Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουαρίου 17, 2017

~Μουσική Δωματίου~Χάρης Μελιτάς

ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΩΜΑΤΙΟΥ
Με πατερίτσες δωματίου ηλεκτρικές
γλιστρώ στο παγωμένο καλοκαίρι.
Δάκρυα τρέχουν αιχμηρά απ' τους καθρέφτες
οι τοίχοι με κομμένα αυτιά
ακούνε σκουριασμένα παραμύθια
ένα φλυτζάνι δίχως πάτο και λαβή, με κυνηγάει.
Οι δρόμοι κρέμονται σε κάδους σκουπιδιών
σφυρίζουν στο μυαλό μου κάθε βράδυ.
Ένας αγέρας ξιφομάχος μ' απειλεί
πρέπει να κλείσω το παράθυρο στο φως
σπασμένα τα κουμπιά της πανοπλίας μου
φοβάμαι μη μιλήσουν τα σημάδια.
Κάποτε είχα μια καρδιά ξερό ψωμί
την έφαγε ο έρωτας καιρός
υπάρχουν ψίχουλα ακόμα στο τραπέζι.
Αργά για συρραφές και μεταγγίσεις.
Οι μέρες έχουν πυρετό, παραληρούν
ένα θηρίο ξεδοντιάζει το μαχαίρι.
Με πατερίτσες δωματίου, ηλεκτρικές
γλιστρώ στο παγωμένο καλοκαίρι.
Χάρης Μελιτάς
ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΩΜΑΤΙΟΥ από ανέκδοτη ποιητική συλλογή.
( art:Joel Rea)



Pablo Neruda~M'ΑΡΕΣΕΙΣ ΟΤΑΝ ΣΩΠΑΙΝΕΙΣ…

Μ’ αρέσεις όταν σωπαίνεις, γιατί είσαι σαν ν’ απουσιάζεις,
Και μ’ ακούς από μακρυά, η φωνή μου δεν σ’ αγγίζει.
Μοιάζει σαν τα μάτια σου να έχουν πετάξει
Και μοιάζει σαν ένα φιλί να σου κλείνει το στόμα.
Όπως όλα τα πράγματα είναι γεμάτα απ’ την ψυχή μου
Αναδύεσαι απ’ τα πράγματα γεμάτη από την ψυχή μου.
Πεταλούδα του ονείρου μοιάζεις με τη λέξη μελαγχολία.
Μ’ αρέσεις όταν σωπαίνεις σαν να ‘σαι αλαργινή
Σαν να παραπονιέσαι, πεταλούδα που τιτιβίζει.
Και μ’ ακούς από μακρυά, κι η φωνή μου δεν σε φτάνει.
Άφησε με να σωπαίνω με την δική σου σιωπή.
Άφησέ με ακόμα να σου μιλώ με την σιωπή σου
Φωτεινός σαν μια λάμπα, απλός σαν κρίκος.
Είσαι σαν την νύχτα, σιωπηλή κι έναστρη.
Η σιωπή σου είναι αστέρινη, τόσο μακρινή κι απλή.
Μ’ αρέσεις όταν σωπαίνεις γιατί είναι σαν ν’ απουσιάζεις.
Μακρινή κι αξιολύπητη σαν να είχες πεθάνει.
Μια λέξη τότε ένα χαμόγελο φτάνουν.
Και είμαι χαρούμενος που δεν είναι έτσι.

Σιωπηλό βλέμμα~Δημήτριος Γκόγκας

Σιωπηλό βλέμμα
Η σιωπή του άλλου δεν είναι η δική μου φωνή
Είναι η κραυγή του
Κάθε μέρα πάμε περιμένουμε μαζί το λεωφορείο
Κρατάμε το εισιτήριο στο δεξί χέρι
Στο αριστερό συνήθως μια μαύρη τσάντα
-ίσως θα θέλαμε να ΄ ναι βαλίτσα-
Και καθώς κυκλωνόμαστε από ψιθύρους
Κολυμπάμε βαθύτερα στις σιωπές μας
Κοιτάζοντας τα πρόσωπα των άλλων
Και συμφωνούμε -όσο ποτέ άλλοτε-
Πως οι δικές τους σιωπές δεν είναι οι δικές μας φωνές
Είναι οι ζωές τους.
Γκόγκας Δημήτριος