Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Νοεμβρίου 28, 2017

Νικηφόρος Βρεττάκος~ Άπλωνα, θάλασσα~

Άπλωνα, θάλασσα, τα χέρια παντού,
Ζητώντας απ’ όλα βοήθεια κι αγάπη.
Όλα μου έδωσαν. 
Κ’ εκτός από τον ομιλούντα σου φλοίσβο και τον ρυακίζοντα ουρανό, η ψυχή μου πήρε απ'όλα,
θησαύρισε πράγματα. Κ’ έγινε ομοίωση,
σώμα μικρό του παντός.
Η φωνή του
φωνή μου, φως μου το φως του.
Η ψυχή μου, 
ο κόσμος που γίνεται λόγος. Η ψυχή μου,ο λόγος
                      που γίνεται κόσμος.

Κωστής Παλαμάς~Μία Πίκρα~

Μία Πίκρα
Τα πρώτα μου χρόνια τ’ αξέχαστα τα ’ζησα
κοντά στ’ ακρογιάλι,
στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
στη θάλασσα εκεί την πλατιά, τη μεγάλη.
Και κάθε φορά που μπροστά μου η πρωτάνθιστη
ζωούλα προβάλλει,
και βλέπω τα ονείρατα κι ακούω τα μιλήματα
των πρώτω μου χρόνω κοντά στ’ ακρογιάλι,
στενάζεις, καρδιά μου, το ίδιο αναστένασμα:
Να ζούσα και πάλι
στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
στη θάλασσα εκεί την πλατιά, τη μεγάλη.
Μια μένα είν’ η μοίρα μου, μια μένα είν’ η χάρη μου,
δε γνώρισα κι άλλη:
Μια θάλασσα μέσα μου σα λίμνη γλυκόστρωτη
και σαν ωκιανός ανοιχτή και μεγάλη.
Και νά! μέσ’ στον ύπνο μου την έφερε τ’ όνειρο
κοντά μου και πάλι
τη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
τη θάλασσα εκεί την πλατιά, τη μεγάλη.
Κ’ εμέ, τρισαλίμονο! μια πίκρα με πίκραινε,
μια πίκρα μεγάλη,
και δε μου τη γλύκαινες πανώριο ξαγνάντεμα
της πρώτης λαχτάρας μου, καλό μου ακρογιάλι!
Ποια τάχα φουρτούνα φουρτούνιαζε μέσα μου
και ποια ανεμοζάλη,
που δε μου την κοίμιζες και δεν τ…

Αντρέας Ντίνας~Ο Άπορος~

Ο Άπορος
Θερισμένος από πείνα,
δυστυχία κι αρρώστια,
ο άντρας δεν άντεξε
άλλο να περιπλανιέται.

Κι έγειρε λειψό κορμί
κι απαρηγόρητη ψυχή
σε μια αχτιδόλουστη
άκρη του μονοπατιού.

Ό,τι είχε, ένα κουρελόπανο
με λίγο ξερόψωμο μέσα
όμως αδυνατούσε να φάει,
με δυσκολία ανάσαινε.

Δεν άργησαν να κλείσουν
τ’ αδύναμα μάτια του,
μες απ’ τα πεύκα ξεμύτισαν
της πανώλης τα κοράκια.

Χορεύοντας κυκλικά πάνω
απ’ τ’ άψυχο σώμα του,
του πήραν το πνεύμα και
χάθηκαν ανάμεσα στα δέντρα.

Η αχνή δέσμη φωτός
ξεγλίστρησε παραπέρα
και ο σκελετός του
έμεινε να κείτεται
άταφος και ξεχασμένος.
Αντρέας Ντίνας
 (Andreas Gerd)