Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουαρίου 7, 2017

Ποίηση:Βάϊος Μεταξογιέννης

...κάπου να ακουμπήσω
χώμα να σπαταλήσω
δεν νέρωσα τον βράχο
τον κατάπια
δεν ήξερα να γράψω
στα κατάρτια
ήρθανε και άλλοι να κρυφτούν
κάποτε οι μέρες θα χωθούν
η καταχνιά
εκείνος που κατευόδωσε την άνοιξη
η πυρκαγιά
εκείνη που ανέβαλε την άφιξη
παίρνω το μέρος απ΄ τις στάχτες
μιλούν άλλες σαν χτες
σβήνω το θάμπος απ' τις κάμες
κλείνουν πολλές σαν θες
δεν δίνονται τα χνώτα στις γιορτές
είναι οι αδιάρρηκτες μομφές
γδύνονται δειλά την απανεμιά
φέρουν την ευθύνη της αδήλωτης χρονιάς
αυτές που εξαιρούνται τις ανάγκης
χαιρετούν λευκοί ευνούχοι ταυρομάχοι
οι καπνισμένοι σταυροί μνημεία αγάπης...
Βάϊος Μεταξογιέννης
(ζωγραφική- sharon cummings)




Το Ταξίδι,Κώστας Βασιλάκος

Τα μάτια σου θάλασσες
με ταξιδεύουν.
Οι επιθυμίες ιστιοφόρο
με φουσκωμένα πανιά,
αρμενίζει τους πόθους
σε ανάκατες διαδρομές.
Κρεμασμένος απ' το
κατάρτι του κορμιού σου,
αναζητώ ίχνη του ονείρου,
που θάμπωσε.
Ταξιδεύεις μαζί μου ,
κρεμασμένη απ' τους ώμους
απ' τα μάτια μου, ψάχνεις
χαμένα μονοπάτια.
Ταξίδι μοναδικό χωρίς
γραμμές, χωρίς απόνερα.
Αυλακώνει την ψυχή ,
μαστιγώνει τις αισθήσεις,
ρότα στον άνεμο.
" Σκέψεις Θραύσματα "
Κώστας Βασιλάκος / Άνεμος Εκδοτική