Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούλιος, 2017

Νικηφόρος Βρεττάκος

Μαζεύω τὰ πεσμένα στάχια   Μαζεύω τὰ πεσμένα στάχια νὰ σοῦ στείλω λίγω ψωμί,
μαζεύω μὲ τὸ σπασμένο χέρι μου ὅ,τι ἔμεινε ἀπ᾿ τὸν ἥλιο
νὰ σοῦ τὸ στείλω νὰ ντυθεῖς. Ἔμαθα πὼς κρυώνεις.Τὴν πράσινή σου φορεσιὰ νὰ τὴν φορέσεις τὴν Λαμπρή!
Θὰ τρέξουν μ᾿ ἄνθη τὰ παιδιά.Θὰ βγοῦν τὰ περιστέρια,
κ᾿ ἡ μάνα σου μὲ μιὰ ποδιά, πλατιά, γεμάτη ἀγάπη!
Πάρε ὅποιο δρόμο, ὅποια κορφή, ρώτα ὅποιο δένδρο θέλεις
Μ᾿ ἀκοῦς; Οἱ δρόμοι ὅλης τῆς γῆς βγαίνουνε στὴν καρδιά μου!
Μὴν ξεχαστεῖς κοιτάζοντας τὸ φῶς. Τ᾿ ἀκοῦς;... Νἀρθεῖς!

Μαριάνθη Παπάδη~Θάλασσας πνοές ~

Κατερίνα Σκιντζή

86. άλικο   άλας   - 2016 -  1/ Γλυφάδα Με   της  θάλασσας  το  λίκνισμα ο  παλμός  της  καρδιάς  συντονίζεται … Στου  ουρανού   το  χάδι το  άγριο  βλέμμα  μου   αφήνεται … Απ’ την  αλμύρα  των  ωκεανών  αναδυθήκαμε … Από  τον  τρόμο  των  ουρανών , κρύφτηκε  το  αλάτι στις λίμνες  των  κυττάρων ,  στις  μνήμες  των  ονείρων … Άλας  στης  θάλασσας  τα  πέπλα , στα  δάκρυα  μας … Άλας  στης  τρικυμίας  τα  πέλαγα , στον  ίδρωτα  του  έρωτα  μας … Έτσι , όταν  του  πόνου  η  πείνα  μας  κατατρώει ,  το  άλας  ,  τα  δάκρυα  μας  στολίζει … Έτσι ,  όταν  στου  κόπου  το  μεροδούλι                        ο  ίδρωτας  κυλάει  στους  λαγόνες ,   το  άλας,  το  προσφάι  μας  νοστιμίζει  ως  το   μεδούλι … Έτσι  , όταν  του  έρωτα  η  πτώση   τα  κορμιά  κατασπαράζει , το  άλας , στα  υγρά  σεντόνια  , άλικες  αλυκές   απλώνει … Έτσι , όταν  της  ποίησης  η  πένα           μας   κατακεραυνώνει , το  άλας , του  ίδρωτα  της  έμπνευσης              τις  ρωγμές  της   καρδιάς  μας ,  με  γλύκα  επουλώνει … 




(Η φωτ…

Γαβριήλ Ντερζάβιν

Ο Θεός
(ωδή)

Εσύ! του χώρου το άπειρο,
Ζωή που έβαλες στο υλικό χυδαίο,
Αυτός που γέννησε το φώς, Είσαι το ζώπυρο,
Το πνεύμα πανταχού παρόν και ενιαίο!
Αυτός που δεν έχει τόπο και αιτιότητα,
Αυτός που κανείς δεν έχει συλλάβει ουσιωδώς,
Αυτός που με την ύπαρξή Του το παν γεμίζει,
Αυτός που αγκαλιάζει, διατηρεί, βασίζει,
Εκείνος τον οποίον ονομάζουμε Θεός.

Γνωρίζεις το βάθος του ωκεανού,
Τον κάθε αμμόκοκκο, κάθε αστέρι,
Αγνοείς την ιδέα του απίθανου και πιθανού,
Παραβλέπεις τις έννοιες: νέοι και γέροι!
Είναι αδύνατον το πνεύμα φωτισμένο,
Από το φως Σου γεννημένο,
Την ύπαρξη Σου να εξηγεί,
Μόλις η σκέψη προσπαθεί Εσένα να ακολουθεί,
Αμέσως μες στο μεγαλείο Σου θα χαθεί,
Σαν μέσα στον αιώνα η τούτη η στιγμή.

Έπλασες ωκεανούς απ’ τις σταγόνες,
Την τάξη στο χάος απογείωσες,
Και τους αμέτρητους αιώνες
Μέσα στον εαυτό Σου θεμελίωσες!
Τον εαυτό Σου απ’ το Τίποτα εγέννησες
Με την Σιωπή τον εαυτό Σου ύμνησες,
Είσαι το Φως από πού ρέει η Σιγή,
Εσύ το σύμπαν δημιούργησες χωρίς μιλιά,
Είσαι ο Πλάστη…

Λία Μεγάλου – Σεφεριάδη

Στη ρευστή οροφή του κόσμου
Ανέβαινε η ψυχή
ανάμεσα σε γνώριμα τοπία σκουριά
ανάμεσα σε καταιωνισμούς αιμάτων
με ψήγματα σιδήρου και χρυσού
με υδρατμούς και πίσσες -
ανέβαινε η ψυχή
ανάμεσα σε άγνωστα τοπία δόξης
άνεμος έπνεε βαθύς ο πόθος
αποκαλύπτοντας
πίσω από πέπλα πένθους
γιορτές του Διονύσου
θριαμβικά νερά
νάματα ιδεώδη
αυτοκρατόρων προσωπεία
στεφάνια με ολόχρυσα φύλλα κισσού
ειδώλια με μέλη κινητά
από τη σαρκοφάγο ενός πεντάχρονου παιδιού -
κι ανέβαινε η ψυχή
- ανάλαφρη σαν πούπουλο -
με το χέρι της Μοίρας
για σκεπή.

Μάριος Λεβέντης

«ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΟΣΤΡΟΦΟΣ»

Το νέο θεατρικό έργο «ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΟΣΤΡΟΦΟΣ»του Μάριου Λεβέντη κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης. Ύστερα από την «αναγκαία» όπως χαρακτηρίστηκε «Δεύτερη άνοιξη», οι εκδόσεις Γαβριηλίδης,  παρουσιάζουν στο ελληνικό λογοτεχνικό κοινό τον νέο τίτλο του Ποιητή και Θεατρικού Συγγραφέα.
Ο ίδιος ο συγγραφέας αναφέρει σε σημείωμα του στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:
 Ένα έργο για την ευθύνη. Που ομολογεί την ανθρώπινη αδυναμία και την ανασφάλεια της εποχής του, μιλώντας για τη λήθη που φορτώσαμε στη μνήμη μας.
Ένα ταξίδι με μια βαλίτσα στο χέρι, που δεν είναι παρά η δίψα μας για μια δεύτερη ευκαιρία. Μια ευκαιρία κάπως λιγότερο ματαιωμένη. Ένα «δρομολόγιο» στην παλίρροια του σήμερα, θίγοντας το ανθρώπινο υπερεγώ και αγκαλιάζοντας τον έρωτα: την ίδια τη ζωή. Μια εξομολόγηση που εκκολάπτει ένα ναυάγιο προσωπικό που γίνεται συλλογικό. Σε ενεστώτα χρόνο. Αυτό είναι το θέατρο. Το ιδανικό. Ή, καλύτερα, το πιο ικανό ψέμα να πει την αλήθεια. Έμμεσα. Με ελπίδα και ελευθερία. Μάριος Λ…

Βασιλική Δραγούνη