Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιουλίου 16, 2017

Κατερίνα Σκιντζή

86. άλικο   άλας   - 2016 -  1/ Γλυφάδα Με   της  θάλασσας  το  λίκνισμα ο  παλμός  της  καρδιάς  συντονίζεται … Στου  ουρανού   το  χάδι το  άγριο  βλέμμα  μου   αφήνεται … Απ’ την  αλμύρα  των  ωκεανών  αναδυθήκαμε … Από  τον  τρόμο  των  ουρανών , κρύφτηκε  το  αλάτι στις λίμνες  των  κυττάρων ,  στις  μνήμες  των  ονείρων … Άλας  στης  θάλασσας  τα  πέπλα , στα  δάκρυα  μας … Άλας  στης  τρικυμίας  τα  πέλαγα , στον  ίδρωτα  του  έρωτα  μας … Έτσι , όταν  του  πόνου  η  πείνα  μας  κατατρώει ,  το  άλας  ,  τα  δάκρυα  μας  στολίζει … Έτσι ,  όταν  στου  κόπου  το  μεροδούλι                        ο  ίδρωτας  κυλάει  στους  λαγόνες ,   το  άλας,  το  προσφάι  μας  νοστιμίζει  ως  το   μεδούλι … Έτσι  , όταν  του  έρωτα  η  πτώση   τα  κορμιά  κατασπαράζει , το  άλας , στα  υγρά  σεντόνια  , άλικες  αλυκές   απλώνει … Έτσι , όταν  της  ποίησης  η  πένα           μας   κατακεραυνώνει , το  άλας , του  ίδρωτα  της  έμπνευσης              τις  ρωγμές  της   καρδιάς  μας ,  με  γλύκα  επουλώνει … 




(Η φωτ…

Γαβριήλ Ντερζάβιν

Ο Θεός
(ωδή)

Εσύ! του χώρου το άπειρο,
Ζωή που έβαλες στο υλικό χυδαίο,
Αυτός που γέννησε το φώς, Είσαι το ζώπυρο,
Το πνεύμα πανταχού παρόν και ενιαίο!
Αυτός που δεν έχει τόπο και αιτιότητα,
Αυτός που κανείς δεν έχει συλλάβει ουσιωδώς,
Αυτός που με την ύπαρξή Του το παν γεμίζει,
Αυτός που αγκαλιάζει, διατηρεί, βασίζει,
Εκείνος τον οποίον ονομάζουμε Θεός.

Γνωρίζεις το βάθος του ωκεανού,
Τον κάθε αμμόκοκκο, κάθε αστέρι,
Αγνοείς την ιδέα του απίθανου και πιθανού,
Παραβλέπεις τις έννοιες: νέοι και γέροι!
Είναι αδύνατον το πνεύμα φωτισμένο,
Από το φως Σου γεννημένο,
Την ύπαρξη Σου να εξηγεί,
Μόλις η σκέψη προσπαθεί Εσένα να ακολουθεί,
Αμέσως μες στο μεγαλείο Σου θα χαθεί,
Σαν μέσα στον αιώνα η τούτη η στιγμή.

Έπλασες ωκεανούς απ’ τις σταγόνες,
Την τάξη στο χάος απογείωσες,
Και τους αμέτρητους αιώνες
Μέσα στον εαυτό Σου θεμελίωσες!
Τον εαυτό Σου απ’ το Τίποτα εγέννησες
Με την Σιωπή τον εαυτό Σου ύμνησες,
Είσαι το Φως από πού ρέει η Σιγή,
Εσύ το σύμπαν δημιούργησες χωρίς μιλιά,
Είσαι ο Πλάστη…

Λία Μεγάλου – Σεφεριάδη

Στη ρευστή οροφή του κόσμου
Ανέβαινε η ψυχή
ανάμεσα σε γνώριμα τοπία σκουριά
ανάμεσα σε καταιωνισμούς αιμάτων
με ψήγματα σιδήρου και χρυσού
με υδρατμούς και πίσσες -
ανέβαινε η ψυχή
ανάμεσα σε άγνωστα τοπία δόξης
άνεμος έπνεε βαθύς ο πόθος
αποκαλύπτοντας
πίσω από πέπλα πένθους
γιορτές του Διονύσου
θριαμβικά νερά
νάματα ιδεώδη
αυτοκρατόρων προσωπεία
στεφάνια με ολόχρυσα φύλλα κισσού
ειδώλια με μέλη κινητά
από τη σαρκοφάγο ενός πεντάχρονου παιδιού -
κι ανέβαινε η ψυχή
- ανάλαφρη σαν πούπουλο -
με το χέρι της Μοίρας
για σκεπή.