Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ιωάννης Μασμανίδης


Καὶ ποιὸς τόπος
Δὲν εἶναι ξενιτιὰ
Σὲ κάθε σιωπὴ παραμονεύεις
Καὶ στὸν ἄνεμο
Λείπει ἡ ἀνάσα σου
Ἡ πένθιμη ἀπουσία σου
Περίλυπη ξενιτιὰ εἶναι
Στὸν σταθμὸ ἐπιδέσεως
Τραυμάτων μὲ τὴ λαβωματιὰ
Τὴ φωνὴ σου κουβαλῶ ἀκόμη
Σὰν τὰ κουρέλια ποὺ διαμελίστηκαν
Τελειώνει ἡ ζωὴ
Μὴν ἐλπίζεις ἄλλο
Λέξεις δέν ἔχω γιὰ τὶς πληγὲς
Πόσος χῶρος γιὰ μᾶς
Μένει
Νὰ χωρέσει ἡ ψυχὴ μας
Μὴν κλαῖς
Ἐνδεχομένως ἡττηθήκαμε ἀντάμα
Ἄν τελικὰ
Ἀποτελεῖ μετὰ τήν ἧττα
Καταφυγὴ ἡ ἀγάπη
Ἀγαπήσαμε καὶ χάσαμε καὶ μεῖς
Ἄς μὴν κλαῖμε
Στὸ ἀναπόφευκτο ἄς μείνουμε
Τοῦ θανάτου
Καὶ τοῦ δικοῦ μας
Σαπιόξυλα ἐμεῖς
Ἰριδίζοντες λεκέδες
Παλιᾶς μπογιᾶς σὲ ἀφιλόξενο τοῖχο
Ξέρω ξέρω καλὰ τώρα
Γιὰ τὰ γνησίως ψεύτικα
Τὸ ἔμαθα σωστὰ
Δὲν ὑπάρχει αἰσθητήριο ὄργανο
Ἀνίχνευσης
Μόνο τυφλὴ καρδιὰ
Μᾶς νίκησαν
Ἤ μόνοι νικηθήκαμε
Ἐξημερωμένα ἁρπακτικὰ
Ὀσμίζονται τὸ θήραμα ἀπό μακριὰ

Ιωάννης Μασμανίδης

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».