Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιουνίου 21, 2017

Ελισσαίος Βγενόπουλος

ΕΠΙΓΝΩΣΗ
βιαστικά προσπέρασε με μια αγκαλιά ξεραμένα περιστατικά
και μπήκε στο προαύλιο με τ’ ανακατεμένα γεγονότα
και τις τεθλασμένες σκέψεις
από τη γωνία ξεπρόβαλαν
μια σειρά κοντομάνικες ανησυχίες
και παρατάχθηκαν με την πλάτη
στον ασπρισμένο τοίχο της αβεβαιότητας
στάθηκε στη μέση ενός πυροβολισμού
με τα μάτια ριγμένα στη γη
και τους συμβιβασμούς χωμένους στο τσεπάκι
της επίγνωσης
ακούστηκε το ποδοβολητό μιας άρνησης
κι ύστερα η σιγή δάγκωσε το λαιμό του εφικτού
με μια κίνηση μέριασε συμβάντα και προβλέψεις
χώθηκε στο περιβόλι της βεβαιότητας
εκεί πάντα ξαπόσταινε όσο τον άφηναν
οι αιχμές της ενοχής
27.3.17                                                                     Ελισσαίος Βγενόπουλος

Φωτό:Αγγελική Βγενοπούλου

Βασίλης Παυλίδης

ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ

Όχι, δεν έχω την απαίτηση να με περιμένετε. Πηγαίνω να δω ένα πεύκο που μόνο από περιγραφές ποιητών γνωρίζω. Σε κάποιο τόπο σκοτεινό και άγνωστο. Καθόλου μακρινό. Εδώ είναι, ακριβώς εδώ, δε θα μετακινηθώ. Όμως δεν ξέρω αν θα γυρίσω. Τι να περιμένετε λοιπόν;

Ή
Φορές, έφευγες πριν. Έφευγες πριν την ώρα της φυγής. Έφευγες πριν την ώρα της φυγής των άλλων. Ρομαντικός ή κυνικός; Σοφός ή δειλός; Φορές άλλες, έφευγες μετά. Έφευγες μετά την ώρα της φυγής. Έφευγες μετά την ώρα της φυγής των άλλων. Ρομαντικός ή κυνικός; Σοφός ή δειλός; Τη φορά αυτή δε θα φύγεις. Ρομαντικός ή κυνικός, Σοφός ή δειλός,
τη φορά αυτή δεν υπάρχει η ώρα της φυγής.

ΧΑΜΟΓΕΛΑ

Μόνο το δικό σου χαμόγελο. Μόνο αυτό γνωρίζω. Κι όλα τα υπόλοιπα χαμόγελα γιατί υπάρχουν; Με ποιο δικαίωμα τα έχω ξεχάσει; Φαίνονται αληθινά, είναι αληθινά. Να μ' αγαπούν δείχνουν. Αυτά τα χαμόγελα ήταν πάντα εδώ. Όταν το δικό σου έλειπε. Όμως μόνο το δικό σου γνωρίζω. Το ξέρω, το ήξερα πάντα, από πριν. Πόσο άδικο, πόσο αληθινό. Θα φύγει για πάντα το χαμόγελο σου. Θα μ…

Ναζίμ Χικμέτ (Nâzım Hikmet)

Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
Θα γελάσεις απ’ τα βάθη των χρυσών σου ματιών
είμαστε μες στο δικό μας κόσμο
Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει
Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα
Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ’ όλα,
δε στο `χω πει ακόμα.

Pablo Neruda

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις 
Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει. Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μες απ’ τα πράγματα,
ποτισμένη απ’ τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί. Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτιά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ’ την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ’ αγγίξει:
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες τη δική σου σιωπή. Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
τη δικιά σου
που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια με την νύχτα, αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Από…