Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2017

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Δημήτριος Γκόγκας,Πόλη ( Στην Κω )

Πόλη (Στην Κω)

Είχε βγει βόλτα η πρωινή υγρασία κάτω απ΄ το ηλιόφωτο θόλο που κλείνει την μοναξιά στις απέραντες παραλίες. Κρέμονται σκουλαρίκια οι ανάσες στα καλλίγραμμα αυτιά της πόλης. Αυτή κοιμάται αμέριμνη, αμετανόητη για τις πράξεις της. Ίχνος πόνου στην μέση της ραχοκοκαλιάς. Ένα πέπλο μυστηρίου τυλίγει την αλόγιστη απληστία των εποχιακών  ανθρώπων της, αλλά και εκείνων που έρχονται γονυπετείς με τα ναυλωμένα πλοιάρια εξ ανατολών, παραδομένοι στο μαύρο πέπλο ενός προφήτη μα και στον μονογενή δοξασμένο θεό. Κι όμως χρηστή δεν κατέστη η αλλόφρονα ζωή τους. Η ώρα που περιεργάζομαι, προχωρά αργά και μεγαλώνει. Ο μαύρος ύπνος που γλυκά τους αφήνει συνεχίζει μόνος να  βρει τους τραχείς ανθρώπινους θορύβους που θα ορίσουν την μέρα μέσα στους καλοκαιρινούς βηματισμούς. Άλλοι κρατώντας στο χέρι μια φωνή ανήκουστη με ύφος απελπισμένων και ανέλπιδων κι άλλοι αμήχανοι οδηγώντας τυφλά για την πνιγηρή σιωπή. Σ΄ ένα  δρόμο που αλυχτά και πνίγεται.
Δημήτριος Γκόγκας
Αναδημοσίευση από:http://piramatismoi…

Ποίηση:Dhimitri Jani Kokaveshi

ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ.
 ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ.
Πλάθω στα χείλη σου
σκέψεις!
Που διαχωρίζουν το άγιο βήμα
απ' την κωνική τομή
που σχημάτιζε, ανέκφραστα
φορτωμένη
μη αφήσει υπόλειμμα
στα χείλη
του έρωτα αδιάβροχα
μη γνωρίσουν
ξέρω!... Πάθει γεμάτα
το βλέμμα τους
να φορτώνουν φροντίδες
δεν τους άφησα
στοργή, σε επανάσταση
ψυχής τους
η έκφραση που άφησα
μέσα τους
γεμίζουν και ανοίγουν
ορίζοντες!...
Το χάρισμα που έχουν
οι άξονες
αντιπαλότητας στα τέμπο
ψυχής
έρευνες δυναμικής θ’ αφήσω!...
Σκέψεις αγάπης
εισδύουν ανήσυχες σε έννοιες
στοργής
γέμιζαν το μαζί !... Να αξιώνουν.
Dhjk©24-09-2015




Ποίηση:Ρούλα Τριανταφύλλου

TA ΑΝΕΓΓΙΧΤΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Χώρεσα σε κεραυνό,
σε ραγισμένα νέφη,
σε κόκκινη ορίζοντα γραμμή.

Χώρεσα στην ανάσα του ανέμου,
σε ήχο του Νοτιά,
σε σκοτεινή θάλασσα.

Χώρεσα στο ρείθρο του ποταμού,
σε κλώνους του πεύκου,
στη γαλήνη του δειλινού,

Χώρεσα σε αρχαία ερείπια,
στης πένθιμης  καμπάνας το μοιρολόι,
στον ανθό της πικροδάφνης.

Χώρεσα στου ήλιου το φως,
στου αυλού το μαγεμένο γέλιο,
στον ίσκιο του ροδόχρωμου φεγγαριού.

Χώρεσα σε άγονη γη,
στον κρύο παλμό του χειμώνα,
Αγριολούλουδο στην ρωγμή του βράχου.

Χώρεσα γλυκόπικρο δάκρυ στα μάτια σου,
σε χείλη που ανθίζουν κερασιές,
στων αστεριών τα φυλλώματα.

Χώρεσα στο αιώνιο ξόδεμα της καρδιάς,
στο απέραντο της μνήμης,
χώρεσα τα ανέγγιχτα του χρόνου,
σε λέξεις,στίχους και στροφές.


ΑΣΑΛΕΥΤΟΙ ΧΡΟΝΟΙ
Ασάλευτοι χρόνοι,
Η ζωή,η μικρή μου ζωή,μια προσμονή.

Ο κόσμος υψώνει τα χέρια στον ήλιο.
Κι έξω είναι χειμώνας.
Να εδώ χάμω σ' αγγίζω και τρέμω.

Ψυχή μου ακοίμητη κι ασάλευτη.
Ως πότε ελπίδες,
Ως πότε όνειρα,
Ως πότε ζωή μου;

Θάλασσα που σωπαίν…