Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απρίλιος, 2017

Η Παλαιότητα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η ΠΑΛΑΙΟΤΗΤΑ Πραγματικά αυτή η χώρα ήταν άξια παρατήρησης. Κυριολεκτικά ήταν ένας  διαφορετικός τόπος.Ενώ σε όλον τον κόσμο λάτρευαν και υμνούσαν τη νεότητα,επενδύοντας δισεκατομμύρια στη διατήρησή της,εκεί πρόσεχαν τα γηρατειά.Καθετί που πάλιωνε,αποκτούσε μια άλλη ομορφιά, άξια βαθιάς προσήλωσης. Εκτός από τις ρυτίδες στα πρόσωπα και τα λευκά μαλλιά,οι άνθρωποι αγαπούσαν:το ξύλο που πάλιωνε,τα γέρικα δέντρα,τους βράχους που φαγώνονταν από τις εποχές,τα παλιά παιχνίδια και ρούχα,όλα τα πράγματα που σμίλευε ο χρόνος και φανέρωνε την κρυφή ωραιότητά τους.Επίσης, ήταν χαρακτηριστικό ότι αρκετοί αντάλλασαν δώρα,κυρίως πολυκαιρισμένα αντικείμενα και βιβλία.Ήθελαν να υπάρχει γύρω τους η παρουσία όλων όσοι είχαν περάσει και άφησαν- έστω κι αγγίζοντας- το αποτύπωμά τους, σε τούτη τη γη. 
Τριάντης Χριστόφορος
(η φωτογραφία από:https://pixabay.com/el)

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







Χριστόφορος Τριάντης:~Παρατηρήσεις~

Ο πατέρας μου θεωρούσε ασήμαντο το γεγονός ότι σπαταλούσα τις ώρες μου γράφοντας.Πίστευε ότι μόνο η εργασία που είναι οικονομικά χρήσιμη,έχει αξία για τον άνθρωπο.Μάλιστα,έλεγε ότι ήμουν μη φυσιολογικός που ασχολιόμουν με τη συγγραφή.Άλλα δεν έδινα σημασία στις πατρικές παρατηρήσεις.Η γραφή μού προσέφερε ελευθερία,έστω εκείνες τις στιγμές που γέμιζα τα λευκά χαρτιά με λέξεις.Τολμούσα να‘μαι διαφορετικός,να μην ανήκω στο πλήθος που αιώνες εκτελεί τις ιδέες διαδρομές,έχοντας  έναν κοινό σκοπό,εύκολα κατευθυνόμενο.Μοχθούσα να παραμείνω αισθητικά οχυρωμένος.Αγωνιζόμουν να αντιπαλέψω τις μικροαστικές λογικές για φυσικά κι αφύσικα μεγέθη.Ιδιαίτερα,πολεμούσα τη γονική λογική να βρω δραστηριότητες που θα ενίσχυαν το οικογενειακό ταμείο και θα συντελούσαν στην επίτευξη …της κανονικότητας.

Χριστόφορος Τριάντης



art:Vladimir Kush

Γιώργης Βώδινας:Ψυχής Μαρμαρυγή~

ΨΥΧΗΣ ΜΑΡΜΑΡΥΓΗ

Δεν είν' η αγάπη εποχή
ν' ανθίζει να μαραίνει
μήτε της μέρας χαραυγή
δείλι να την προσμένει
Κάλπικα ρούχα δεν φορά
που λιώνουν στα σεφέρια
θάλπους χαρίζει αγκαλιά
χειμώνες καλοκαίρια
Στο σπάραγμα των στεναγμών
το χέρι της απλώνει
μαλάζει δάκρυα λυγμών
τραύματα επουλώνει
Σε κακοτράχαλα δρομιά
γεφύρι το κορμί της
μέσα σ' ερημικά στρατιά
κρουνός η ύπαρξή της
Την χρωματίζουν με σπουδή
γραφιάδες ποιητάδες
το κάλλος της ανθοβολεί
σε όρη και κοιλάδες
Σε γιορτινές αναλαμπές
στολίζουν μαχαλάδες
με καληκέλαδες λαλιές
την κραίνουν λαλητάδες
Κι όταν φαρμακερό κεντρί τα σπλάχνα της ρυπαίνει
ρίχνει ψυχής μαρμαρυγή κόντρα σ' ερέβους χλαίνη
22 / 04 / 2017
( Vg Gv )

Παρασκευόπουλος Γιάννης:~Μη Φείδου~

ΜΗ ΦΕΙΔΟΥ 

Τι σου ζητώ 

Ένα χαμόγελο 

Μία πνοή αισιόδοξη 

 Να βγει από τα στήθη σου 

Ένα ανέφελο βλέμμα 

Στους χαλαιπούς καιρούς που ζούμε

 Μη φείδου 

Σε σκοτεινά μονοπάτια θλίψης 

Τα συναισθήματα σου

 Τα μόνα που μας έμειναν

 Απλά και σπουδαία 

Περιττά και απέριττα 

Λίγα και πολλά 

Τίποτε δεν στοιχίζουν 

Δώστα... 

Μη φείδου 

Την ψυχή σου...
Παρασκευόπουλος Γιάννης

 (Από την ποιητική συλλογή Μήνυμα Αισιοδοξίας Εκδόσεις Ελίκρανον)
ις,

Παρασκευόπουλος Γιάννης:~Εξομολόγηση Ψυχής~

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΨΥΧΗΣ  Διάβηκα του κορμιού σου  τα μονοπάτια  Όχι όμως για να ερωτοτροπήσω  Αλλά για να συναντήσω την ψυχή σου  Αυτήν που έψαχνα καιρό τώρα  Και να την ρωτήσω   αν με θυμάται ακόμα  Αν θυμάται εμένα και τι εστί για εκείνη  Την  βρήκα μου απολογήθηκε δειλά  αλλά αληθινά  Ναι  σε θυμάμαι  Είσαι αυτός που αγάπησα κάποτε  και αγαπώ ακόμα.  3/4/17  Γιάννης Παρασκευόπουλος


















Γιάννης Παρασκευόπουλος:~πεθυμιά Ζωής~

Πως πεθύμησα να ταξιδεύω
Στ'ακρογιάλια του κορμιού σου
Φάρος τα μάτια σου με βλέμμα λάγνο
απάνεμα σε σένα να με φέρνουν
Βράχοι ύφαλοι να μένουν μακριά
Σαν έρχομαι στου λιμανιού σου
Την γλυκιά αγκαλιά
Αγκυροβόλι της καρδιάς μου εσύ
Δέξου με
Κουράστηκα αλλού να ταξιδεύω
18/4/17
Γιάννης Παρασκευόπουλος

Κική Δημουλά:~Γραμματείς και πρεσβύτεροι αιώνες~

«Ιδού η μικροτάτη Παρασκευή πάλι
σε βαφή Μεγάλης βουτηγμένη.

Μέτωπο αιμάτινο σου πλέκουν τ’ ακανθώδη
έθιμα
και επί τον ιματισμόν σου έβαλαν κλήρο
η νηστεία ο Μπαχ τα βαρελότα και η μέθοδος
να φτάνει με καρφιά στα άκρα του ο πόνος.

Τι κι αν εσχίσθη το καταπέτασμα των χαμομηλιών
τι κι αν χρωμάτων στρατιαί εξεπλήττοντο

σταύρωσον σταύρωσον αλαλάζουν
τα κρεοπωλεία οι ψησταριές κι οι φούρνοι.

Δε μ’ άκουσες.
Άφησες ανύμφευτη την κόμη της Μαγδαληνής
και σπατάλησες το σπάνιο Νυμφίο άρωμά σου
για να κάνεις τεστ αληθείας στην αγάπη, στον πλησίον.
Σου φώναζα να τους αφήσεις όπως είναι

όπως τους παραλάβαμε από την υπαρξιακή παράδοση
όπως περιγράφτηκαν από στόμα σε στόμα
από πικρό ποτήριον σε πικρότερο. Δε γλίτωσε
σταυρώθηκε όποιος διανοήθηκε να τους επαληθεύσει.

Προσκυνώ το οικείον προσφιλές μου σφάλμα σου.
Εν συντριβή περιστρέφω τη σούβλα
αδημονώντας σε αμνέ μας».

Γεώργιος Βερίτης~Ο Αναστάσιμος~

Στην αναστάσιμη χαρά
φυτρώνουν μέσα μας φτερά,
κι αντάμα ξεκινάμε
για κάποιες χώρες μακρινές
που τόσες γνώριμες φωνές
μας προσκαλούν να πάμε.

Όλοι μαζί! Κι είν' η φωτιά
στην τρισευδαίμονη ματιά,
και λάμπει γύρω η πλάση
Δόξα, ωσαννά στον Πλαστουργό
που 'ρθε με λόγο και Σταυρό
τον κόσμο ν' αναπλάσει.

Άνοιξη μπήκε για καλά,
κι η αγράμπελη μοσκοβολά
κι η πασχαλιά ευωδιάζει.
Πήδα και χόρευε ψυχή
που σ' έλιωσ' η απαντοχή
και το πικρό μαράζι.
΄
Άνοιξη μπήκε για καλά
κι η θάλασσα παιζογελά
κι ανθίζουν κήποι εντός μου.
Πλάκες που στέκατε βαριές
στα μνήματα και στις καρδιές
σας έσπασε ο Χριστός μου.

Γεώργιος Βερίτης (Αλεξανδρος Γκιάλας)

Τόμας Μόρ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ο φιλόσοφος Τόμας Μορ δέχτηκε στη φυλακή την κόρη και τη γυναίκα του.Προσπάθησαν να τον μεταπείσουν να αποδεχτεί τις απαιτήσεις του Ερρίκου όγδοου,για τον επικείμενο γάμο του.  Πρώτη μίλησε η κόρη,« Πατέρα μοχθείς να γίνεις ήρωας!» «Μπέτυ,δεν έχω όρεξη να κάνω τον γενναίο.Γνωρίζεις ότι σ’ έναν κόσμο που η ταπεινοφροσύνη,η εντιμότητα και η εγκράτεια είναι κυρίαρχες,δεν χρειάζονται ήρωες …» Η σύζυγος τον διέκοψε,«Τόμας , είναι ανάγκη να υπακούσεις στον βασιλιά!» « Όχι Μαρία!Ας μάθει ο λαός ότι δεν χάθηκε το θάρρος. Γύρω μας βασιλεύουν ο φθόνος, το μίσος,η κακία.Ο λαός διδάσκεται να ζει μ’ αυτά.Τότε  χρειάζονται οι μάρτυρες,για να δείξουν ότι η χυδαιότητα νικιέται,από κάποιον που απολογείται μόνο στον Θεό…»

Νικηφόρος Βρεττάκος~Η ανοιγμένη φλέβα~

Δέσε απόψε τη σπασμένη μου φλέβα.
Ο σφυγμός μου αδυνάτισε. Προσπαθείς να την κλείσεις
μ’ ένα άσπρο τριαντάφυλλο.
Έγινε κόκκινο

Όλο κοκκίνισαν.
Τα σεντόνια μου έγιναν
παραπόταμοι ανάμεσα
στα βουνά. Παραπόταμοι 
κόκκινο
ανάμεσα
στ’ άστρα

Άγγελος Σικελιανός~Στ’ Οσίου Λουκά το μοναστήρι~

«Στ’ Οσίου Λουκά το μοναστήρι, απ’ όσες
γυναίκες του Στειριού συμμαζευτήκαν
τον Επιτάφιο να στολίσουν, κι’ όσες,
μοιρολογήτρες, ως με του Μεγάλου
Σαββάτου το ξημέρωμα αγρυπνήσαν,
ποια να στοχάστη έτσι γλυκά θρηνούσαν! –
πώς, κάτου απ’ τους ανθούς, τ’ ολόαχνο σμάλτο
του πεθαμένου του Άδωνη ήταν σάρκα
που πόνεσε βαθιά;


Γιατί κι’ ο πόνο
στα ρόδα μέσα, κι’ ο επιτάφιος θρήνος,
κ’ οι αναπνοές της άνοιξης που μπαίναν
απ’ του ναού τη θύρα, αναφτερώναν
το νου τους στης Ανάστασης το θάμα,
και του Χριστού οι πληγές σαν ανεμώνες
τους φάνταζαν στα χέρια και στα πόδια,
τι πολλά τον σκεπάζανε λουλούδια,
που έτσι τρανά, έτσι βαθιά ευωδούσαν!


Αλλά το βράδυ το ίδιο του Σαββάτου,
την ώρα π’ απ’ την Αγια Πύλη το ένα
κερί επροσάναψε όλα τ’ άλλα ως κάτου,
κι’ απ’ τ’ Αγιο Βήμα σάμπως κύμα απλώθη
το φως ως με την ξώπορτα, όλοι κι’ όλες
ανατριχιάξαν π’ άκουσαν στη μέση
απ’ τα «Χριστός Ανέστη» μιαν αιφνίδια
φωνή να σκούξει: “Γιώργαινα, ο Βαγγέλης!”

Και να, ο λεβέντης του χωριού, ο Βαγγέλης,
των κοριτσιών το λ…

Νίκος Καρούζος~Άσμα μικρό~

«Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος.
Είχε συνάξει λίγα φύλλα
ένα κλαδί γεμάτο φως
είχε πονέσει.
Και τώρα χάθηκε…
Αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος
αγγίζει νέους ουρανούς
η προσευχή του μάχη.
Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο».

Κώστας Βάρναλης~Η Μάνα του Χριστού~

«Πώς οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι,
ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες!
Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει
και μακριάθε βογκάει και μακριάθε ανεβαίνει.

Τη χαρά σου, Λαοθάλασσα, κύμα το κύμα,
των αλλώνε τα μίση καιρό τήνε θρέφαν,
κι αν η μαύρη σου κάκητα δίψαε το κρίμα,
να που βρήκε το θύμα της, άκακο θύμα!

Φεύγεις πάνω στην άνοιξη, γιε μου καλέ μου.
Ανοιξή μου γλυκιά, γυρισμό που δεν έχεις.
Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιε μου,
δε μιλάς, δεν κοιτάς πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου!

Κει στο πλάγι δαγκάναν οι οχτροί σου τα χείλη..
Δολερά ξεσηκώσανε τ’ άγνωμα πλήθη,
κι όσο ο γήλιος να πέση και νά ‘ρθη το δείλι,
το σταυρό σου καρφώσαν κι’ οχτροί σου και φίλοι.

Μα γιατί να σταθής να σε πιάσουν! Κι ακόμα
σα ρωτήσανε: “Ποιος ο Χριστός;” τί ‘πες “Νά ‘με”!
Αχ! δεν ξέρει τι λέει το πικρό μου το στόμα!
Τριάντα χρόνια παιδί μου δε σ’ έμαθ’ ακόμα!».

Κώστας Βάρναλης ~Οι πόνοι της Παναγιάς~

«Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις
Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,
που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό
να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,
κ’ υστέρα απ’ το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ
που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι…

Κι αν κάποτε τα φρένα σου μ’ αλήθεια, φως της αστραπής,
χτυπήσει ο Κύρης τ’ ουρανού, παιδάκι μου να μη την πεις
Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν
Δεν είν’ αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν!»

Πάθη του Κυρίου

«Κάτω στα Ιεροσόλυμα
στον τάφο του Κυρίου
εκεί δέντρο δεν ήτανε
και δέντρο εφυτρώθη.

Το δέντρο ήταν ο Χριστός
και ρίζα η Παναγία
κι αυτά τα ριζοκλώναρα
ήταν οι μάρτυρές του
που μαρτυρούσαν κι έλεγαν
τα πάθη του Κυρίου.

Σήμερον μαύρος ουρανός,
σήμερον μαύρη μέρα,
σήμερον όλοι χλίβονται
και τα βουνά λυπούνται.

Σήμερον έβαλαν βουλή
οι άνομοι Οβραίοι,
οι άνομοι και τα σκυλιά
κι οι τρισκαταραμένοι
για να σταυρώσουν τον Χριστό
τον πάντα Βασιλέα.

Και Κύριος εθέλησε
να μπει σε περιβόλι
να λάβει Δείπνο Μυστικό,
να τον συλλάβουν όλοι.

Κι η Παναγιά η Δέσποινα
καθόταν μοναχή Της
τας προσευχάς της έκανε
για Τον μονογενή Της.

- Σώνουν κυρά μου οι προσευχές ,
σώνουν και οι μετάνοιες
και Τον Υιόν σου πιάσανε
και στον φονιά Τον πάνε
και στου Πιλάτου τας αυλάς
κι εκεί Τον τυραγνάνε.

Τετάρτη Τον επιάσανε
Πέμπτη Τον τυραγνάνε
Παρασκευή τ' αποταχύ
πάνε να Τον σταυρώσουν.

- Χαλκιά χαλκιά, φτιάσε καρφιά
φτιάσε τρία περόνια.
Και 'κείνος ο παράνομος
βάνει και φτιάνει πέντε.
- Συ παραγιέ που τα 'φ…

Ποιήματα για το Πάσχα

Πες μας Λάζαρε τι είδες Πες μας Λάζαρε τι είδες
εις τον Άδη που επήγες.

Είδα φόβους, είδα τρόμους,
είδα βάσανα και πόνους,

δώστε μου λίγο νεράκι
να ξεπλύνω το φαρμάκι,

της καρδούλας μου το λέω
και μοιρολογώ και κλαίω.

Του χρόνου πάλι να 'ρθουμε,
με υγεία να σας βρούμε,

και ο νοικοκύρης του σπιτιού
χρόνια πολλά να ζήσει,

να ζήσει χρόνια εκατό
και να τα ξεπεράσει.


πηγή: http://impneothta.gr/kathxhsh/thematagiaekdhlwseis/pasxa/poihmata/item/254-pesmaslazaretieides.html

Έξι Χαϊκού για την Άνοιξη~Της Μαριάνθης Πλειώνη~

Του μήνα Μάρτη
τα κλαδιά κοκκινίζουν
από άνοιξη. 
      ***

 Νύχτες άνοιξης
σε γιασεμιά κι αστέρια
παραδίνομαι. 
     ***


Μεθώ απόψε
η άνοιξη κερνάει
νυχτολούλουδα.
     ***

 Μια λέξη χρώμα
στου Απρίλη τις χάρες
χελιδονάκι. 
    ***

Βροχή τ΄Απρίλη
εγώ κι ο κότσυφας
σκιές στο χώμα. 
      ***

Φεγγαρόφωτο
στα δίχτυα της λίμνης
κόμπος η νύχτα.

Πλειώνη Μαριάνθη 

Μίλτος Σαχτούρης, ~Ἡ πληγωμένη Ἄνοιξη~

“Ἡ πληγωμένη Ἄνοιξη τεντώνει τὰ λουλούδια της
οἱ βραδινὲς καμπάνες τὴν κραυγή τους
κι ἡ κάτασπρη κοπέλα μέσα στὰ γαρίφαλα
συνάζει στάλα-στάλα τὸ αἷμα
ἀπ᾿ ὅλες τὶς σημαῖες ποὺ πονέσανε
ἀπὸ τὰ κυπαρίσσια ποὺ σφάχτηκαν
γιὰ νὰ χτιστεῖ ἕνα πύργος κατακόκκινος
μ᾿ ἕνα ρολόγι καὶ δυὸ μαύρους δεῖχτες
κι οἱ δεῖχτες σὰ σταυρώνουν θά ῾ρχεται ἕνα σύννεφο
κι οἱ δεῖχτες σὰ σταυρώνουν θά ῾ρχεται ἕνα ξίφος
τὸ σύννεφο θ᾿ ἀνάβει τὰ γαρίφαλα
τὸ ξίφος θὰ θερίζει τὸ κορμί της”


 art-Nicolae Grigorescu –

Βύρων Λεοντάρης, ~Το αίμα της άνοιξης~

“Ετούτη η άνοιξη έχασε πολύ αίμα
Άνοιξη όλο καρδιά
Άνοιξη όλο ξεκίνημα
Ετούτη η άνοιξη πληγώθηκε βαριά
– νιότη μας έχασες πολύ αίμα...
Άνοιξη όλο ξαστεριά
άνοιξη όλο στήθος,
γενναία μας άνοιξη, πληγώθηκες βαριά
-νιότης μας έχασες πολύ αίμα.
Μάτωσαν  όλες οι αυγές, βαρύνανε τα αρώματα,
τρομάζει ο άνεμος, τινάζεται- αίμα μπρος και πίσω του,
αίμα παντού-
δεν ξέρει πια που να καλπάσει…
ετούτη η άνοιξη πληγώθηκε βαριά
-νιότη μας έχασες πολύ αίμα.

Είδαμε ουρανούς θολούς από χειρονομίες απελπισίας,
ημέρες πιο σπαραχτικές κι από το πρόσωπο τρελού παιδιού,
βαδίσαμε στην  άμμο, που βουλιάζει,
ήρθαν πειρατικά στη χώρα της καρδιάς
-πολλά χέρια χαθήκαν μέσα απ’ τα δικά μας,
πολλά γράμματα μείνανε χωρίς απάντηση,
γράμματα που, άσπρες πυρκαγιές εξόριστες, περιδινούνται
στο πέλαγος της πίκρας.

Όμως παλέψαμε σκληρά,
για να μη γίνουμε του πόνου παίγνια,
για να μην πούμε: «Φτάνει πια,
αρκετά βασανίστηκε ο άνθρωπος στη γη.

Τώρα ας χαθούμε. Ας παραδώσουμε την ελπίδα στον όλεθρο
κι ας συντριφτεί το μέτωπό της
στα παγωμένα σκαλοπάτια τ…

Κώστας Καρυωτάκης, ~Άνοιξη~

“Έτσι τους βλέπω εγώ τους κήπους.
Στον κήπο απόψε μου μιλεί μια νέα μελαγχολία.
Βυθίζει κάποια μυγδαλιά τον ανθοχαμόγελό της
στου βάλτου το θολό νερό. Και η θύμηση τής νιότης
παλεύει τόσο θλιβερά την άρρωστη ακακία…
Εξύπνησε μια κρύα πνοή μες στη σπασμένη σέρα,
όπου τα ρόδα είναι νεκρά και κάσα η κάθε γάστρα.
Το κυπαρίσσι, ατελείωτο σα βάσανο, προς τ’ άστρα
σηκώνει τη μαυρίλα του διψώντας τον αέρα.
Και πάνε, πένθιμη πομπή λες, της δεντροστοιχίας
οι πιπεριές και σέρνονται τα πράσινα μαλλιά τους.
Οι δύο λατάνιες ύψωσαν μες στην απελπισία τους
τα χέρια. Κι είναι ο κήπος μας κήπος μελαγχολίας.”

Απρίλης ~Της Μαριάνθης Πλειώνη~

ΑΠΡΙΛΗΣ.
Αν είχε χρώμα ο Απρίλης
θα ΄ταν το μοβ της πασχαλιάς,
το κίτρινο της μαργαρίτας,
πράσινο σκούρο της ελιάς.

Αν είχε στόμα ο Απρίλης
θα ΄χε στα χείλη του φιλιά,
κόκκινα σαν τις παπαρούνες
σαν τη βροχούλα δροσερά.

Αν είχε χέρια ο Απρίλης
θα ΄ταν μεγάλη αγκαλιά,
για όλα τα πουλιά του δάσους
μία απέραντη φωλιά.

Κέντημα θα ΄φτιαχνε τις νύχτες
πάνω στων δέντρων τα κλαδιά,
χαμόγελα άσπρα περιστέρια,
με γιασεμιού μοσχοβολιά.
Μαριάνθη Πλειώνη.


art-Μουρατίδου Φ.

Γιάννης Ρίτσος~Εαρινή Συμφωνία~

Άκου τα σήμαντρα
των εξοχικών εκκλησιών.
Φτάνουν από πολύ μακριά
από πολύ βαθιά.
Απ' τα χείλη των παιδιών
απ' την άγνοια των χελιδονιών
απ' τις άσπρες αυλές της Κυριακής
απ' τ' αγιοκλήματα και τους περιστεριώνες
των ταπεινών σπιτιών.

Άκου τα σήμαντρα
των εαρινών εκκλησιών.
Είναι οι εκκλησίες
που δε γνώρισαν τη σταύρωση
και την ανάσταση.

Γνώρισαν μόνο τις εικόνες
του Δωδεκαετούς
που 'χε μια μάνα τρυφερή
που τον περίμενε τα βράδια στο κατώφλι
έναν πατέρα ειρηνικό που ευώδιαζε χωράφι
που 'χε στα μάτια του το μήνυμα
της επερχόμενης Μαγδαληνής.

Χριστέ μου
τι θα 'τανε η πορεία σου
δίχως τη σμύρνα και το νάρδο
στα σκονισμένα πόδια σου;

Γιάννης Ρίτσος

Μαρία Πολυδούρη

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΟΥ
Θυμᾶμαι τώρα ... Οἱ θύμησες πλημμύρες ποὺ μὲ πνίγουν,
ἄνεμος, σκοτεινιά.
Τὰ λόγια ἀνθοὺς τὰ μάδησες, μὰ τώρα αὐτὰ μοῦ ἀνοίγουν
κακὲς πληγὲς βαθιά.
Οὔτε σκιά, οὔτε ὄνειρο ἔτσι ποὺ νὰ διαβαίνη
γοργὰ πρὸς τὸ χαμό.
Καπνὸς ἡ ἀγάπη. Σύννεφο, τὰ λόγια σου, μοῦ ραίνει
σταγόνες τὸν καημό.
Τώρα σαπίζουν μέσα μου πρώιμες οἱ πληγές μου.
Ἡ θύμηση ἀσπασμὸς
προδοτικός, νὰ μοῦ γελοῦν κρυφὰ κάποιες στιγμές μου
ν᾿ αὐξαίνη ὁ ἀπελπισμός!

Ο ΠΟΘΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Εἶνε ὁ πόθος μου τέτιος, ἀγέρα
σὰν τὸν ἄγριο θυμό σου
ποὺ στὶς πλούσιες κοιλάδες σφυρίζει.
Εἶνε ἀνήμερος, ἄγρια φοβέρα,
πλούσιοι οἱ τόποι βαθιά μου
καὶ σὰ χάρος σκληρὸς τοὺς θερίζει.
Κάθε ἐλπίδα, κάθε ὄνειρο νέο
τὸ χαϊδεύει σὰν αὔρα
ζωοδότρα στὰ ἐαρινὰ φύτρα.
Κι᾿ ἂν αὐξάνη καὶ γίνεται ὡραῖο,
εἶνε ἡ γόνιμη ὁρμή του
ποὺ θὰ γίνῃ ἡ σκληρὴ καταλύτρα.

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ
Ἤμουν ἀνίδεη κι᾿ ἄπραγη, παρ᾿ ὅλο
ποὺ ἡ παιδικότης μοὖχε πῆ τὸ «χαῖρε».
Ὤ, γιὰ νὰ πῶ τὰ λόγια τοῦτα τώρα
θύμηση τὶς γλυκὲς πηγές σου φέρε.
Εἴχαμε οἱ δυὸ καθήσει στὸ γεφύρι
τοῦ ἔρ…

Μίλτος Σαχτούρης

Τρία ποιήματα ἀπὸ τὴ συλλογή ~Ἡ πληγωμένη Ἄνοιξη~
Ἡ πληγωμένη Ἄνοιξη
Ή πληγωμένη Άνοιξη
τεντώνει τά λουλούδια της
οἱ βραδινὲς καμπάνες τὴν κραυγή τους
κι ἡ κάτασπρη κοπέλα μέσα στὰ γαρίφαλα
συνάζει στάλα-στάλα τὸ αἷμα
ἀπ᾿ ὅλες τὶς σημαῖες ποὺ πονέσανε
ἀπὸ τὰ κυπαρίσσια ποὺ σφάχτηκαν
γιὰ νὰ χτιστεῖ ἕνα πύργος κατακόκκινος
μ᾿ ἕνα ρολόγι καὶ δυὸ μαύρους δεῖχτες
κι οἱ δεῖχτες σὰ σταυρώνουν θά ῾ρχεται ἕνα σύννεφο
κι οἱ δεῖχτες σὰ σταυρώνουν θά ῾ρχεται ἕνα ξίφος
τὸ σύννεφο θ᾿ ἀνάβει τὰ γαρίφαλα
τὸ ξίφος θὰ θερίζει τὸ κορμί της
Ἀστεροσκοπεῖο Διαρρῆχτες τοῦ ἥλιου
δὲν εἶδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι
δὲν ἄγγιξαν φλογισμένο στόμα
δὲν ξέρουν τί χρῶμα ἔχει ὁ οὐρανὸς
Σὲ σκοτεινὰ δωμάτια κλεισμένοι
δὲν ξέρουν ἂν θὰ πεθάνουν
παραμονεύουν
μὲ μαῦρες μάσκες καὶ βαριὰ τηλεσκόπια
μὲ τ᾿ ἄστρα στὴν τσέπη τους βρωμισμένα μὲ ψίχουλα
μὲ τὶς πέτρες τῶν δειλῶν στὰ χέρια
παραμονεύουν σ᾿ ἄλλους πλανῆτες τὸ φῶς
Νὰ πεθάνουν
Νὰ κριθεῖ κάθε Ἄνο…

~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

Οι Ήρωες~Του Χριστόφορου Τριάντη

Οι ήρωες των βιβλίων μου είχαν εκείνα τα χαρακτηριστικά που αγαπούσα.Ο άνθρωπος-ποτέ- δεν είναι ένας «μονολιθικός οργανισμός»,«πλάθεται» από τη μείξη διαφορετικών στοιχείων.Στον κάθε πρωταγωνιστή μου,είτε ήταν άγιος είτε αχρείος,αναγνώριζα κομμάτια του εαυτού μου.Οι ήρωες μου δεν έπαιρναν ιδέες και λέξεις από τον υπόνομο,τις κατακτούσαν με την ψυχή και τη σκέψη τους. Επίσης,είχαν όλα εκείνα τα ελαττώματα και τις αδυναμίες μπροστά στην πραγματικότητα.Φαίνονταν εκτός της καθημερινής κοινοτοπίας και των «δημιουργημάτων»της. Δεν ακολουθούσαν τις φόρμες της χυδαιότητας. Αναγνώριζαν ότι έπρεπε να κάνουν αυτά που εκπορευόταν από τη συνείδησή τους.Επιθυμούσαν  να υψωθούν πάνω από τον κόσμο,και να αγαπήσουν τον άλλον άνθρωπο, αγγίζοντας τον Θεό,πέρα από κραυγαλέες ηθικολογίες κι έτοιμα καλούπια.
Τριάντης Χριστόφορος  

(η φωτογραφία από: https://www.google.gr/search?)