Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μαρτίου 2, 2017

Ποίηση:Ρούλα Τριανταφύλλου

Η Φωτογραφία~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Από τη μέρα που έχασε τη γυναίκα του,η κατάθλιψη τον κατέβαλε.Τα παιδιά του δεν άντεχαν τις κρίσεις του,ούτε τις καταθλιπτικές συμπεριφορές του.Τον έκλεισαν σ’ ένα υπερσύχρονο ψυχιατρείο.Εκεί οι γιατροί εφάρμοζαν νέες θεραπείες για τους ασθενείς.Στην περίπτωση όμως,του Ρικάρντο Μαδέρο δεν κατάφεραν απολύτως τίποτα.Ώρες ολόκληρες καθόταν και κοιτούσε τη φωτογραφία της γυναίκας του.Τις έλεγε τα προβλήματά του,τις στενοχώριες του,ζητώντας τη βοήθειά της.Και ισχυριζόταν ότι έπαιρνε απαντήσεις και λύσεις.Όταν τον επιτιμούσαν ότι κάτι τέτοιο ήταν αφύσικο και ακραία εγωιστικό,τους απαντούσε ότι« η μνήμη είναι η ζωντανή έκφραση της αγάπης».Ο  επικεφαλής των ψυχιάτρων,συμπέρανε ότι ο Μαδέρο δεν επιθυμούσε να θεραπευτεί απ’ τη μνήμη,θα ήταν άρρωστος για πάντα. Τριάντης Χριστόφορος

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Ποίηση:Μάνος Καστέλης

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ
Το σπίτι μας
ήταν μια ξώπορτα στολισμένη
από ξανθές απρόσμενες εκπλήξεις
με κόκκινα παράθυρα ανοιχτά που έσταζε
απ' το περβάζι τους το μέλι.
Με πόρτες που κρέμονταν στα περάσματα
των ανέμων για να μπαίνουν τα σφιχταγκαλιάσματα
και να βγαίνουν χρόνια ατάραχα.
Αυτό ήταν το σπίτι μας.
Με την μικρή Μυρτώ να μαζεύει αμέριμνα
απ' τους ασβεστωμένους τενεκέδες του ιάκυνθου
τριζόνια και πεταλούδες
τον Λάμπρο πασαλειμμένο με νερομπογιές
να ζωγραφίζει με καστανιές κι ευκάλυπτους
τα δάση του.
Την μάνα μας ν'αγκαλιάζει τ' απομεσήμερα
τις τραμουντάνες και ν' απλώνει στο σχοινάκι
της αυλής του πατέρα τ' άσπρα πουκάμισα.
Αυτό ήταν το σπίτι μας.
Το σπίτι που περνούσε ο αέρας και μάζευε
χαρούμενες φωνές.
Το σπίτι που ακούγαμε τις ώρες να περνούν
με τον γλυκό αντίλαλο της νιότης
με τα ζεστά χάδια του πατέρα που τα μετρούσαμε
με τις δουλειές που 'χαν περάσει από τα χέρια του.
Το σπίτι που κληρονομήσαμε έρωτες, αρραβωνιάσματα
και περιβόλια.
Αυτό ήταν το σπίτι μας…