Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μαΐου 28, 2017

Ποίηση: ~Θάνος Πάσχος~

Η θάλασσα μαρτύρησε όλα τα μυστικά που κρύβει
Το δίκαιο και το άδικο που η ζωή μας δείχνει.
Με τη σιωπή τα όνειρα ζεις
Και με τη σιωπή κάποτε τα γκρεμίζεις.
Μέσα στη λάσπη και την σκοτεινιά
Κρύβεται ένας θησαυρός και ένα κλειδί
Την άνοιξη σου να ξεκλειδώσεις
Μία φορά
Σε εκατό ψυχές θα τη χαρίσεις.

Θάνος Πάσχος










ΧΩΡΙΣΜΟΣ~ Της Φαίδρας Καψωμενάκη~

Χωρισμός
Απομακρύνθηκες βιαστικά...
Απομακρύνθηκα σιωπηλά ..
Δεν το τόλμησα ,δεν γύρισα καν
να κοιτάξω
Σαν να με τρόμαζε ό,τι κι αν θα αντίκρυζα,
ίσως και σένα ο φόβος σου αυτός
κι' η αγωνία ....
Μια απλωμένη αγκαλιά?
Δυο βουρκωμένα ,θλιμμένα μάτια ?
Την πίκρα για ένα αξημέρωτο αύριο ?
Μια παγερή αμηχανία?
Δεν γνωρίζω τι άκουγαν τα σιωπηλά σου βήματα ..
Λίγα φύλλα φθινοπωρινά έπεσαν
στο νοτισμένο πλακόστρωτο πλάι στα δικά μου...
Έπεσαν ,με μια εκκωφαντική ησυχία
Πόσο θόρυβο κάνουν τα φύλλα του φθινοπώρου
πέφτωντας .........Έτσι για να μου
θυμίσουν
με τον τρελό τους χορό !
Φθάνει ο χειμώνας ,το ξέχασες ?
Και ύστερα σιωπή...όση φέρνει ένας ατέλειωτος χειμώνας.....
όση σιωπή θα φέρει η δική σου
απουσία .....

Φαίδρα Καψωμενάκη

ΣΧΕΔΙΑ~Της Βασιλικής Δραγούνη~

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)