Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2017

Δήθεν Ευτυχία~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Όλοι όσοι παρακολουθούν τις  ζωές των άλλων,πιστεύουν ότι τα περισσότερα ζευγάρια,που είναι καιρό μαζί,είναι ευτυχισμένα,επειδή έχουν καλύψει τις συναισθηματικές τους ανάγκες. Δεν χρειάζεται όμως,φοβερή προσπάθεια για να ανακαλύψεις την«ευτυχία»των ταχτοποιημένων σχέσεων, φτάνει να παρατηρήσεις τι γίνεται γύρω σου.Σε όποιο πολυσύχναστο μέρος κι αν βρεθείς,θα δεις βαριεστημένους συζύγους ή εραστές που ασχολούνται με τις ψηφιακές συσκευές τους.Δεν ανταλλάσσουν ούτε δυο λέξεις με τις γυναίκες τους, κι αν  ξεστομίσουν μερικές,θα είναι άπνοες, ηττημένες. Γι’ αυτό,όταν έβγαινα με την αγαπημένη μου,δεν έκανα τίποτα άλλο,παρά να την κοιτώ στα μάτια και να της μιλώ για τα πιο ασήμαντα πράγματα.Ήθελα να δείξω ότι  ο χρόνος δεν σκοτώνει τον έρωτα. 
Τριάντης Χριστόφορος 


(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Τάσος Λειβαδίτης ~Σὲ περιμένω παντοῦ~

Κι ἂν ἔρθει κάποτε ἡ στιγμὴ νὰ χωριστοῦμε, ἀγάπη μου,
μὴ χάσεις τὸ θάρρος σου.
Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά.
Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται
νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του.
Τὴν ἀγάπη μας αὔριο, θὰ τὴ διαβάζουν τὰ παιδιὰ στὰ σχολικὰ βιβλία,
πλάι στὰ ὀνόματα τῶν ἄστρων καὶ τὰ καθήκοντα τῶν συντρόφων.
Ἂν μοῦ χάριζαν ὅλη τὴν αἰωνιότητα χωρὶς ἐσένα,
θὰ προτιμοῦσα μιὰ μικρὴ στιγμὴ πλάι σου.
Θὰ θυμᾶμαι πάντα τὰ μάτια σου, φλογερὰ καὶ μεγάλα,
σὰ δύο νύχτες ἔρωτα, μὲς στὸν ἐμφύλιο πόλεμο.
Ἄ! ναί, ξέχασα νὰ σοῦ πῶ, πὼς τὰ στάχυα εἶναι χρυσὰ κι ἀπέραντα, γιατὶ σ᾿ ἀγαπῶ.
Κλεῖσε τὸ σπίτι. Δῶσε σὲ μιὰ γειτόνισσα τὸ κλειδὶ καὶ προχώρα.
Ἐκεῖ ποὺ οἱ φαμίλιες μοιράζονται ἕνα ψωμὶ στὰ ὀκτώ,
ἐκεῖ ποὺ κατρακυλάει ὁ μεγάλος ἴσκιος τῶν ντουφεκισμένων.
Σ᾿ ὅποιο μέρος τῆς γῆς, σ᾿ ὅποια ὥρα,
ἐκεῖ ποὺ πολεμᾶνε καὶ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα καινούργιο κόσμο...
ἐκεῖ θὰ σὲ περιμένω, ἀγάπη μου!

Θέμα Πίστης~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η ευκρίνεια,δηλαδή η ικανότητα να ξεχωρίζω τις αδιόρατες εκφάνσεις προσώπων και καταστάσεων,ήταν το μοναδικό προνόμιο που μου πρόσφερε ποτέ μια γυναίκα:η φύση.Οι υπόλοιπες κυρίες της ζωής μου,μπορεί να μου είπαν«σ’ αγαπώ»,αλλά ύστερα από λίγο με απατούσαν ή με κορόιδευαν.Ευτυχώς,δεν μεταμορφώθηκα σε κανένα μισογύνη,να διαβαίνω τις εποχές κλαίγοντας,βρίζοντας τις γυναίκες και περιφέροντας τον πόνο μου,να τον διαφεντεύουν οι ψυχαναλυτές. Απλά,κατάλαβα ότι ο έρωτας στηρίζεται πάνω σε ψέματα, οικονομικούς σχεδιασμούς και  πικάντικες λεπτομέρειες, όταν περάσει ο καιρός.Κι όλοι μιλούν για γοητεία και πάθος, μα στην πραγματικότητα οι ερωτικές ιστορίες γράφονται, άνευ αφοσίωσης και αυτοθυσίας. Ο έρωτας είναι πρώτα θέμα πίστης και οι περισσότεροι δεν πιστεύουν...σε τίποτα. 
Τριάντης Χριστόφορος 

 (η φωτογραφία από:https://gr.pinterest.com)

Ντέρεκ Γουόλκοτ~ 23 Ιανουαρίου 1930 -17 Μαρτίου 2017

~Το Σύννεφο~
Καθ’όλη την έκταση,
μπροστά στα μάτια του Αδάμ που έσφυζαν από ζωή
οι ψηλές βουνοκορφές έμοιαζαν να ξεμακραίνουν
μ’ έναν αναστεναγμό κάτω απ’ τη συκιά
και μ’ έναν ουρανό που υποχωρεί
μπροστά στο ξεψυχισμένο σφύριγμα του φιδιού
που επαναλαμβάνει θα πεθάνεις.
Η γυναίκα ξάπλωσε ακίνητη όπως τ΄ατάραχα βουνά.
Υπήρχε και μια διαφορετική σιωπή εκεί που είχε γεμίσει τα πάντα,
τα σύννεφα που έδειχναν έναν θανάσιμο προορισμό
κι ένα σιωπηλό ρίγος απ’ το σπασμένο κλαδί
απ’ όπου ο χυμός απ’ το κατεστραμμένο δέντρο είχε στάξει.
Όταν εκείνη-ο θάνατός του-
γύρισε στο πλάϊ και κοιμήθηκε
η αναπνοή που του έδωσε ήταν
η πρώτη του αληθινή αναπνοή.
Ό,τι του άφησαν τα φύλλα,
αυτός ο φωσφορίζων αέρας,
ήταν μαζί ο Θεός και το φίδι που τον εγκατέλειπαν.
Κανείς δεν μπορούσε να τον καταραστεί ή να τον ευλογήσει.
Καθώς η γύρη των λουλουδιών κατευθυνόταν
προς τα μαλλιά της γυναίκας,
τα μάτια του έγιναν πιο λαμπερά,
μια αργή σκιά σύννεφου τους κάλυψε αργά,
και καθώς αυτή κινιόταν, εκείνος την ονόμασε Τρυφερότητα.
              …

Έργα Τέχνης~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Κάποιες γυναίκες είναι σαν έργα τέχνης ή μάλλον είναι έργα τέχνης.Ξεπερνούν την εποχή τους και κινούνται έξω από τον χρόνο.Δεν προκαλούν μόνο τον θαυμασμό (που εύκολα κουράζει νου και αισθήσεις),αλλά γίνονται άξιες να τις πιστεύεις κλαίγοντας.Στην προσωπικότητά τους,ο άντρας  βρίσκει ένα δικό του κομμάτι,αλώβητο από ό,τι φθείρει κι αλλοτριώνει την ομορφιά.Υπάρχει στην εικόνα τους κάτι συνεχές κι ασυναγώνιστο,πέρα από χυδαίες ηδονές και καθημερινές κοινοτοπίες,μια αρχέγονη πηγή που αγιάζει με το νάμα της:λέξεις, αίμα και ψυχή. Είναι ένα καλλιτέχνημα.Στο περίγραμμά του απεικονίζονται αντίθετα στοιχεία,τα όποια όμως δένουν αρμονικά και ωραία,μεταξύ τους. Ανεξίτηλη ζωγραφιά στις προθήκες του έρωτα. Γι’ αυτό δεν μπορείς να ξεφύγεις-ποτέ-από μια τέτοια γυναίκα. Τριάντης Χριστόφορος

Art-Michael & Inessa Garmash

ΕΞΙΛΑΣΜΟΙ~Του Γιώργη Βώδινα~

''Στις χαρές αδιάλειπτες παρουσίες και στις πίκρες παρούσες απουσίες''
( Vg Gv )

ΕΞΙΛΑΣΜΟΙ
Τραχύς ο δρόμος τι θαρρείς μέχρι την εσχατιά σου
πίκρας σεφέρια θα διαβείς προίκα τα τραύματά σου
Σε χρείες θα σε αγαπούν σμάρια οι τεμενάδες
αχάραγα θα φτερουγούν για άλλους μαχαλάδες
Στις γειτονιές μουρμουρητά θα λεν πως δεν σε ξέρουν
κρυφά οι άνθρωποι χαρτιά λήρους λυγρούς εκρέουν
Φιλιά σε κήπους προσευχών σταύρωση θα μηνύσουν
αργύρια ευτελισμών ήλους θα πελεκύσουν
Πομπώδεις φαρισαϊσμοί σ' εδώλια θα τρίξουν
φραγγέλια ανηλεή σαν όπλα θα φλογίσουν
Στου Γολγοθά τα διάσελα ύβρεις θα σε λακτίζουν
μπρούμυτα και ανάσκελα τυφλά θα σε λιανίζουν
Στεφάνι χλεύης θα λουσθείς οι ''φίλοι'' σου αγκάθια
σ' ένα σταυρό θα λυτρωθείς π' αναστοράται πάθια
Άνθρωπε ύπουλε αρμέ υποκρισίας κλείστρο
καρεκλοκένταυρε ταγέ αναλγησίας σείστρο
Μια σου δόθηκε ζωή μα χίλιες δυο σφαγιάζεις
στης βόλεψης την προσταγή χολές γοργοσταλάζεις
Ξελησμονάς αμελλητί εκ βάθρων ανατρέπεις
μα λαχ…

Ποίηση: Κώστας Καρούσος

Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν φιλήσαμε ταπεινά
τ΄αυγινά στήθη του ήλιου
στους λόφους του πρόσκαιρου κόσμου !!
Τ΄αποκριάτικα βιτρώ των εκπτώσεων
και τη λιπόσαρκη γοητεία του ονείρου !!
Τ΄απρόσμενα χείλη της άνοιξης
και των οξειδωμένων αιγιαλών την εντροπία !!
Τ΄ολοκαύτωμα της αγάπης σου
στην αποδημία της λέξης που δύει !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν σταυροκοπήθηκε η αυγή
στη προκρούστεια κλίνη σου !!
Που μίσεψε το πέλαγος καράβια
για μια Τροία της Ελένης ανιστόρητη
χωρίς ασπίδες κ΄ ιαμβικές τραγωδίες !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας χαμένης ερωτικής ατλαντίδας
που αναδύεται στην άπειρη αίσθηση του βυθού !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας παραπόντιας μέθης
που δε μεστώσαμε τ΄άλικο σταφυλλόγερμα
στ΄αμέθυστο φίλημα των άστρων !!
και της ψυχής μας το φέγγος
πάνω στα γυμνόστηθα κάλλη
της επίγειας οπτασίας μας !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
για μιαν ακόλαστη ψυχή του ερέβους !!
Κώστας Καρούσος.

(η φωτογραφία από:Записи с меткой живопись)

Ποίηση:Ρούλα Τριανταφύλλου

Η Φωτογραφία~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Από τη μέρα που έχασε τη γυναίκα του,η κατάθλιψη τον κατέβαλε.Τα παιδιά του δεν άντεχαν τις κρίσεις του,ούτε τις καταθλιπτικές συμπεριφορές του.Τον έκλεισαν σ’ ένα υπερσύχρονο ψυχιατρείο.Εκεί οι γιατροί εφάρμοζαν νέες θεραπείες για τους ασθενείς.Στην περίπτωση όμως,του Ρικάρντο Μαδέρο δεν κατάφεραν απολύτως τίποτα.Ώρες ολόκληρες καθόταν και κοιτούσε τη φωτογραφία της γυναίκας του.Τις έλεγε τα προβλήματά του,τις στενοχώριες του,ζητώντας τη βοήθειά της.Και ισχυριζόταν ότι έπαιρνε απαντήσεις και λύσεις.Όταν τον επιτιμούσαν ότι κάτι τέτοιο ήταν αφύσικο και ακραία εγωιστικό,τους απαντούσε ότι« η μνήμη είναι η ζωντανή έκφραση της αγάπης».Ο  επικεφαλής των ψυχιάτρων,συμπέρανε ότι ο Μαδέρο δεν επιθυμούσε να θεραπευτεί απ’ τη μνήμη,θα ήταν άρρωστος για πάντα. Τριάντης Χριστόφορος

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Ποίηση:Μάνος Καστέλης

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ
Το σπίτι μας
ήταν μια ξώπορτα στολισμένη
από ξανθές απρόσμενες εκπλήξεις
με κόκκινα παράθυρα ανοιχτά που έσταζε
απ' το περβάζι τους το μέλι.
Με πόρτες που κρέμονταν στα περάσματα
των ανέμων για να μπαίνουν τα σφιχταγκαλιάσματα
και να βγαίνουν χρόνια ατάραχα.
Αυτό ήταν το σπίτι μας.
Με την μικρή Μυρτώ να μαζεύει αμέριμνα
απ' τους ασβεστωμένους τενεκέδες του ιάκυνθου
τριζόνια και πεταλούδες
τον Λάμπρο πασαλειμμένο με νερομπογιές
να ζωγραφίζει με καστανιές κι ευκάλυπτους
τα δάση του.
Την μάνα μας ν'αγκαλιάζει τ' απομεσήμερα
τις τραμουντάνες και ν' απλώνει στο σχοινάκι
της αυλής του πατέρα τ' άσπρα πουκάμισα.
Αυτό ήταν το σπίτι μας.
Το σπίτι που περνούσε ο αέρας και μάζευε
χαρούμενες φωνές.
Το σπίτι που ακούγαμε τις ώρες να περνούν
με τον γλυκό αντίλαλο της νιότης
με τα ζεστά χάδια του πατέρα που τα μετρούσαμε
με τις δουλειές που 'χαν περάσει από τα χέρια του.
Το σπίτι που κληρονομήσαμε έρωτες, αρραβωνιάσματα
και περιβόλια.
Αυτό ήταν το σπίτι μας…