Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιουνίου 18, 2017

Αντώνης Χρ.Περδικούλης

Ο,ΤΙ ΑΠΕΜΕΙΝΕ…
Ό,τι απέμεινε
Μας είναι αρκετό
Η γλώσσα καράβι
Η ποίηση ταξίδι
Το θέρος στο φτερό
Παντοτινές γυναίκες
Που λησμόνησαν
Τα πρόσωπά μας
Κι όλο σφίγγουν τα χείλη
Να θυμηθούν
Την τελευταία πικρή μέρα
Που μάς άγγιξαν…..
Αντώνης Χρ. Περδικούλης

Οδυσσέας Ελύτης

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ Ποιος ειρμός ψυχής στις αλκυόνες του απογέματος!
Ποια νηνεμία στις φωνές της μακρινής στεριάς!
Ο κούκος μες στων δέντρων το μαντίλι
Κι η μυστική στιγμή του δείπνου των ψαράδων
Κι η θάλασσα που παίζει με τη φυσαρμόνικα
Το μακρινό μαράζι της γυναίκας
Της ωραίας που γύμνωσε τα στήθη της
Όταν η θύμηση μπήκε στις φωλιές
Κι οι πασχαλιές ράντισαν με φωτιά τη δύση!

Με το καΐκι και με τα πανιά της Παναγίας
Έφυγαν κατευόδιο των ανέμων
Οι εραστές της ξενιτιάς των κρίνων
Αλλά η νύχτα πως εδώ κελάρυσε τον ύπνο
Με γάργαρα μαλλιά στους φεγγερούς λαιμούς
Ή στις μεγάλες άσπρες παραλίες
Και πως με το χρυσό σπαθί του Ωρίωνα
Σκόρπισε και ξεχύθηκε ψηλά
Η σκόνη από τα όνειρα των κοριτσιών
Που ευώδιασαν βασιλικό και δυόσμο!

Στα τρίστρατα όπου στάθηκεν η αρχαία μάγισσα
Καίοντας με ξερό θυμάρι τους άνεμους
Οι λυγερές σκιές αλαφροπερπατήσανε
Μ' ένα σταμνί γεμάτο αμίλητο νερό στο χέρι
Εύκολα σαν να μπαίναν στον Παράδεισο
Κι από την προσευχή των γρύλων που άφρισε τους κάμπους
Οι όμορφες ξεπροβάλανε με δέρμα φεγ…

Κωνσταντίνος Χατζόπουλος

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ                               Και λέει πως είχαν έβγει τα παιδιά και στάθηκαν στο γύρισμα του δρόμου. Είχαν άνθη τριγύρω τα κλαδιά και μαδούσαν στο γύρισμα του δρόμου, και πουλιά κελαδούσαν στα κλαδιά και χαρά ήταν το γύρισμα του δρόμου. Και στο ρείθρο κυλούσε το νερό και κυλούσε το ρείθρο τον αφρό σα να τίναζαν κλώνοι τον ανθό, και ήταν το φως, που χύνονταν, ξανθό και κρεμούσε στο γύρισμα του δρόμου. Και ξανθά ήταν αγόρια τα παιδιά κι ήταν σαν άνθη ορθά στην αμμουδιά, και κοιτάζαν στο γύρισμα του δρόμου, κοιτάζαν πως γύρω στο νερό κορασιές είχαν στήσει το χορό και τα ρόδα στο γύρισμα του δρόμου Και ξανθά είχαν μαλλιά κι οι κορασιές, σαν αέρινες είχαν φορεσιές,

Τάκης Βαρβιτσιώτης

ΕΙΣΑΙ ΟΜΟΡΦΗ
Είσαι όμορφη
Σαν ένα φιλί
Είσαι μελλούμενη
Όπως η χλόη της άνοιξης που θα 'ρθει
Είσαι πορφυρή
Λειώνοντας όλους τους παγετώνες
Πρώτη χαρά της γέννησης
Πρώτη βαθμίδα της αναλαμπής
Πάντοτε αόρατη
Πάντοτε ορατή
Και μες στο αίμα σου
Έν' άστρο πάντα ταξιδεύει

Τάκης Βαρβιτσιώτης

ΚΑΠΟΤΕ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΔΕΝ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ
Κάποτε τα πουλιά δεν τραγουδούν
Και πεθαίνουμε μαζί τους
Τότε προβάλλει ο χρόνος
Από έναν ίσκιο
Πανέμορφος τόσο
Σαν ένα ολόγυμνο παιδί
Αναγγέλοντας
Τη μελλοντική μας γέννηση