Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτώβριος, 2017

Γιάννης Παρασκευόπουλος

ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ
Ο αχός της θάλασσας
με καλούσε
στην ησυχία της νύχτας το κύμα
γέμιζε αγαπημένες μελωδίες το νου μου
με ζητούσε
σ ένα γερό σκαρί καβαλάρης του να γίνω
και να με ταξιδέψει σε νερά ήσυχα γαλήνια ανέφελα
Κάθε βράδυ είχε την ίδια προσμονή
Αντιστεκόμουν
οι σειρήνες του
δεν μ έπειθαν
Το άγνωστο με φόβιζε
Έμεινα εδώ απλά ν ακούω τον ήχο της θάλασσας
Το γλυκό κάλεσμα του κύματος
χωρίς τόλμη να τ ακολουθήσω
Έμεινα εδώ
κοιτώντας το μέσα από έναν καθρέπτη 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ
26 Oκτωβρίου 2017

Βασίλης Κ.Παππάς

Δεν ξενιτεύτηκα εγώ.
Εσείς με δέσατε πάνω στο κατάρτι και αδειάσατε
την θάλασσα.
Αφήσαμε τους βράχους και ανεβήκαμε στο πλοίο.
Πίσω μας, άκουγα το κλάμα ενός παιδιού
που αποχωριζόταν από τη μάνα του.
Έσπασε στα δύο η γέφυρα. Έσπασε πίσω μου ο βράχος.
Στη δική μας όχθη δεν υπάρχει πια γη.
Όσοι πίστευαν στον θεό, τον φώναζαν ασταμάτητα.
Που πήγε ο θεός; Τον σκοτώσαμε εγώ και εσύ.
Λύσαμε το καραβόσκοινο μαζί με τον Φώτο Λιώλη
και ξεκόψαμε τη γη από τον ήλιο.
Βασίλης Κ. Παππάς & 9 000 στίχοι.



Γιάννης Διογένης~Προχωράμε~

ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ  Στηρίξαμε, ένα όνειρο στο ψέμα.  Κάποιοι απ' αυτό...  φτιάξανε μια ζωή. 
Μα εμείς,  ποτέ δεν στρέψαμε το βλέμμα,  σ' ότι ωραίο, έντεχνα,  για μας είχε στηθεί. 
Υποκριθήκαμε,  και γελαστήκαμε,  χάσαμε , και κερδίσαμε...
 ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ... 
Από τα λάθη μας,  δεν διδαχθήκαμε...  στο χθες ξαναγυρίσαμε... 
ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ 
Στηρίξαμε,  στ' αλήθεια τους ανθρώπους,  κι αυτοί...  μας ρίξαν στη φωτιά.
 Μοιράσαμε,  περίσσια,  όνειρα και δρόμους,  σ' αυτούς ...  που δεν τ' άξίζαν όλα αυτά.
 Χαμογελάσαμε,  και μας δικάσανε,  πιστέψαμε  και μας προδώσαν
 ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ 
Ιδέες, κι όνειρα,  γερά κρατήσαμε...  κι ούτε στιγμή,  δεν βαρεθήκαμε,  να κουβαλάμε 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΙΟΓΕΝΗΣ

Ρούλα Τριανταφύλλου~Φεγγάρια~

Αλέξανδρος Αρδαβάνης

Ο ΨΙΘΥΡΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΣ
Αν θες να μάθεις
Μελέτησε τους τάφους
Σε ναούς των Μάγια χώσου
Ανέβα στο Μάτσου Πίτσου

Πέρνα ηττημένος θρίαμβο ρωμαϊκό
Σκύψε αλύγιστος κάτω από Δίκρανα Καυδιανά
Αν θες να μάθεις γύρνα πίσω πολύ

Τον ακούω να κραυγάζει "Ελοείμ Ελοείμ λεμά σαβαχθανί;"
Φραγγέλια πυρωμένα πλαταγίζουν χαρακώνουν τη ράχη
Μέχρι ν'ακουστεί το "φτάνει!" του δήμιου επιστάτη

Ότι το μαρτύριο πρέπει να κρατήσει
Ζηλωτές νικημένοι ανυπόταχτοι πλήθος
Σταυροί ζηλωτές με τα καρφιά μπηγμένα
Σε πέλματα παλάμες περίνεα διασχίζονται

Πλήθος εξεγερμένοι πολυώνυμοι γλιστρούν
Φρικαλέοι στα περιττώματά τους ανάμεσα
Ύστερα στον βουρκόλακκο μέχρι να λιώσουν

Γιεχουντά και Γιεσουά ή Μπαραμπά
Κάποιος Σαούλ σφυρίζει αδιάφορα
Ύστερα αναβλέπει το φως το αληθινό

Αν θες να μάθεις δεν πάει καιρός πολύς
Βλέπω τον όχλο στην πλατεία του Δημαρχείου
Φαντάσου αν αντέξεις σώματα καταδίκων

Άλογα τέσσερα φρενιασμένα διαμελίζουν
Παρίσι της εξέγερσης και της καταστολής
Των Αθλίων του Ρεμπώ Παρίσι του Ουγκώ

Οδυσσέας Ελύτης

Άσμα ηρωϊκό και πένθιμο, για τον χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας

Ήταν ωραίο παιδί. Την πρώτη μέρα που γεννήθηκε
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης να φανεί
Στους ώμους της στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε·
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης και το φτύσανε
Μια στο κεφάλι, μια στον κόρφο, μια μες το κλάμα του·


Βγήκαν Ρωμιοί με μπράτσα φοβερά
Και το σηκώσαν στου βοριά τα σπάργανα…
Ύστερα οι μέρες τρέξανε, παράβγαν στο λιθάρι,
Καβάλα σε φοραδοπούλες χοροπήδηξαν


Ύστερα κύλησαν Στρυμόνες πρωινοί
Ώσπου κουδούνισαν παντού οι τσιγγάνες ανεμώνες
Κι ήρθαν από της γης τα πέρατα
Οι πελαγίτες οι βοσκοί να παν των φλόκων τα κοπάδια
Εκεί που βαθιανάσαινε μια θαλασσοσπηλιά,
Εκεί που μια μεγάλη πέτρα εστέναζε!


Ήταν γερό παιδί·

Τις νύχτες αγκαλιά με τα νεραντζοκόριτσα
Λέρωνε τις μεγάλες φορεσιές των άστρων
Ήταν τόσος ο έρωτας στα σπλάχνα του
Που έπινε μέσα στο κρασί τη γέψη όλης της γης
Πιάνοντας ύστερα χορό μ’ όλες τις νύφες λεύκες
Ώσπου ν’ ακούσει και να χύσ’ η αυγή το φως μες στα μαλλιά του,


Η αυγή που μ’ ανοιχτά μ…

Βασιλική Δραγούνη

Αντρέας Ντίνας~Ταπεινό Λιμάνι~

Ταπεινό Λιμάνι
Ο ουρανός σκοτείνιασε, θύμωσε απότομα
λες κι από κάτι π’ αντίκρισε να ενοχλήθηκε
και μαίνεται αδυσώπητη η φουρτούνα
καθώς οι άνεμοι ουρλιάζουν ανεξέλεγκτοι.

Κι εσένα, ταπεινό λιμάνι, σε δέρνει αλύπητα
με τρομερό λυσσαλέο ορμητικό μένος
η τρικυμία των αφηνιασμένων κυμάτων
που θαρρείς βάλθηκαν να σε τιμωρήσουν.

Εσύ όμως ατάραχο περιμένεις τη μπουνάτσα,
θαυμάσιο μες στην αιώνια στωικότητα σου
κι όμορφο μες στην απέριττη απλωσιά σου
προσμένοντας καρτερικά τους ψαράδες
να βρουν ασφάλεια στον κόρφο σου.

Κόσμημα κι ορμητήριο γι’ αυτό το ψαρονήσι
διαβρωμένο από ατέρμονες πλημμυρίδες κυμάτων,
είσαι προθάλαμος για τη στεριανή θαλπωρή
τόσων γενεών ψαράδων που μοχθούν στ’ ανοιχτά
αντιμέτωπων με τις διαθέσεις του Ποσειδώνα
παλεύοντας σκληρά για τον επιούσιο τους.
Αντρέας Ντίνας

   (ο πίνακας του Νικόλαου Λύτρα)


Τριάντης Χριστόφορος~Τα Αγάλματα

ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ Μια νύχτα κάπως μαγική,στο μουσείο του Λούβρου,στην πτέρυγα που βρίσκονταν τα αιγυπτιακά αγάλματα,οι φύλακες άκουσαν περίεργες μουσικές.Γρήγορα πήγαν να δουν τι συμβαίνει,αλλά μια απόκοσμη φωταψία τους  εμπόδισε να προχωρήσουν.Τυφλώθηκαν κι οπισθοχώρησαν. Τ’αγάλματα είχαν ζωντανέψει και είχαν αποκτήσει ομιλία και κίνηση,σαν να εκπλήρωναν κάποια αρχαία προφητεία. Ο Ακενατόν με τη Νεφερτίτη χόρευαν μαζί με τον Όσιρι, τον Ώρο και την Ίσιδα.Μα και τ’ αγάλματα των άλλων πολιτισμών,του περσικού,του ελληνικού,του ρωμαϊκού, κατέβηκαν από τα βάθρα τους,ολοζώντανα.Οι φύλακες έντρομοι το ‘βαλαν στα πόδια.Το Λούβρο λούστηκε απ’ το φως της αιωνιότητας.Τ’αγάλματα δεν έγιναν από γλύπτες, αλλά απ’ το χέρι του Θεού.Ήρθε λοιπόν η ώρα να αναστηθούν. 

Χριστόφορος Τριάντης

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Ιωάννης Τούμπας / Παντελής Χλωρός

"Φύσα αέρα"
Φύσα αέρα δυνατά
Σκόρπισε
τις μέρες μου
Τις πίσω
πήγαινε τες πιο πίσω
Και τις μπροστινές
Πάρτες από μπροστά μου.
Ουρανέ.
Ουρανέ μου άκου.
Μιλάω
Κομπιάζω, αργώ,
Σταματώ,
τραυλίζω.
Όσες αλήθειες έμαθα
απ έξω να τις λέω
Με κορόιδεψαν.
Αλήθειες δεν ήταν.
Βρέξε ουρανέ
Να ξεπλύνεις τον έρωτά μου.
Ιωάννης Τούμπας / Παντελής Χλωρός.



(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Ιωάννης Τούμπας / Παντελής Χλωρός

*" Τι θλίψη στα ταξίδια"
" Τι θλίψη στα ταξίδια"
Κι εμείς που γεννηθήκαμε
για ένα ταξίδι έχουμε κινήσει.
για σένα που ξεκίνησες
κάπου αλλού να πας
τ' αγκίστρια να προσέξεις.
Το δόλωμα είναι το όνειρο
πως έχεις ήδη φτάσει.
Αν κι μια στιγμή
μπορεί να αξίζει.
Εκείνη του ονείρου.
  Ιωάννης Τούμπας / Παντελής Χλωρός.

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)


 *(Μαγκρ- Καββαδίας)

Νικηφόρος Βρεττάκος

Ἡ βρύση τοῦ πουλιοῦ
Κάνε με ἀηδόνι Θεέ μου, πᾶρε μου ὅλες
τὶς λέξεις κι ἄφησέ μου τὴ φωτιά,
τὴ λαχτάρα, τὸ πάθος, τὴν ἀγάπη,
νὰ τραγουδῶ ἔτσι ἁπλά, ὅπως τραγουδοῦσαν
οἱ γρῦλοι μία φορὰ κι ἀντιλαλοῦσε
ἡ Πλούμιτσα τὴ νύχτα. Ὅπως ἡ βρύση
τοῦ Πουλιοῦ μὲς στὴ φτέρη. Νὰ γιομίζω
μὲ τὸ μουμούρισμά μου τὴ μεγάλη
κυψέλη τ᾿ οὐρανοῦ. Νὰ θησαυρίζω
τὰ νερὰ τῶν βροχῶν καὶ τὶς ἀνταύγειες
ἀπ᾿ τὸ θαῦμα τοῦ κόσμου. Νὰ μ᾿ ἁπλώνουν
τὶς φοῦχτες τους οἱ ἄνθρωποι κι ἕνας ἕνας
νὰ προσπερνοῦν. Κι ἀδιάκοπα νὰ ρέω
τὴ ζωή, τὴν ἐλπίδα, τὴ λάμψη τοῦ ἥλιου,
τοῦ ἡλιογέρματος τὸ γαρουφαλένιο
ψιχάλισμα στὰ ὄρη, τὴ χαρά,
τὰ χρώματα νὰ ρέω τοῦ οὐράνιου τόξου
καὶ τὴ βροχούλα τῆς ἀστροφεγγιᾶς.
Ὢ τί καλὰ πού ῾ναι σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο!









Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΟΥΛΙ
Το γαλάζιο πουλί που φτερούγισε στο καταχείμωνο στάθηκε στο παράθυρό μου.
Έμεινε για λίγο διστακτικό έριξε ολόγυρα διερευνητικές ματιές κοίταξε μέσα και χτύπησε με το ράμφος του το τζάμι.
Άνοιξα με προσποιητό ενδιαφέρον το παράθυρο.
Ένα μικρό τετράγωνο κομμάτι χαρτί που ήταν περασμένο με μεταξωτή κλωστή στο αριστερό του πόδι έγραφε με ανεξίτηλα γράμματα:
«ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΕΛΠΙΔΑ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΡΕΦΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΣΠΟΡΟΥΣ».
Του άφησα στο πρεβάζι τα λιγοστά ψίχουλα που είχαν απομείνει από το τραπέζι της προηγούμενης ημέρας.
Ύστερα έκλεισα το παράθυρο ερμητικά και του γύρισα την πλάτη.
Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου




 ( φωτογραφία: Ρενέ Μαγκρίτ)

Άγγελος Δημητρόπουλος

"Αβαλσάμωτος Πόθος"
Δ-ιαμα-ντε-ύω
το πορφυρό
νεύμα
της Ψυχής
να καρπίσει
στο Όνειρο
σάρκα,
κι' αν
τις
παραπεταμένες
ελπίδες
του κόσμου
όλου
κεντήσω
στης καρδιάς
τ' αποκούμπι
θα χτίσω ζωή...
Άγγελος Δημητρόπουλος
20/10/2017


 ( η φωτογραφία από:https://www.patrasevents.gr/article/)

Λουκία Πλυτά~Μη λησμονήσεις~

~Μη λησμονήσεις~
Ιδού λοιπόν η στιγμή
χυμάει πάνοπλη
να με τυλίξει
με όσα από γεννησιμιού της
άνθη φλογερά κρατάει.
Ιδού και εγώ
πελώριος και μικρός
πάνω σε πέταλα
γδέρνω
τα χειμωνιάτικα χρώματα
ενώ νιώθω τη δύναμή της
να μπολιάζει φτερά
που σμίγουν με μόχθο
άπειρα
Μη λησμονήσεις.
Λουκία πλυτά
Art:Pierre Auguste Cot  (1837–1883)

Χρίστος Ανδρ.Αλιπράνης~Τρέκλισμα~

~ΤΡΕΚΛΙΣΜΑ~ Το βλοσυρό δρομάκι σε ξέφωτο αναστεναγμού καταλήγει
Στο βάθος πίσω απ' τα ολόγιωμα σκοτάδια τρεκλίζει ακόμη η καύτρα της ζωής. Χρίστος Ανδρ.Αλιπράντης

Χρίστος Ανδρ.Αλιπράντης~Ψιχάλες~

~ΨΙΧΑΛΕΣ~ Μοιάζουμε όταν χαμογελάμε
Η χαρά μας  έχει το ίδιο χρώμα τα μάτια μας φεγγοβολούν
Κι όταν δακρύζουμε πάλι και τότε μοιάζουμε στον πόνο όταν παραδοθούμε
Γιατί τι είμαστε παρά καρδιές που χτυπούν  σκιές που ανασαίνουν την ίδια αρχή το ίδιο τέλος
Της λογικής ανυπάκουα παιδιά της καλοκαιρινής μπόρας ατίθασες ψιχάλες. Χρίστος Ανδρ.Αλιπράντης
(αναδημοσίευση από το λογοτεχνικό περιοδικό<Παριανά>>του Νίκου Χρ.Αλιπράντη)                                                              (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Γιώτα Αργυροπούλου:Λεύκες-Πάρου

ΛΕΥΚΕΣ ΠΑΡΟΥ Οι μύλοι, οι ξερολιθιές. Ασβεστωμένα καλντερίμια. Όλα είναι στη θέση τους και αυτό το καλοκαίρι.
Στην άκρη του χωριού ο παλιός ναοδόμος -η τέχνη του σε αχρηστία πια- πουλάει και φέτος του Σεπτέμβρη τη σοδειά λιαστό κρασί και σούμα.
Η κυρία Μαρία στο καφενεδάκι τής πλατείας. Η Ζαμπέτα στο μπακαλικάκι της στα Μάρμαρα. Η παραλία του Καλόγηρου με τα αργιλώδη βράχια. Γειτονιές του Αρχίλοχου.
Όλα είναι στη θέση τους και αυτό το καλοκαίρι και το σπουδαίο αληθινά  κι ευγνωμονώ για τούτο είναι ότι έλαβα τή θέση μου κι εγώ ανάμεσά τους. Γιώτα Αγρυροπούλου ''Από την ποιητική συλλογή:Για Σίκινο,Ανάφη,Αμοργό''Εκδ.Gutenberg,Αθήνα 2017.
(αναδημοσίευση από το λογοτεχνικό περιοδικό:''Παριανά''του Νίκου Χ.Αλιπράντη)
(η φωτογραφία είναι της Μαρία-Γωγώ-Ραγκούση,Λεύκες,-Ράμνος)

Μαριάνθη Πλειώνη

ΧΑΪΚΟΥ ΚΑΙ ΤΑΝΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 

στάλες σελήνης
ψιχαλίζουν απαλά
μέρες που φθίνουν.


 γλυκά χαράζει
   ο ήλιος σημαδεύει
   κίτρινα φύλλα.


 στην πρώτη βροχή
   κιτρινίζουν μέσα μου
   όλα τα φύλλα.


 βροχή ασημένια
   ανασαίνει το χώμα
   τη σάρκα των δέντρων



 ΤΑΝΚΑ

 Βραδιάζει νωρίς
   στις γειτονιές της πόλης
   φέγγουν γιασεμιά.
   Σ΄ένα σκοτάδι χλωμό
   τρίζουν κίτρινα φύλλα.


 Φεγγαροβραδιά
    χρυσά φύλλα τυλίγουν
    την πανσέληνο.
   Στου Οκτώβρη τα χνάρια
   μάγισσες νύχτες πατούν.
 Μαριάνθη Πλειώνη


(Πίνακας ζωγραφικής:Φθινοπωρινά λουλούδια κάτω από την πανσέληνο Hiroshige 1853)

Manolis Aligizakis ~Κόκκινος Θρίαμβος~

Κόκκινος Θρίαμβος
Κόκκινο σπίνου σκίρτημα
καμπάνας μελαγχολικό τραγούδι
κόκκινο ηλιοβασίλεμα
... μικρό παιδί που τόλμησε
πρώτη φορά να ισορροπήσει
στο ποδήλατο κι η γλώσσα του
στο πλάι των χειλιών
να λέει του ανέμου, τα κατάφερα
ασθμαίνει υπόγλυκα το γιασεμί
στην αντανάκλαση αχτίνας κοφτερής
που το παιδί γυρίζει το κεφάλι
να γελάσει στη μαμά του
περήφανη που καμαρώνει
κι η πέτρα γιατί βρέθηκε εκεί
το γόνατο ενάντια στο βάρος του
φρενάρει μια γρατζουνιά ολοκόκκινη
δάκρυ και κλάμα ώρας κοντής
μελίρρυτα η καλλιτέχνιδα που τραγουδά
‘ξέρω ένα παιδί π’ αγαπά το κόκκινο’
Manolis Aligizakis
Από την συλλογή "Επίγνωση"

( o πίνακας είναι της Ειρήνης Καρπικιώτη)

Rainer Maria Rilke,Ώρα σοβαρή

Ώρα σοβαρή
Όποιος, τώρα, κλαίει κάπου στον κόσμο,
Δίχως αιτία καμιά κλαίει στον κόσμο,
κλαίει για μένα.

Όποιος, τώρα, γελά κάπου στην νύχτα,
Δίχως αιτία, γελά μέσα στην νύχτα,
Με περιπαίζει.
*
Όποιος τώρα, πορεύεται κάπου στον κόσμο,
Δίχως αιτία πορεύεται μέσα στον κόσμο,
Έρχεται σε μένα.

όποιος, τώρα, πεθαίνει κάπου στον κόσμο,
δίχως αιτία πεθαίνει μες στον κόσμο,
με κοιτάζει.Από το ΩρολόγιονΓείτονα θεέ,
Αν, σε μακρυάν νυχτιάν, με χτύπους δυνατούς,
κάποτε- κάποτε ,σ’ έχω ταράξει,
ήταν γιατί σπάνια την ανάσα σου ακούγοντας, είχα τρομάξει,
και ξέρω: είσαι ολομόναχος στην κάμαρα.Αν κάτι χρειάζεσαι, κανείς δεν είναι στο πασπάτεμά σου
Να τρέξει να σου φέρει ένα νερό :
Πάντα ακρουμάζομαι, Δώσε ένα μικρό σημάδι μόνο,
Είμαι πολύ κοντά σου
Μονάχα ένας φτενός μεσότοιχος αναμεσά μας βρίσκεται, κατά τύχη.
Ας στέκει εκεί στη μέση :
Μια κραυγή μόνο από τα στόματά μας και θα πέσει
Δίχως κρότο και δίχως ταραχή . Έχει από τις εικόνες σου χτιστεί.
Κ’ οι εικόνες σου σάμπως ονόματα στέκουν εμπρός σου
Κι…