Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουαρίου 20, 2017

Καβάφης Κωνσταντίνος~Το Πρώτο Σκαλί~

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυο χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Aλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
κι απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ’ ανεβώ ο δυστυχισμένος.»
Είπ’ ο Θεόκριτος· «Aυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.» (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)������������������������������������������������������������������������������������…

Τρία ποιήματα:~Δενδρινός Γεράσιμος~

ΣΧΙΣΜΕΣ
Φροντίστε τα παιδιά μου όποτε φύγω απ’ τη ζωή.
Στις ίδιες σχισμές των βράχων του βουνού
που ανεβήκαμε κάποτε μαζί,
ξοδεύοντας ώρες ατέλειωτες και βλέμματα
στο αγνάντεμα της πόλης των επισήμων,
εκεί θα είναι στο εξής προορισμένα
να ζουν χωρίς γονείς.
Ικετεύοντας τον ουρανό κάθε νύχτα
με τα χέρια να διαπερνούν το σκοτάδι,
θα ’ρθει μέρα που θ’ απαλλαγούν
απ’ τη λύπη και την αποστροφή.
Αποκτώντας στο μεταξύ άλλο πρόσωπο,
με αυτό θα κατέβουν ξανά απ’ το βουνό,
και με άλλα μάτια θ’ αντικρίσουν
αυτόν τον κόσμο.

 ΝΕΠΑΛ
Κάποτε θα ξαναδώ τους δαιδαλώδεις δρόμους
της πόλης σου, Κατμαντού,
αρχαίο προάστιο της ψυχής μου που εκτόπισαν
τα πανύψηλά σου όρη.
Για θέα είχα, θυμάμαι, τις ταράτσες,
τα σοκάκια, τους ευωδιαστούς καπνούς,
τα σμήνη των περιστεριών που πετούσαν
συντονισμένα για να κατακλύσουν πλατείες,
ναούς και λασπωμένα αυλάκια του πλακόστρωτου,
με το νερό της βροχής να ραίνει
τ’ αδύνατα μάγουλα των παιδιών
με το σταχτοκίτρινο δέρμα,
σαν αγίασμα ενός ουράνιου ποταμού,
που έχασε τον δρ…

Δενδρινός Γεράσιμος~Λίμνη Αράλη~

Σήμερα τα νερά με οδηγούν πίσω στην πατρίδα με τις φωτιές να καίουν ακόμη απ’ την εποχή που έφυγες, όταν σαστισμένοι αγναντεύαμε στα παράθυρα μάταια τη στοργή εκείνη. Αντικρίζοντας τόσες φορές στην έρημο ντροπές και αδικίες, αψιμαχίες και άταφους νεκρούς, προτίμησα να καταλήξω εδώ. Πλάι στις κυματιστές καλαμιές απ’ την απαλή πνοή του ανέμου, τις καμήλες καθισμένες μέσα στη σκιά των σκουριασμένων πλοίων με άφαντη την αρχαία τους λάμψη, γονατιστός επί της αλμυρής γης ψιθυρίζω και πάλι την προσευχή μου.
                                                                Γεράσιμος Δενδρινός

(η φωτογραφία  από το διαδίκτυο-Λίμνη Αράλη)

Δενδρινός Γεράσιμος~Χάνοντας~

Άκουσε, σε παρακαλώ, και τούτο,  σαν μνήμη πρωινή ή απόδειπνο: «Απέμεινε για σένα αυτή η μουσική της θλίψης, μια δέηση ως τα πέρατα του κόσμου,  για να μπορείς ν’ αντέξεις τον θόρυβο της κτίσης,  την αδυσώπητη μανία τουκαιρού».  Όποτε ο αέρας χτυπάει την πόρτα και στην αυλή μαζεύονται  πουλιά,  θαρρείς πως σου θυμίζουν την αγάπη που χάθηκε για πάντα.  Η στοργή όμως που χάρισες απλόχερα στο άλσος των ελαφιών,  στο άγονο έδαφος της ερήμου, αυτή υπάρχει σαν την παγωμένη πάχνη, που λιώνει ακαριαία στη θέρμη του ήλιου- βάλσαμο για όλες τις  φυλές της άμμου,  που δεν γνώρισαν ποτέ κανένα διαβάτη  μήτε Θεού πρόσωπο.
Γεράσιμος Δενδρινός

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ Ποίηση: Ἱστορία τῆς ὀργῆς - Ν.Β. Καμβύσης

Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ Ποίηση: Ἱστορία τῆς ὀργῆς - Ν.Β. Καμβύσης: Ἱστορία τῆς ὀργῆς  Στήν ἔρημο κάποιαν ἡμέρα - ἡ ἱστορία τοῦ Παλλαδίου γράφει - ἕνα κουνούπι πεινασμένο τσιμπάει  στό χέρι τόν...