Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

~Τρία ποιήματα του Γιώργη Δρυμωνιάτη~

Έτσι απαλά, έτσι απλά, σαν σύγνεφο να μ' ακουμπάς.
Κι όταν με δεις και βρέχομαι στα μάτια κι αν εντός σου
τρυπώσω για να μουσκευτώ ως τ' άκρα της ψυχής,
τότε ανατόλευε απαλά τον Ήλιο των ματιών σου.
Στο μουσκεμένο μου όνειρο ξεφόρτωνε το φως σου
και δίνε μου ανάσες σου στ' άκρα της μιας στιγμής.
Δεν σου ζητώ ανάσταση, ούτε τον κόσμον όλο.
Ζητώ μονάχα έτσι απλά να ζω στην ύπαρξή σου,
να δρω και να φωτίζομαι, οδεύοντας μαζί σου
κατ' από τον μεσουράνιο, τον ψυχικό σου θόλο
και να δοξάζω τη ζωή δια μέσου της μορφής σου!

γ.π.κ-δρ.
Από την ΙΧΝΗ ΠΑΧΝΗΣ

Πρωτόπλαστο διάταγμα

Όταν ο Αδάμ αγκάλιασε για πρώτη φορά την Εύα,
στάθηκε έκθαμβος ο Ήλιος στο λιοστάσι του
και τους κοίταζε με τα μεγάλα του μάτια.
Πρώτη του φορά έβλεπε φως μες στο σύμπαν.
Κι ο Θεός, θυμωμένος που τον ξεπέρασαν, διέταξε:
«Ο πιο δύσκολος δρόμος
θα είναι ο δρόμος της αγάπης.
Θα σταυρώνεται όποιος τον διαλέξει».
Κι ύστερα το ξανασκέφτηκε.
«Κι απ’ αγάπη θ’ ανασταίνεται», είπε…

γ.π.κ-δρ.
Από την «ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ


Τίποτα μες στο τίποτα

Ένας σπουργίτης παντρεμένος μ’ έναν άνεμο,
ένας αλήτης που είχε σπιτωθεί στο φως
πέρασε , χαμογέλασε και έκλαψε
ως μ’ είδε στα σκοτάδια μου.
Αχ του Θεού μικρό –μικρό εσύ πετούμενο,
πως ξέρεις να γελάς, να κλαις μαζί μου, πώς;
Φύγε και μην ξανάρθεις, ανεμόφερτε.
Δεν μου αξίζει λύπηση.
Ένας σπουργίτης παντρεμένος με τη θλίψη μου,
ένας αλήτης που δεν έχω αγάπη εγώ,
κάτω από σένα είμαι, μικρέ πετούμενε.
Τίποτα μες στο τίποτα.
Γέλασε πάλι ο παντρεμένος με τον άνεμο.
Έκλαψα πάλι στα σκοτάδια μου εγώ.
Όλα στον κόσμο ανώφελα ψιθύρισα
κι έσβησα των ματιών το φως.

γ.π.κ - δρ.
Γιώργης Δρυμωνιάτης

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Χριστόφορος Τριάντης: ~Ο Χρόνος~

Ο σοφός άκουσε την ερώτηση του αγοριού. «Λοιπόν Μίκαελ,με ρώτησες τι είναι ο χρόνος.Για πες μου πώς λέγεται αυτό που ζούμε τώρα,αυτό που πέρασε,κι αυτό που θα ‘ρθει;» «Εύκολη η απάντηση!»είπε το αγόρι« παρόν,παρελθόν,μέλλον…» Και συνέχισε να ρωτά τον σοφό«Και γιατί δεν φαίνεται ο χρόνος;Γιατί οι άνθρωποι τρέχουν σαν να τους κυνηγά;» «Μίκαελ, ο χρόνος είναι μέσα στην καρδιά του κάθε ανθρώπου.Ανάλογα τι καρδιά έχει,έτσι είναι και ο χρόνοςτου.Μεγαλη καρδιά,όμορφος χρόνος.Υπάρχει και η αντιστοιχία:τα δευτερόλεπτα μοιάζουν σαν τα λουλούδια,οι ώρες σαν το γάργαρο νερό και οι ημέρες,άλλοτε σαν να τις φωτίζει ο ήλιος,κι άλλοτε σαν να τις τυλίγει μια μελαγχολική βροχή…»
Τριάντης Χριστόφορος