Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουαρίου 22, 2017

Πολυδούρη Μαρία

ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ Ψυχή μου, τοῦ ἄσωτου καημοῦ παιδί,  σὰν ποιὰ προσμένεις γαλανὴ μέρα νὰ διαβῆ,  μαζί της νὰ σὲ πάρη; Κάτω ἀπ᾿ τὸ φῶς δὲ θὰ μπορῆς τὰ ὄνειρα ν᾿ ἀνασταίνης, θὰ σβήση ἡ ὡραία φλόγα σου καὶ θὰ σοῦ μείνη ἡ χάρη, μέσα σὲ θρόνο ὁλόχρυσο καρτερικὰ νὰ μένης σὰ σ᾿ ἕνα πλούσιο κόσμημα χλωμὸ μαργαριτάρι. Τῆς Νύχτας, σὰ μυστήριο τοῦ Ἅδη σκοτεινιασμένης περνάει τὸ φάσμα, κοίταξε, μὲ θριαμβικὸ καμάρι. Σήκωσε τὰ περήφανα χέρια σου καὶ δεήσου νὰ γίνης ἕνα ἀπ᾿ τὰ πολλὰ τὰ μαῦρα μυστικά της, νὰ μὴ σ᾿ ἀγγίζη ἡ ἐλπίδα, ὅπως τ᾿ ἀνήλια τῆς ἀβύσσου ἡ ἀχτίδα, γιὰ τὰ πρόσχαρα ποὖνε γιὰ σένα ξένα. Καὶ μόνο ἡ σκέψη κάποτε στὸ ἄσκοπο πέταμά της νὰ βρίσκης ὅλα ποὺ πόθησες, τὰ ὡραῖα στερημένα.

Γιώργος Ερνέστο Μουρελάτος~Ασθενική Καρδιά~

Δε φταις. Απλά δεν ξέρεις. Τώρα πια η ασθενική μου καρδιά σου γράφει μόνο από πόνο. Να επίδεσμος, να ράμματα, να ψαλίδι. Δε φταις. Χτυπάει στο κεφάλι μου σαν κανονιά. Όσο πιο γρήγορα μπορώ με ράβω. Μην αποτύχει η μεταμόσχευση και φύγω. Είναι δύσκολο να τη στηρίξεις αυτήν την πέτρινη καρδιά. Απλά δεν ξέρεις. Σε ένα δίσκο δίπλα στο κρεββάτι μου εκεί σαπίζει αυτή η καρδιά γεμάτη αγάπη. Τώρα η πέτρα μόνο βάρος μου φέρνει κι εσύ από μακρυά φροντίζεις μην ακουμπιούνται τα ζωτικά. Δε φταις εσύ. Απλά δεν ξέρεις. Τώρα πιά γράφω σαν όλους τους άλλους ποιητές. Κάνω και δραματικές επαναλήψεις. Η ασθενική καρδιά δεν έχει ποτέ δίκιο μπροστά στο γιατρό. Όταν αυτός δεν ξέρει ή δε θέλει. Καλύτερα είναι να σωπαίνω.

Γιώργος Ερνέστο Μουρελάτος (αναδημοσίευση από:http://trenopoiisis.blogspot.gr/2015/11/georgios-ernesto-mourelatos.html)
(η φωτογραφία από:Photo Manipulation Tutoria)