Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουαρίου 10, 2017

~Ο χορός του κορυδαλλού~Νικηφόρος Βρεττάκος

Ο χορός του κορυδαλλού
Μου βάσταξες τις σκαλωσιές του ήλιου - ώσπου αναλήφθηκα.
Είδα τον κόσμο από το ύψος του τελευταίου φωτός.
Είσαι συ, που με βοήθησες ν' ανακαλύψω λοιπόν
πως ο κόσμος γυρίζει έξω απ' τη νύχτα.
Πως ο άνθρωπος είναι ένα σύστημα ήλιου. Πως όλα
τα κύτταρά μου είναι λίμνες που αναδίνουνε φως.
Κι είσαι συ που με βοήθησες ν' ανακαλύψω πως τ' αστέρια είναι
πεντάγραμμα,
πως τ' αυτιά δεν ακούν, πως δε νιώθουν τα δάχτυλα
τη μωβ απόχρωση της πέτρας όταν δύει ο ήλιος.
Και πως ο ήλιος αυτός είναι ο μέγας εξουσιοδοτημένος του στερεώματος,
να 'ναι ο πανταχού παρών - σ' όλα τα βάθη του.
Να βρίσκει χιλιάδες φλεβίτσες και να διακλαδίζεται μες στο γρανίτη,
να φορεί στέφανο χρυσό στο κεφαλάκι του βρέφους
που περιμένει το πλήρωμά του στο σκοτάδι της μήτρας,
ν' αναβλύζει απ' τα βάθη των θαλασσών,
να κυκλοφορεί μες στα χρώματα των ζωγράφων
και μες στους στίχους των ποιητών
και μες στα πόδια που χορεύουν
και μες στους ήχους του «αλληλούια».
Κι η σιωπηλή…

~ΤΟ ΚΑΔΡΟ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ~Χάρης Παπασάββας

ΤΟ ΚΑΔΡΟ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ
Οι Αλκυονίδες μόλις τέλειωσαν
το τσόφλι έσπασε
και έγινα αυγής πουλί αεικίνητο
και στον λειμώνα
αντάμωσα την ελευθερία
με πράσινες βλεφαρίδες
Η ψυχή μου πλημμύρισε σκόνη αστρική
και η συνείδηση μου πλέον
χωρίς μοιρολατρίες
αναπνέει τους στίχους.
Την θάλασσα της ουτοπίας
τα χρώματα μου κόκκινη έβαψαν.
Ελπίζω έτσι στο καρυδένιο
κάδρο των ματιών σου
παρανάλωμα του πόθου σου να γίνω .
ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
03/02/2017





ΣΤΟ ΦΕΓΓΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ~ Όλγα Κανελλοπούλου-Ντινοδήμου

ΣΤΟ ΦΕΓΓΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ
Σε τόπους αντίξοους, στην εσχατιά της Υεμένης…
σε είδα πως πέρασες στο φώς της σελήνης.
Την κιθάρα σου έπαιζες χορεύοντας στο ρυθμό της
στη μακρινή Τζακάρτα.
Μαγικός αυλός το γέλιο σου, πλάνεψε τη ζωή μου,
όνειρο αιθέριο τα μάτια σου, μάγεψαν την ψυχή μου.
Μουσικά δοξάρια παίζουν κάθε βράδυ
καθώς όλα τ’ άστρα φέγγουν στο δικό σου.
Στοργή στου δειλινού τ’ αδράχτι
έπλεξε η ψυχή μου να ‘ρθεις κοντά της.
Κοίτα με, άπλωσα το χέρι γέφυρα
να προχωρήσεις... μη στέκεσαι.
Άκου με, η ψυχή μου πάλλει στη ματιά σου
μουσική για να κοιμάσαι ήρεμα.
Δέξου με, ανοιχτή η αγκαλιά μου
για να ξεφεύγεις από τις Ερινύες.
Σβήσε τη νύχτα, ανάβοντας φεγγάρι την καρδιά σου,
κράτησε την αγνότητα των κρίνων
και δος μου τ’ άρωμά τους.
Ο χρόνος θρυμματίζεται, στο παίξιμο από μια νότα
βιολιού Στραντιβάριους και η καρδιά μου πεταλούδα
πάντα στη γύρη τής ψυχής σου αρμενίζει.
Στο πρώτο φύσημα τ’ αγέρα, έπεσε μήλο κόκκινο,
το άρπαξες στο χέρι, μου το πρόσφερες...
κι έγινε όνειρο, τραγούδι τω…

~ΕΚΔΗΛΩΣΗ.~Dhimitri Jani Kokaveshi

ΕΚΔΗΛΩΣΗ.
Γκρεμίζει η φύση
ασκημιές
για να χαρίσεις
άνθη;...
Φορτώνονται στο εύθραυστο
οι ομορφιές
βλέμμα, του κόσμου
ράγιζαν
στο σκεπτικό και η τέρψη;...
Απόφαση
μιας αγκαλιάς....στους πόθους
γεμάτη
η ψυχή μιας προικισμένης
σε ποινή
η διάθεση της
Χάρη;!....
Dhjk©04-02-2014
Dhimitri Jani Kokaveshi

~Η ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ~Σταύρος Μπουρδάκης

Η ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
Το φως που σιγοκαίει
την μνήμη απατά
εικόνες φανερώνει
στο σπίτι μου παλιά.

Εκεί νωρίς νυχτώνει
δεν έχει μετρητά
δεν έχει αρρυθμία
δεν έχει βουητά.

Το χάιδεμα της όψης
με φώτα αυγινά
καθώς ο νους ανοίγει
και πίνει μυστικά.

Μου λέει πως το μυστήριο
κείνο το παιδικό
σ΄ άλλες διαστάσεις μοιάζει
κατώτερο κι αυτό.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΟΥΡΔΑΚΗΣ

 ( ο πίνακας από:Jeremy Lipking)

~ΑΝ ΨΑΞΕΙΣ ~Θεοχάρης Παπαδόπουλος

ΑΝ ΨΑΞΕΙΣ
Αν ψάξεις να με βρεις
δεν θα ‘μαι μακριά.
Θα ‘μαι το λάθος,
που βιάστηκες να σβήσεις.
Θα ‘μαι το χρέος,
που δεν έχεις ξεπληρώσει.
Θα ‘μαι το όνειρο,
που μόλις θα ξυπνάς
θα ‘χεις ξεχάσει.
Θα ‘μαι το δάκρυ,
που δεν πρόλαβε να τρέξει,
το αποτσίγαρο,
που αναμμένο στο τασάκι
θα τ’ αφήνεις.
Κι εσύ θα λες
πως δεν με βρίσκεις πουθενά.
ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

(ο πίνακας είναι τουFabian Perez)

Μ Ο Υ Χ Ρ Ω Μ Α( Σονέττο )~Του Αντώνη Περδικούλη~

Όπως του αγριμιού τα μάτια
Που στον φόβο είναι πνιγμένα
Είν’ τα σωθικά μου εμένα
Μέσα στ’ ουρανού τα πλάτια
Και στης νιότης το δρομί
Σκληρό πέτρινο ένα ρέμα,
Πού να φάω γλυκό ψωμί?
Ποιος το λέει δεν είναι ψέμα?
Απ’ τη μια ο βοριάς θερίζει
Απ’ την άλλη λυώνει ο ήλιος
Νέκρα ολούθε πλημμυρίζει
Ωσάν άρχοντας ανήλιος
Πολεμάει η καρδιά στη δύση
Κι όλο καρτεράει να σβήσει……
Αντώνης Χρ. Περδικούλης
« Ο Αναχωρητής»
Έκδοση ΕΛΟΣΥΛ, Λάρισα 2003

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)