Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιουνίου 22, 2017

ΙΟΣΙΦ ΜΠΡΟΝΤΣΚΙ (1940-1996)

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ  ΣΤΟΝ ΤΗΛΕΜΑΧΟ Τηλέμαχέ μου,
ο τρωικός πόλεμος
τέλειωσε. Ποιος νίκησε – δε θυμούμαι.
Θα πρέπει να ’ναι οι Έλληνες: Τόσους νεκρούς
ν’ αφήσουνε στα ξένα μόνο οι Έλληνες μπορούν…
Ωστόσο της επιστροφής στην πατρίδα
ο δρόμος στάθηκε πολύ μακρύς,
σάμπως ο Ποσειδώνας, όσο εμείς εκεί
χάναμε το χρόνο μας, επέκτεινε το χώρο.
Δε γνωρίζω το πού βρίσκομαι,
τι βρίσκεται μπροστά μου. Κάποιο βρόμικο νησί,
θάμνοι, χτίσματα, γρούξιμο χοίρων,
πυκνοβλαστημένος κήπος, κάποια βασίλισσα,
χόρτα και πέτρες… Γλυκιέ Τηλέμαχε,
όλα τα νησιά μοιάζουνε μεταξύ τους
όταν ταξιδεύεις καιρό πολύ και το μυαλό
αρχίζει να ξεχνά, τα κύματα μετρώντας,
το μάτι, ενοχλημένο απ’ τον ορίζοντα, δακρύζει
κι η σάρκα του νερού φράζει την ακοή.
Δε θυμάμαι, πώς τέλειωσε ο πόλεμος
και πόσων χρονών είσαι τώρα δε θυμάμαι.
Μεγάλωνε, Τηλέμαχέ μου, μεγάλωνε.
Μόνο οι θεοί γνωρίζουν αν ποτέ θα ιδωθούμε.
Δεν είσαι πια εκείνο το παιδί
που μπροστά του τους ταύρους συγκρατούσα.
Αν δεν ήτανε ο Παλαμήδης, θα ζούσαμε μαζί.
Όμως μπορεί και να ’χε δίκιο. Χωρίς εμένα
απ…

Ράινερ Μαρία Ρίλκε (Rainer Maria Rilke,

ΠΕΡΝΩ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ
Περνώ τη ζωή μου
σε κύκλους που ολοένα ανοίγουν,
και πάνω απ’ τα πράγματα ξεμακραίνουν.
Τον τελευταίο ίσως να μην τον κλείσω,
μα να πασκίσω οι λογισμοί μου κραίνουν. Γύρω απ’ τον Θεό περιστρέφομαι,
τον πανάρχαιο τούτο πύργο,
χιλιάδες χρόνια τώρα γυρίζω –
κι αν είμαι γεράκι, θύελλα ή άσμα βουερό,
ακόμα αυτό δεν το γνωρίζω. (I, 253,1899) ΜΕΣΑ ΑΠ' ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΣΟΥ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΩ
Μέσα απ’ τον Λόγο σου το διαβάζω,
κι απ’ τις κινήσεις των χεριών σου,
που πλαστουργώντας
τρυφερά στρογγυλεύαν
περίγραμμα στο καθετί,
ζεστά, μα και γεμάτα σοφία.
«Ζωή» έκραξες, και ψιθύρισες «θάνατος»
κι είχες στα χείλη τη Λέξη «υπάρχω». Μα ο φόνος πρόλαβε τον πρώτο θάνατο.
Σχισμή τότε πέρασε
τους ώριμους κύκλους σου,
και κραυγή εσηκώθη
τις φωνές υφαρπάζοντας,
πού είχανε μόλις συναχθεί
ολόγυρά σου να μιλήσουν,
ολόγυρά σου να κρατήσουν
τη γέφυρα όλου του χάους. Κι ό,τι έκτοτε ακούς να τραυλίζουν,
θρύψαλα είναι
του παλαιού σου Ονόματος. (I, 257,1899) 
 Mετάφραση,Ανδρέας πετρίδης



foto-art-http://artoflivingguide.o…

Ράινερ Μαρία Ρίλκε (Rainer Maria Rilke)

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ 'Ο,ΤΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΙΠΩΘΕΙ
Πιστεύω σε ό,τι ακόμα δεν έχει ειπωθεί.
Να Λευτερώσω θέλω
τα πιο ευσεβή μου αισθήματα.
Ό,τι κανείς δεν τόλμησε ακόμα να ποθεί,
ακούσια ξάφνου μου οδηγεί τα βήματα. Αν τούτο είναι ασέβεια, συγχώρεσέ με Θεέ μου.
Όμως αυτό θέλω μονάχα να σου πω:
Τη δύναμή μου την πιο ακριβή,
όπως αρχέγονη ορμή τη θέλω νά ‘ναι,
έτσι χωρίς θυμό και δείλιασμα κανένα,
όπως κι η αγάπη των παιδιών για σένα. Με τούτο το πλημμύρισμα να γιγαντώνει,
μ’ αγκάλες διάπλατες
στο πέλαγος εκβάλλοντας το ανοιχτό,
μ’ αυτό τον γυρισμό που όλο φουντώνει,
να σε πρεσβεύω και να σε δοξάζω ποθώ
όσο ποτέ άλλος κανένας. Κι υπεροψία αν φαίνεται,
σ’ αυτήν άφησέ με
την προσευχή μου να κάνω,
που βλοσυρή στέκει και μόνη
προ του μετώπου Σου, που νέφος ζώνει. (I, 259,1899)  ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΝΥΧΤΑ
Οι νύχτες δεν γίνηκαν για το πλήθος.
Από τον γείτονα σου η νύχτα σε χωρίζει,
να τον ζητάς γι’ αυτό δεν πρέπει.
Κι αν νύχτα φως στην κάμαρά σου ανάψεις,
ανθρώπους καταπρόσωπο για να κοιτάξεις,
έτσι και ποιον…

Στέλιος Κοντοδήμος

ΠΑΡΕ ΜΕ ΣΤΟ ΌΝΕΙΡΟ
Σαν όνειρο σχημάτιζα την μορφή σου...
Η λάμψη σου γκρέμισε το σκοτάδι...
Η ψυχή μου αναρριχήθηκε στον ουρανό...
Χάθηκε σαν άγγελος στ' απέραντο γαλάζιο...
Φλέρταρε λεηλατώντας τις ηλιαχτίδες στο σύμπαν...
Λάφυρο άρπαξε το φως απ' τη πανσέληνο...
Έντυσε την μορφή σου να λάμπεις...
Στον ωκεανό της όρασης σου θα κολυμπώ...
Στην κύτη του κορμιού σου βυθίζομαι...
Με τις άκρες των δαχτύλων...
Ακρωτηριάζω τρυφερά την ύπαρξη...
Ιχνηλατώντας τις άγνωστες καμπύλες σου...
Αποτύπωσα το σώμα μου στο δικό σου...
Γεύτηκα τα υγρά σου χείλη...
Ταξίδεψα...
Φυλάκισα τις ανάσες σου μέσα μου...
Εξιτάροντας τις αισθήσεις μας στην Ανατολή...
Οι επιθυμίες κατά-δίκασαν την δύση σε θάνατο...
Προσκυνώ με ευλάβεια την γένεση των στιγμών...
Σφαλίζω τα μάτια πριν εισχωρήσω στο όνειρο...
Χτίσαμε την ζωή μας στον παράδεισο...
Η αγάπη σκόρπισε έντονα το πάθος σε ωκεανό...
Παλίρροια οργασμών μας...
Χάραξα την ηδονή έντονα στα σπλάχνα μας...
Το όνειρο στάθηκε αδύναμο να παρα-μείνει όνειρο...