Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουαρίου 27, 2017

Βρεττάκος Νικηφόρος~Η ανοιγμένη φλέβα~

Δέσε απόψε τη σπασμένη μου φλέβα.
Ο σφυγμός μου αδυνάτισε.
Προσπαθείς να την κλείσεις

μ’ ένα άσπρο τριαντάφυλλο.
Έγινε κόκκινο.
Όλο κοκκίνισαν.
Τα σεντόνια μου έγιναν παραπόταμοι
ανάμεσα στα βουνά.
Παραπόταμοι κόκκινοι

ανάμεσα  στ'άστρα

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Δημήτρης Αντωνίου~Τάνκα ~Χάι-Κάι (Χαϊκού)

"Με ανοιξιάτικη σε είδα βροχή να περνάς και τα χρώματα  του κόσμου χορεύοντας μαζί μου σε πήρανε..." *** "Θα πάθεις πάλι με ποίηση παίζοντας˙ είν' σαν φάρμακο: πρέπει δόση να ξέρεις, στη γιατρειά από φαρμάκι." *** "Πέφτει πριν δέσει τ' ολάνοιχτο λουλούδι σαν πεφτάστερο μια μέρα μεσημέρι στ' αδιάφορο χέρι σου." *** "Είπε: δεν το είπα κι ούτε που το σκέφτηκα... Κι αυτός της είπε: μπορεί όπως λες, δεν τό' πες μα όχι δεν το σκέφτηκες." *** Τα παραπάνω Τάνκα της περιόδου 1938-1962 περιέχονται στο βιβλιαράκι του Δ. Ι. Αντωνίου, Χάι-Κάι και Τάνκα, εκδοτική Ερμής, Αθήνα 1972.  Τα Χάι-Κάι (Χαϊκού) και Τάνκα είναι είδος της Ιαπωνικής ποίησης.
 (πηγή:http://annagelopoulou.blogspot.gr/2011/12/blog-post_05.html)

Λεοντάρης Βύρων~Στάζει το σπίτι μας~

Στάζει το σπίτι μας απόψε, πάλι στάζει.
Σπάνε στο μέτωπό σου οι στάλες και σημαίνουν
το εγερτήριο των λυγμών.
Και να! φουσκώνουνε τα βλέφαρά σου
– φλόκοι τού ονείρου που χτυπούν
στον άνεμο της λύπης – Ξεχειλίσαν
τα μάτια σου – και πού είναι; –
πλημμύρισε το πρόσωπό σου – και πού είναι
τα μάτια σου, πού είναι το πρόσωπό σου;
Μια λίμνη, που βογκάει, το πρόσωπό σου, και μια θάλασσα το σώμα σου.
Μα εκεί μέσα θα χυθώ,
στα βάθη της μια πολιτεία φωνάζει τ’ όνομά σου,
πηδάνε τα γαλάζια φώτα της, χορεύουν
στα σταυροδρόμια οι ελπίδες των μαλλιών σου.
Εκεί σε καρτερεί ένα σπίτι από ελαφρόπετρα,
χτυπούν την πόρτα – μπαίνεις,
στο μέτωπό σου λάμπει
το χαμόγελο της βροχής,
μυρίζουν τα βρεμένα ρούχα σου νύχτα κι αγάπη…
Μια λίμνη, που βογκάει, το πρόσωπό σου.
Πόσες φορές δεν πέρασα συρματοπλέγματα κι αγκάθια
για να ‘ρθω αυτού να δω για λίγο
πόσο γλυκά χτυπά η καρδιά μου μες στα μάτια σου,
για να ‘βρω το νερόκρινο το στόμα σου,
επάνω σου σκυμμένος να γυρεύω
τους παιδικούς σεισμούς σου να τρυγήσω…
Μια…

Νάνος Βαλαωρίτης~Τροία~

Πόσοι στο πέλαγος, πόσοι πνιγμένοι
κι όσοι γυρίζοντας θα ναυαγήσουν
όλοι περίμεναν να σ’ αντικρύσουν.
Μονάχα ο θάνατος δεν περιμένει.
Στις αμμουδιές, θυμήσου, οι πεθαμένοι,
καθώς περνάς, γυρεύουν να μιλήσουν.
Κείνα που χτίσαμε θα μας γκρεμίσουν.
Μοιάζει να νίκησαν οι νικημένοι.
Τούτη την άνοιξη, κανείς δεν ξέρει!
Ο ποταμός μού γέμιζε το στόμα
κι ο ήλιος με κρατούσε από το χέρι
Τ’ άλογα γύριζαν χωρίς το σώμα.
‘Οταν ξανάρθαμε το καλοκαίρι,
Θε μου, πώς άλλαζαν οι πύργοι χρώμα!


( η φωτογραφία είναι του,Martin Marcisovsky)