Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2017

Ποίηση: ~Θάνος Πάσχος~

Η θάλασσα μαρτύρησε όλα τα μυστικά που κρύβει
Το δίκαιο και το άδικο που η ζωή μας δείχνει.
Με τη σιωπή τα όνειρα ζεις
Και με τη σιωπή κάποτε τα γκρεμίζεις.
Μέσα στη λάσπη και την σκοτεινιά
Κρύβεται ένας θησαυρός και ένα κλειδί
Την άνοιξη σου να ξεκλειδώσεις
Μία φορά
Σε εκατό ψυχές θα τη χαρίσεις.

Θάνος Πάσχος










ΧΩΡΙΣΜΟΣ~ Της Φαίδρας Καψωμενάκη~

Χωρισμός
Απομακρύνθηκες βιαστικά...
Απομακρύνθηκα σιωπηλά ..
Δεν το τόλμησα ,δεν γύρισα καν
να κοιτάξω
Σαν να με τρόμαζε ό,τι κι αν θα αντίκρυζα,
ίσως και σένα ο φόβος σου αυτός
κι' η αγωνία ....
Μια απλωμένη αγκαλιά?
Δυο βουρκωμένα ,θλιμμένα μάτια ?
Την πίκρα για ένα αξημέρωτο αύριο ?
Μια παγερή αμηχανία?
Δεν γνωρίζω τι άκουγαν τα σιωπηλά σου βήματα ..
Λίγα φύλλα φθινοπωρινά έπεσαν
στο νοτισμένο πλακόστρωτο πλάι στα δικά μου...
Έπεσαν ,με μια εκκωφαντική ησυχία
Πόσο θόρυβο κάνουν τα φύλλα του φθινοπώρου
πέφτωντας .........Έτσι για να μου
θυμίσουν
με τον τρελό τους χορό !
Φθάνει ο χειμώνας ,το ξέχασες ?
Και ύστερα σιωπή...όση φέρνει ένας ατέλειωτος χειμώνας.....
όση σιωπή θα φέρει η δική σου
απουσία .....

Φαίδρα Καψωμενάκη

ΣΧΕΔΙΑ~Της Βασιλικής Δραγούνη~

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

ΛΥΠΑΜΑΙ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

Το ποίημα:~Λυπάμαι τα Ποίημα~Έλαβε το 3οΒραβείο στον Πρώτο Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης και Διηγήματος<<Γιώργος Σεφέρης>>που διοργανώθηκε από την Έδρα Νεοελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου του Παλέρμο Ιταλίας(Τομέας Ανθρωπιστικών Σπουδών)από κοινού με την Ελληνική Κοινότητα Σικελίας ''Τρινακρία''και τον Εκδοτικό Οίκο ''Νόστος-Edizioni La Zisa''

ΛΥΠΑΜΑΙ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Λυπάμαι τα ποιήματα,
που κάθονται οκλαδόν στα άσπρα σκαλοπάτια των Εκκλησιών, 
στα βρώμικα πεζοδρόμια των πόλεων, 
έξω από τα πολυσύχναστα καταστήματα, 
γυρολόγοι στα απόμακρα χωριά και στις λασπωμένες συνοικίες, 
με τους νηστικούς στίχους υψωμένους να ικετεύουν, 
έναν επιθετικό προσδιορισμό, ένα καλολογικό στοιχείο, 
ένα κόμμα, μία τελεία, μια ξεχασμένη απόστροφο,
μια λύση στο αδιέξοδο, μια μυστική φωλιά στον ποιητή κι ένα θάνατο. Λυπάμαι εκείνα τα ποιήματα
που δεν βλέπουν, δεν θέλουν να δουν,
δεν ακούν, έχουν σπάσει οι σάλπιγγες
στηρίζονται σε ξύλινες πατερίτσες,
κάμου…

ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ- ΤΟ ΠΕΠΛΟ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

Το συμβούλιο έληξε Τα σύννεφα αποφάσισαν Σφιχταγκαλιάστηκαν Εναντιώθηκαν στα προστάγματα του Ήλιου Έμειναν ακίνητα Ακίνητα ανάμεσα στις σκάλες του Ουρανού Γάμος θα γινότανε Ο αρχηγός τους, βαστούσε ανάλαφρα το βελούδινο χέρι της Θεάς Βροχής Τι ομορφιά! Ο Άνεμος, σε μια γωνιά περίμενε την μέλλουσα σύζυγό του Τι ανυπομονησία! Το κατάλευκο πέπλο της έσταζε διαμαντένιες δροσοσταλίδες Αναζωογόνηση της φύσης Λίμνες Ποτάμια Θάλασσες Πυκνά δάση Απέραντη δροσιά! Όλα τους τραγουδούσαν σκοπούς μελωδικούς Άπλωναν ικετευτικά τα χέρια για μια μονάχα δροσοσταλίδα μαγική Τοπία υπέροχα ήταν Αληθινά Μπορεί και φανταστικά Σίγουρα όμως θεσπέσια Και η χαρά του γάμου συνεχιζότανε Οι φτερωτοί ένοικοι των αιθέρων πίναν στην υγειά των μελλονύμφων Όμορφη η φύση Γλυκόπιοτο και μεθυστικό το κρασί Μεθυστικό σαν τους μελωδικούς ρυθμούς της άρπας των χελιδονιών Η Θεά Βροχή πλησίαζε τον Άνεμο Χαιρότανε Η υπέρτατη Θεά! Μια Θεά που περιφρονητικά ύψωσε το βλέμμα της σε μιαν αχτίδα Ήλιου Όμως Αμέσως τα μάτια της κλείσ…

Χριστόφορος Τριάντης:~Περί Τέχνης~

« Κύριέ μου,λέω ότι η αποτυχία της σύγχρονης  καλλιτεχνίας εστιάζεται σε κάποια στοιχεία.Καταρχήν,οι δημιουργοί κοιτούν να φανούν μοντέρνοι και να ανέβουν τάχιστα τα σκαλιά της φήμης,φορτώνοντας τον κόσμο θνησιγενή,εύκολα πράγματα.Ναι, είναι αλήθεια πως,ό,τι γίνεται σήμερα,ακόμα και από κορυφαίους σκηνοθέτες, συγγραφείς,ποιητές και ζωγράφους χάνεται.Λειτουργία πνευματική για όφελος και χρήμα.Και το σπουδαιότερο για ν’αρέσουν στο απαίδευτο πλήθος,που ακολουθεί με ευκολία ό,τι είναι χυδαία εκμοντερνισμένο». «Να γυρίσουμε πίσω;» «Όχι,δεν είπα να  καθηλωθούν οι καλλιτέχνες στο παρελθόν, αλλά να σεβαστούν την κλίση τους,την αλήθειά τους.Αν έχουν μέσα στο έργο τους ποίηση,θα φανεί στον καμβά της δημιουργίας.Δεν υπάρχει δύναμη που να σταματά την ωραιότητα και την ομορφιά». Τριάντης Χριστόφορος

Χριστόφορος Τριάντης: ~Ο Χρόνος~

Ο σοφός άκουσε την ερώτηση του αγοριού. «Λοιπόν Μίκαελ,με ρώτησες τι είναι ο χρόνος.Για πες μου πώς λέγεται αυτό που ζούμε τώρα,αυτό που πέρασε,κι αυτό που θα ‘ρθει;» «Εύκολη η απάντηση!»είπε το αγόρι« παρόν,παρελθόν,μέλλον…» Και συνέχισε να ρωτά τον σοφό«Και γιατί δεν φαίνεται ο χρόνος;Γιατί οι άνθρωποι τρέχουν σαν να τους κυνηγά;» «Μίκαελ, ο χρόνος είναι μέσα στην καρδιά του κάθε ανθρώπου.Ανάλογα τι καρδιά έχει,έτσι είναι και ο χρόνοςτου.Μεγαλη καρδιά,όμορφος χρόνος.Υπάρχει και η αντιστοιχία:τα δευτερόλεπτα μοιάζουν σαν τα λουλούδια,οι ώρες σαν το γάργαρο νερό και οι ημέρες,άλλοτε σαν να τις φωτίζει ο ήλιος,κι άλλοτε σαν να τις τυλίγει μια μελαγχολική βροχή…»
Τριάντης Χριστόφορος

Dhimitër Kokaveshi:ΜΑΝΑ

ΜΑΝΑ
Ένοιωσα μέσα μου
όχι ιδέες
για αγάπη, πως να αυξήσω
πληθώρα
πολυτέλεια θησαυρού
ψυχής, μάνας;...
Δεν είναι η έμπνευση είναι!...
Πνοές, που έδωσε
ζωής!... Ποτάμια ο θησαυρός
στα πιο πολύτιμα
ψυχής σου στοργή ζωής
μιας αγκαλιάς
δεν γνώρισα, δεν ένοιωσα
στιγμή!...
Πιο δροσερή, στην πιο θωρακισμένη
αγκαλιά, χαράς!...
Την ζω, σε ζω, και μες το πόνο
σαν με πνίγουν
σκέψεις;... Μου άφησες σε φως
με χάρισες
μου χάρισες!... Αλληλοκράτημα
την αγκαλιά σου μάνα
σε μια εικονογράφηση δεν θα αφήσω
αιώρα ψυχής
το χάδι στα μαλλιά κι ο ύπνος μου;!...
Πιο παιδικός
κι απ' της ζωής τα κείμενα
στοργή σου
παράκληση,... γλυκιά!... Αξίας
αίσθησης
συναίσθημα!... Μου έδωσες
ζωή!...
Έστω μικρή, σε βάσανα «καλόψυχων αξίες τους;»
Αντίθεση
στο φάρδος σου, μανά!... Δεν ξέρω
τι τον τάισε
τι μετοχές, του κόσμου μας
υψώνουν;....
Ας επιστρέψει και στην μάνα του
λίγο στοργή
αυτή!... Του την χρεώνω.
Dhjk © 08-05-2016
Dhimitër Kokaveshi

Ποίηση:<< ΙΧΝΗ >>Της Βασιλικής Δραγούνη