Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιουνίου 20, 2017

Φανή Αθανασιάδου

ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΗ
*( Θεσσαλονίκη)

Απ’το παράθυρο
τόξερε, τόνοιωθε
άφησε πίσω
την πεπατημένη οδό
βάδισε σε στενά σοκκάκια
από την Ανω πόλη ως τον Λευκό Πύργο
δυνατός ο Βαρδάρης
επαναλάμβανε με τα χείλη της
σύμφωνα και φωνήεντα
που σχημάτιζαν με τ’όνομα την ιστορία
έφτανε ν’ατενίσει τον Θερμαικό
τα νερά του που αμέσως γίνονταν κύματα από λέξεις
ποιήματα που σμίγαν
στον παρόντα ενιαίο χρόνο
θα μπορούσε να μείνει έτσι εκεί ακίνητη
μπροστά στη θάλάσσα…
να καρτερά,να προσδοκά ν’αποχαιρετά
χέρια και πόδια δεν υπήρχαν
όλα είχαν γίνει αυτή η πόλη.
Αθανασιάδου Φανή

 *Με το ποίημα:''Αυτή η Πόλη(Θεσσαλονίκη)''συμμετείχε  η ποιήτρια Φανή Αθανασιάδου, στην εκδήλωση της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης με θέμα:Θεσσαλονίκη γραφές του νερού που έγινε την Κυριακή στο πλαίσιο του Φεστιβάλ βιβλίου

Λάμπρος Πορφύρας

Γαλήνη
Σήμερα πάλι λιόχαρος εἶναι ὁ γιαλὸς κι ὁ δρόμος
ὁ ἐρημικός, ποὺ σέρνεται κοντὰ στ᾿ ἀκροθαλάσσι
τὸ καλοκαίρι τὄδιωξαν τὰ πρωτοβρόχια, κι ὅμως
τὸ σκοτεινὸ φθινόπωρο δὲν ἔχει ἀκόμα φτάσει.
Εἶναι μιὰ τόση ἀπανεμιὰ καὶ μιὰ γαλήνη τόση,
ποὺ τὰ καράβια ἀπόμακρα μὲ τὰ πανιὰ ἀνοιγμένα
σταμάτησαν, μὰ κοίταξε, σὰ νἄχουν μετανιώσει,
πὼς τέτοιο φῶς ἀφήσανε καὶ πᾶν στὰ μαῦρα ξένα.
Τώρα ὡς κι οἱ πένθιμοι καπνοὶ τῶν βαποριῶν ἀράζουν
ἀσάλευτοι σὰ σύννεφα κι αὐτοὶ μὲς στὸν ἀγέρα.
Ὅλα ἀπ᾿ τὸν κόπο τῆς ζωῆς τριγύρω μου ἡσυχάζουν
ὅλα, καὶ μόνο στοῦ γιαλοῦ τὴν ἀμμουδιὰ ἐκεῖ πέρα,
μονάχα ἐκεῖ, Γαλήνη μου, σαλεύοντας τὸ κῦμα
ζητάει κάποιο τραγούδι του νὰ πεῖ μὲς τὴ γιορτή σου,
μὰ δὲν ξεσπάει νὰ σοῦ τὸ πεῖ, λὲς καὶ πὼς τὄχει κρῖμα
νὰ σοῦ ταράξει τὴ χαρὰ ποὺ βρῆκες στὴ σιωπή σου.

Μαριάνθη Πλειώνη.

ΔΙΑΒΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ.
Της γης τα δάχτυλα μ’αγγίζουν ματωμένα.
Στ’ άχρωμα σύννεφα ο ήλιος ξεψυχά.
Η βία, ο πόλεμος, με φέρανε στα ξένα,
η ανάγκη ξόβεργα με γράπωσε γερά.
Ποιο χέρι ανάλγητο στον ουρανό μοιράζει,
αγάπη,χάδι,γέλιο,ειρήνη,ζεστασιά,
πόνου καπνός στα δάκρυα μου απαγκιάζει,
η μοιρασιά σαν πέτρα στο λαιμό βαριά.
Χέρια, φωνές, βλέμματα φόβου στοιβαγμένα,
σ’ένα βαγόνι νύχτα,ατέλειωτη βροχή.
Ούτε μια στάλα δεν περίσσεψε για μένα,
δίχως αντίκρισμα κληρονομιά,η ντροπή.
Έχω τις τσέπες μου απελπισία γεμάτες.
Θλίψη απέραντη μια θάλασσα κρατώ.
Έσβησαν,χάθηκαν οι λιγοστές μου αυταπάτες.
Σπίτι η γη, που είναι για μένα σφαλιστό.
Μαριάνθη Πλειώνη.


Το ποίημα:Διαβάτης Ξένος''τιμήθηκε με έπαινο στον διαγωνισμό "Καισάριος Δαπόντες" στη Σκόπελο,το 2016,γραμμένο για όσους αναγκάζονται να ξεριζωθούν από τον τόπο τους.