Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουαρίου 16, 2017

Τρία Ποιήματα:Αντώνης Θ.Παπαδόπουλος

ΤΟ ΑΛΑΤΙ
 Τα κύματα σκεπάσαν το μουράγιο.  ΄Εσυρα μακρυά το βήμα μου να μη βραχώ,  η ανάσα τους όμως υγρή με τυλίγει.  Πυκνές σταγόνες στεγνώνουν αλάτι στο κορμί  πάνω σε 'κείνο το άλλο αλάτι,  που θόλωσε το βλέμμα,  κρύβοντας πίσω του τη ρότα τόσων ταξιδιών.
Η ΣΕΙΡΗΝΑ 
΄Ολη τη μέρα φεύγεις περιμένοντας το σούρουπο  να δεις τον εαυτό σου να πέφτει από το μπαλκόνι,  βουλιάζοντας μαλακά στο σκοτάδι του δρόμου.  Εσύ που γύρεψες να βγεις από ρούχα που σε γδύνουν,  που πέταξες μακρυά φαγητά που σε τρώνε,  ανοίγοντας στους τοίχους φωτεινά χαμόγελα,  ακούς και πάλι χωρίς ανατριχίλα,  με θλίψη όμως βουβή και στεναγμό,  μια σειρήνα να ουρλιάζει πλησιάζοντας,  κάθε στιγμή που δοκιμάζεις τα φτερά σου.
ΤΟ ΣΥΡΤΑΡΙ
Πάει, έρχεται.
Κάποτε παίρνει να συγυρνά.
Ανοίγει με τις ώρες τις ντουλάπες,
σκύβει πάνω από τα μπαούλα,
μα στο συρτάρι εκείνο ποτέ δε στέκεται,
αφήνοντάς το επίτηδες κλειστό.
Τίποτα καινούργιο δεν έβαλε σ' αυτό.
Τίποτα παλιό δε θέλησε να βγάλει.
Με τον καιρό άλλαξε επίπλωση,
άλλαξε τρόπους και…

Σημάδι της ψυχής σου φυλαχτό~`Ηρακλής Κριεζής~

Πλάι στους ίσκιους της μυρτιάς σε πρωταντίκρισα
μα τ`όνομά σου δεν το 'μαθα ποτέ.
Ούτε τους xτύπους της καρδιάς σου άκουσα,
μονάχα ένα δάκρυ σου θολό θαρρώ πως είδα
σημάδι της ψυχής σου φυλαχτό,
να το φορώ τις κρύες νύχτες,
όταν λυγάει η καρδιά στη θύμησή σου.
Ηρακλής Κριεζής.

 (atrVolegov, Vladimir)

Κριεζής Ηρακλής~Δεν αγοράζεται η αγάπη~

Ήρθα στον κόσμο να σε βρω, μέσα στης γης το χαλασμό να σε κρατήσω, κι όταν με έπνιγε η βροχή ούτε που σκέφτηκα στιγμή να κάνω πίσω.
Έψαχνα χρόνια να σε βρω κι είχα στα στήθια μου καημό να σου μιλήσω, κι όταν σ' αντάμωσα στη γη, άφησα πίσω μια ζωή να σ' αγαπήσω.
Δεν αγοράζεται η αγάπη με παλάτια κι ούτε ξεπλένεται το δάκρυ με βροχή, άσε τον ήλιο μου να δω στα δυο σου μάτια, να πιει η καρδούλα μου, φωτιά να ζεσταθεί. Στίχοι Κριεζής Ηρακλής

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Τρία ποιήματα: Γιώργος Γώτης

ΤΟ ΡΟΠΤΡΟ Πίσω απ’ την πόρτα το δωμάτιο στον τοίχο. Η χαραμάδα φωτεινή κουρτίνα της σκόνης. Βήματα στη σκάλα. Κανείς. Χρόνια ή ζωή σου ένα σπίτι. Χτυπώ την πόρτα και Προσμένω να μ’ ανοίξεις. Μες στα δωμάτια των χρόνων να γυρνώ αναζητώντας της καθημερινότητας το θαύμα μέχρι να  γίνουν έμπιστα σιγά-σιγά τα πράγματα και να σιγομιλώ μαζί τους. Χτυπώ την πόρτα. Ίο χέρι μου έγινε αυτό το ρόπτρο και το αδιάκοπο τακ-τακ ο αντίλαλος της ερημιάς ή το τραγούδι μου πού επανέρχεται… Πριν από το θαύμα η θλίψη, η αγωνία και της φθοράς η διαρκής δοκιμασία. ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ Έσβησε των φωτογραφιών ο ήχος όλοι σιώπησαν εντός τους. Γονείς φίλοι συγγενείς σε εορτές και λύπες με σφιγμένα χείλη μιλούν μονάχα με το βλέμμα. Κουράστηκαν τα τόσα χρόνια να κουβεντιάζουν μεταξύ τους. Έγινε ψίθυρος η ομιλία και οι δυνατοί ήχοι του παρελθόντος ό καθρέφτης. Ένα κομμάτι του αποτυπωμένου χρόνου πάντα τις ίδιες ιστορίες υπαγορεύει στους απέξω. Ο έσω χώρος τοπίο της φωτογράφησης

Φανή Αθανασιάδου~Ιστορίες εν πλω~

Ιστορίες εν πλω
Ταξίδια μακρόχρονων σιωπών
ιστορίες εν πλω
στην παράκτια συγκοινωνία απαντώ
τους κοινωνούς,των κρυφών συναντήσεων μας.

Αγέρι ,δρόμος μακρινή οπτασία
η τόλμη εν αναμονή
για το τελευταίο βήμα πριν την απόφαση
΄΄ θα ταξιδεύω μαζί σου΄΄
έστω κι’αν είναι η φαντασία
ο δρόμος της φυγής.

΄΄Θα φύγω ΄΄είπε
και δε θα γυρίσω ποτέ πίσω
αποκρίθηκα; δε ξέρω,δε θυμάμαι
ο λόγος ξαπόσταινε πάντα ανάμεσα μας
μοναδικό εμπόδιο
ο δισταγμός του νου.

Αγνάντευα πάντα
από απόκρυμνα σημεία
ήταν τα αγαπημένα μου
τις αναχωρήσεις των πλοίων,
των τραίνων των ανθρώπων..
και καθώς οι αποχαιρετισμοί ξεμάκραιναν
άφηνα τους ασκούς των αναμνήσεων
να με πνίγουν.
Φανή Αθανασιάδου
(Από τη συλλογή΄΄Εκ των Εσω’’)

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Διονύσιος Σολωμός,~Το Όνειρο~

«Άκου ένα όνειρο, ψυχή μου,
και της ομορφιάς θεά.
Μου φαινόταν πως ήμουν
με εσένα μια νυχτιά.
Σ' ένα ωραίο περιβολάκι
περπατούσαμε μαζί.
Όλο λάμπανε τ' αστέρια
και τα κοίταζες εσύ.
Και παράμερα σε πήρα
σε μια τριανταφυλλιά.
Κι έπεσα σου αγάλι αγάλι
στην ολόλευκη αγκαλιά.
Κάθε φίλημα, ψυχή μου,
που μου έδινες γλυκά,
εξεφύτρωνε άλλο ρόδο
απ' την τριανταφυλλιά.»


(christian schloe art)