Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κατερίνα Σκιντζή


86. άλικο   άλας   - 2016 -  1/ Γλυφάδα
Με   της  θάλασσας  το  λίκνισμα
ο  παλμός  της  καρδιάς  συντονίζεται …
Στου  ουρανού   το  χάδι
το  άγριο  βλέμμα  μου   αφήνεται …
Απ’ την  αλμύρα  των  ωκεανών  αναδυθήκαμε …
Από  τον  τρόμο  των  ουρανών ,
κρύφτηκε  το  αλάτι
στις λίμνες  των  κυττάρων ,  στις  μνήμες  των  ονείρων …
Άλας  στης  θάλασσας  τα  πέπλα ,
στα  δάκρυα  μας …
Άλας  στης  τρικυμίας  τα  πέλαγα ,
στον  ίδρωτα  του  έρωτα  μας …
Έτσι , όταν  του  πόνου  η  πείνα  μας  κατατρώει ,
 το  άλας  ,  τα  δάκρυα  μας  στολίζει …
Έτσι ,  όταν  στου  κόπου  το  μεροδούλι
                                                     ο  ίδρωτας  κυλάει  στους  λαγόνες ,
  το  άλας,  το  προσφάι  μας  νοστιμίζει  ως  το   μεδούλι …
Έτσι  , όταν  του  έρωτα  η  πτώση
  τα  κορμιά  κατασπαράζει ,
το  άλας , στα  υγρά  σεντόνια  , άλικες  αλυκές   απλώνει …
Έτσι , όταν  της  ποίησης  η  πένα
          μας   κατακεραυνώνει ,
το  άλας , του  ίδρωτα  της  έμπνευσης
             τις  ρωγμές  της   καρδιάς  μας ,  με  γλύκα  επουλώνει … 

                                                                      


(Η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης