Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χριστόφορος Τριάντης

ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ
Κατά λάθος κλήθηκα στη γιορτή,
προς τιμήν των διανοουμένων
( στοχαστών , ποιητών ,
καλλιτεχνών κι άλλων λογοθεραπόντων ).
Ω , στην πανήγυρη συμμετείχαν :
 ο αυτοκράτορας μετά της κουστωδίας
-οι πατρίκιοι
-οι πραίτορες
-οι λεγάτοι
-οι γέροι τιμητές ( απομεινάρι του ένδοξου παρελθόντος )
-οι λογογράφοι
-οι θησαυροφύλακες  
-οι ευνούχοι .
Ένας δικαστής  ονόματι Τιγγελίνος
κι ένας άλλος με τ’ όνομα Χαιρέας. 
Πλήθος ηγεμόνων
των κατακτημένων περιοχών.
Και φυσικά οι αρχιερείς με συνοδούς,
νεαρά μειράκια και ραθυμούντες ψαλμωδούς.
Ω , το θέαμα τής διανόησης
ήρθανε να απολαύσουνε κι άλλοι :
ιδιόκτητες πλοίων εργαστηριών
 και επαύλεων ,
δίχως εμπόδια κι αρνήσεις.
Και να, οι στοχαστές με ύφος σοβαροφανές,
κοιτάζοντας τόν αυτοκράτορα και τους παρισταμένους
ξεκίνησαν τους επαίνους.
Και οι καταγραφείς
που ήταν τοποθετημένοι στα υποβολεία,
σε παπύρους και μαρμάρινες πλακέτες
σημείωναν τα πάντα 
( σχολαστικά κι αριθμημένα).
Η διάσωση τού πνεύματος τέτοιων προσωπικοτήτων
ήταν υποχρέωση των κρατικών δομών.
Κι άλλο δεν έλεγαν οι στοχαστές,
παρά για ειρήνη μακράν και αέναη ευημερία, 
τάξη  και ηθική , επανάληψη και συνήθεια.
Και στη Βέστα τη θεά , ιδιαίτερα λογύδρια
αφιέρωναν (άρεσαν πολύ στον αυτοκράτορα).
Ω , οι στοχαστές έμοιαζαν
σαν  τους σπουδαστές της νομικής ,
που  εργασίες γράφουν (λίαν επιτυχημένες)
για να πάρουν
τη θέση των παλιών 
(στα δικαστήρια και στις αρένες ).
Ω , οι πρωτοκλασάτοι έκθαμβοι έμειναν
απ’ τα λόγια και τις σκέψεις τέτοιων
ηγητόρων ( του πνεύματος ) .
Μα , ήρθε κι η σειρά των απαγγελιών.
Οι μεγάλοι ποιητές ανέβηκαν στο βήμα
( όσοι είχαν την επίσημη αναγνώριση του κράτους).
Οι ελάσσονες περίμεναν  απ’ έξω ,
μήπως και προς το τέλος  
κληθούνε στο συμπόσιο.
Άρχισαν οι στίχοι , οι ρίμες , ο ελεύθερος ο λόγος.
Πω - πω τι λέξεις , τι ιδέες
απλώθηκαν στα χαλιά του πνεύματος :
ο έρωτας , η μοναξιά , η σπουδαιοφάνεια
το φεγγάρι κι οι βόλτες του ήλιου ,  
η θάλασσα , οι δάφνες του αυτοκράτορα ,
η σκληρή εργασία των πραιτόρων,
λεγάτων και πατρικιών,
οι μονομάχοι και οι θιασάρχες
ο στρατός ,  οι οικογένειες , οι ραβδούχοι
η ευτυχία και τα σηστέρσια , οι μαίες
οι τιμές  και τα δημόσια θεάματα
οι εντολές  θεών κι αρχόντων .
Οι αναφορές
αλώνιζαν τις καρδιές.  
Ευθύς οι λογογράφοι σχολίαζαν:
πάντα υψηλόφρονες οι ποιητές τού κράτους ,
στην ιστορία θα μείνουνε
σαν τον Βιργίλιο , τον Τερέντιο  και τον Οράτιο,
και οι άρχοντες  ακούγοντάς τους
καλύτεροι θα γίνουν,
έχουν την πνευματικότητα
στο αίμα τους ( κληρονομικά).
Αλλά και οι πατρίκιοι συμπλήρωναν :
βιβλία πρέπει να γίνουν όλα αυτά,
χρειάζεται να μοιραστούν στην αυτοκρατορία.
Τα τέκνα μας έχουν την ανάγκη τέτοιας
παιδαγωγίας.
Έτσι θα αποκτήσουν συνείδηση του χρέους
και των υπηρεσιών προς την πατρίδα.
Α , μέχρι κι οι σύζυγοι των αρίστων  δάκρυζαν
από συγκίνηση : τα όμορφα λόγια ,
στις κεφαλές χαράχτηκαν.
Σαν να ‘ξερα τι θα αράδιαζαν
κι άλλο δεν άντεξα.
Τις στοές διάβηκα
και στο βουνό ανέβηκα ,
ο αέρας να καθαρίσει την ψυχή μου .
Ω ,  αυτή είναι η υψηλή διανόηση :  
λόγια για άνευρα κρεβάτια
και σακατεμένες  συνειδήσεις,
σηστέρσια στο στόμα και στο σώμα,
κολακείες για τους δυνατούς,
προστυχιές και γλυκερά αισθήματα
για το κοινό,  
υπακοή στους  λεγάτους των υπηρεσιών
( ουκ επ’ άρτω ζήσεται άνθρωπος ),
συγχρωτισμός με την ηδονή
 (που η  εξουσία προσφέρει  στους ικανούς ).
Όμως, ήρθαν και
νέες δηλώσεις των πνευματικών ανδρών  :
Επιτύχαμε !
Ορίστε, δεν θα ξανασφάξουν
οι Νέρωνες
τους καλλιτέχνες .
Δεν θα υπάρξουν άλλοι Πετρώνιοι
στην αυτοκρατορία,  
ούτε και στο μέλλον κάτι τέτοιο θα συμβεί.
Εκπολιτίστηκε η εξουσία
με τις ποιητικές μας παραινέσεις.
Ω , απ’ τις κορφές πέταξαν οι λέξεις μου,
να ξενοστιμέψουν τη γιορτή.
Αχ, τιμητές τού πνεύματος
πόσο υψηλά έχετε τον εαυτούλη σας. 
Το γελοίο της ζωής το παραβλέπετε, 
στραβωθήκατε απ’ την ψευτιά.
Και της τυραννίας στυλοβάτες
γίνατε.
Στα προστώα των δυνατών
τρέχετε ολοταχώς ,
εσείς : οι στοχαστές , οι ποιητές , 
οι καλλιτέχνες .
Αύριο που οι Τεύτονες , οι Καλμούχοι   
κι οι  Τάταροι
θα σαρώσουνε τις αγορές
πρώτοι εσείς ( οι εραστές των μουσών )
την εξουσία τους θα ευλογήσετε.
Μα , θα μοχθήσετε ( προφανώς )
να τους εκπολιτίσετε κι αυτούς.  
Αυτό τελικά
είναι το καθήκον σας !  
Ω ,   θεσμοί της αυτοκρατορίας ,
το βλέμμα σας μην αποστρέφετε
από τους  δηλωσίες του Ελικώνα,
το ‘χουν ανάγκη.    
Ωχ , Θεέ μου άλλοι καιροί,
άλλα ήθη
που θα ‘λεγε κι ο Κικέρωνας ….

Τριάντης Χριστόφορος 


 Art-Alessio Serpetti

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».