Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουάριος, 2017

Οδυσσέας Ελύτης~ Ο Χαρταετός~

Κι όμως ήμουν πλασμένη για χαρταετός.
Τα ύψη μου άρεσαν ακόμη και όταν
έμενα στο προσκέφαλο μου μπρούμυτα
τιμωρημένη
ώρες και ώρες.
Ένιωθα το δωμάτιο μου ανέβαινε
δεν ονειρευόμουν – ανέβαινε
φοβόμουνα και μου άρεσε.
Ήταν εκείνο που έβλεπα πώς να το πω
κάτι σαν την «ανάμνηση του μέλλοντος»
όλο δέντρα που έφευγαν βουνά πού άλλαζαν όψη
χωράφια γεωμετρικά με δασάκια σγουρά
σαν εφηβαία – φοβόμουνα και μου άρεσε –
ν’ αγγίζω μόλις τα καμπαναριά
να τους χαϊδεύω τις καμπάνες σαν όρχεις και να χάνομαι… Άνθρωποι μ’ ελαφρές ομπρέλες περνούσανε λοξά
και μου χαμογελούσανε•
κάποτε μου χτυπούσανε στο τζάμι: «δεσποινίς»
φοβόμουνα και μου άρεσε.
Ήταν οι «πάνω άνθρωποι» έτσι τους έλεγα
δεν ήταν σαν τους «κάτω»•
είχανε γενειάδες και πολλοί κρατούσανε στο χέρι μια γαρδένια•
μερικοί μισάνοιγαν την μπαλκονόπορτα
και μου ’βαζαν αλλόκοτους δίσκους στο πικ-άπ.
Ήταν θυμάμαι «Ή Άννέτα με τα σάνταλα»
«Ο Γκέυζερ της Σπιτσβέργης»
το «Φρούτο δεν εδαγκώσαμε Μάης δεν θα μας έρθει»
(ναι θυμάμαι και αλλά)
το ξαναλέω – …

Ποίηση: Δώρα Μεταλληνού

Αυτομόλησα και χάθηκα στους αιθέρες...
Το χέρι που με κρατούσε δεν μπόρεσε να κρατήσει την καλούμπα
Έπαρση τόση...
Άφησα πίσω τους συνταξιδιώτες και παιχνίδισα με τα σύννεφα!
Ξάπλωσα στης ματαιοδοξίας τα απατηλά σεντόνια.
Ημουνα μόνο εγώ! Μόνο ΕΓΩ πήγα τόσο ψηλά!
Στο πέταγμα νότεψαν της ουράς μου τα χάρτινα χάμουρα
Ψηλά ....πιο ψηλά....όλο και πιο ψηλά
Δε σκέφτηκα ούτε μια φορά να κοιτάξω τον αρωγό μου σ' αυτή την ξέφρενη πορεία...
Σε κάποιον πάτησα για να ανέβω
Με της ανεμυαλιάς τον ενθουσιασμό Ικάρια κατορθώματα πραγμάτωσα.
Η ύβρις τιμωρείται!
Ο θώκος δεν κρατάει στο διηνεκές
Μουσκεμένες αυταπάτες,
Μια πιρουέτα στα σύννεφα
κι ύστερα;
Ολοταχώς για επώδυνη προσγείωση
Ένας τσακισμένος σταυραετός
.κουρέλι στα αζήτητα...
Και εκείνο το χέρι που με κρατούσε;
Απόστασε ....
δεν περίμενε πια....
Δώρα Μεταλληνού

Χρήστος Ζουλιάτης~Το Νησί~

"Το νησί"
Δεν φτάσαμε ποτέ εκεί, στο νησί μας.
Χαθήκαμε στα μονοπάτια, πάνω στα ξερολίθια του νότου...
Και το σώμα μας, ματωμένο από τους αγκαθερούς ασπάλαθους.
Δε γευτήκαμε το φρέσκο ψωμί παρά μόνο, κάτι ξεροκόμματα
που φυλάγαμε σαν χρυσάφι για το μεσημεριάτικο φαγί μας.
Που και που, μασουλάγαμε κανένα ξυλοκέρατο.
Και το νερό στο παγούρι λιγοστό,
μόλις που έφτανε να υγράνει τα χείλια μας.
Μάθαμε να πορευόμαστε με τα λιγοστά μας πλούτη.
Πορεία μπροστά.

Είδαμε ανθρώπους να κάθονται γύρω από μεγάλα τραπέζια
με λογής λογής φαγητά και κόκκινο νέκταρ στα ποτήρια.
Όλος ο πλούτος της γης σε πλαστικά τραπεζομάντηλα
και κάτι τεράστια στόματα να καταπίνουν ιδρώτα και αίμα.
Δεν μας φίλεψαν κι η δική μας περηφάνια τους προσπέρασε.
Έπρεπε να φτάσουμε στο νησί, στο δικό μας νησί.
Στο νησί με το πολύ φως
και τα πλατιά χαμόγελα των λιοκαμένων ανθρώπων.

Έπρεπε, λέει, να είμαστε εκεί στο λιμάνι πριν νυχτώσει.
Το βλέπαμε από μακριά και λέγαμε μέσα μας "φτάνουμε".
Να το λιμάνι.
Κι αυ…

Πολυδούρη Μαρία

ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ Ψυχή μου, τοῦ ἄσωτου καημοῦ παιδί,  σὰν ποιὰ προσμένεις γαλανὴ μέρα νὰ διαβῆ,  μαζί της νὰ σὲ πάρη; Κάτω ἀπ᾿ τὸ φῶς δὲ θὰ μπορῆς τὰ ὄνειρα ν᾿ ἀνασταίνης, θὰ σβήση ἡ ὡραία φλόγα σου καὶ θὰ σοῦ μείνη ἡ χάρη, μέσα σὲ θρόνο ὁλόχρυσο καρτερικὰ νὰ μένης σὰ σ᾿ ἕνα πλούσιο κόσμημα χλωμὸ μαργαριτάρι. Τῆς Νύχτας, σὰ μυστήριο τοῦ Ἅδη σκοτεινιασμένης περνάει τὸ φάσμα, κοίταξε, μὲ θριαμβικὸ καμάρι. Σήκωσε τὰ περήφανα χέρια σου καὶ δεήσου νὰ γίνης ἕνα ἀπ᾿ τὰ πολλὰ τὰ μαῦρα μυστικά της, νὰ μὴ σ᾿ ἀγγίζη ἡ ἐλπίδα, ὅπως τ᾿ ἀνήλια τῆς ἀβύσσου ἡ ἀχτίδα, γιὰ τὰ πρόσχαρα ποὖνε γιὰ σένα ξένα. Καὶ μόνο ἡ σκέψη κάποτε στὸ ἄσκοπο πέταμά της νὰ βρίσκης ὅλα ποὺ πόθησες, τὰ ὡραῖα στερημένα.

Γιώργος Ερνέστο Μουρελάτος~Ασθενική Καρδιά~

Δε φταις. Απλά δεν ξέρεις. Τώρα πια η ασθενική μου καρδιά σου γράφει μόνο από πόνο. Να επίδεσμος, να ράμματα, να ψαλίδι. Δε φταις. Χτυπάει στο κεφάλι μου σαν κανονιά. Όσο πιο γρήγορα μπορώ με ράβω. Μην αποτύχει η μεταμόσχευση και φύγω. Είναι δύσκολο να τη στηρίξεις αυτήν την πέτρινη καρδιά. Απλά δεν ξέρεις. Σε ένα δίσκο δίπλα στο κρεββάτι μου εκεί σαπίζει αυτή η καρδιά γεμάτη αγάπη. Τώρα η πέτρα μόνο βάρος μου φέρνει κι εσύ από μακρυά φροντίζεις μην ακουμπιούνται τα ζωτικά. Δε φταις εσύ. Απλά δεν ξέρεις. Τώρα πιά γράφω σαν όλους τους άλλους ποιητές. Κάνω και δραματικές επαναλήψεις. Η ασθενική καρδιά δεν έχει ποτέ δίκιο μπροστά στο γιατρό. Όταν αυτός δεν ξέρει ή δε θέλει. Καλύτερα είναι να σωπαίνω.

Γιώργος Ερνέστο Μουρελάτος (αναδημοσίευση από:http://trenopoiisis.blogspot.gr/2015/11/georgios-ernesto-mourelatos.html)
(η φωτογραφία από:Photo Manipulation Tutoria)

















~Απόσταγμα ~Γεωργία Δεμπερδεμίδου

~Μουσική Δωματίου~Χάρης Μελιτάς

ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΩΜΑΤΙΟΥ
Με πατερίτσες δωματίου ηλεκτρικές
γλιστρώ στο παγωμένο καλοκαίρι.
Δάκρυα τρέχουν αιχμηρά απ' τους καθρέφτες
οι τοίχοι με κομμένα αυτιά
ακούνε σκουριασμένα παραμύθια
ένα φλυτζάνι δίχως πάτο και λαβή, με κυνηγάει.
Οι δρόμοι κρέμονται σε κάδους σκουπιδιών
σφυρίζουν στο μυαλό μου κάθε βράδυ.
Ένας αγέρας ξιφομάχος μ' απειλεί
πρέπει να κλείσω το παράθυρο στο φως
σπασμένα τα κουμπιά της πανοπλίας μου
φοβάμαι μη μιλήσουν τα σημάδια.
Κάποτε είχα μια καρδιά ξερό ψωμί
την έφαγε ο έρωτας καιρός
υπάρχουν ψίχουλα ακόμα στο τραπέζι.
Αργά για συρραφές και μεταγγίσεις.
Οι μέρες έχουν πυρετό, παραληρούν
ένα θηρίο ξεδοντιάζει το μαχαίρι.
Με πατερίτσες δωματίου, ηλεκτρικές
γλιστρώ στο παγωμένο καλοκαίρι.
Χάρης Μελιτάς
ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΩΜΑΤΙΟΥ από ανέκδοτη ποιητική συλλογή.
( art:Joel Rea)



Pablo Neruda~M'ΑΡΕΣΕΙΣ ΟΤΑΝ ΣΩΠΑΙΝΕΙΣ…

Μ’ αρέσεις όταν σωπαίνεις, γιατί είσαι σαν ν’ απουσιάζεις,
Και μ’ ακούς από μακρυά, η φωνή μου δεν σ’ αγγίζει.
Μοιάζει σαν τα μάτια σου να έχουν πετάξει
Και μοιάζει σαν ένα φιλί να σου κλείνει το στόμα.
Όπως όλα τα πράγματα είναι γεμάτα απ’ την ψυχή μου
Αναδύεσαι απ’ τα πράγματα γεμάτη από την ψυχή μου.
Πεταλούδα του ονείρου μοιάζεις με τη λέξη μελαγχολία.
Μ’ αρέσεις όταν σωπαίνεις σαν να ‘σαι αλαργινή
Σαν να παραπονιέσαι, πεταλούδα που τιτιβίζει.
Και μ’ ακούς από μακρυά, κι η φωνή μου δεν σε φτάνει.
Άφησε με να σωπαίνω με την δική σου σιωπή.
Άφησέ με ακόμα να σου μιλώ με την σιωπή σου
Φωτεινός σαν μια λάμπα, απλός σαν κρίκος.
Είσαι σαν την νύχτα, σιωπηλή κι έναστρη.
Η σιωπή σου είναι αστέρινη, τόσο μακρινή κι απλή.
Μ’ αρέσεις όταν σωπαίνεις γιατί είναι σαν ν’ απουσιάζεις.
Μακρινή κι αξιολύπητη σαν να είχες πεθάνει.
Μια λέξη τότε ένα χαμόγελο φτάνουν.
Και είμαι χαρούμενος που δεν είναι έτσι.

Σιωπηλό βλέμμα~Δημήτριος Γκόγκας

Σιωπηλό βλέμμα
Η σιωπή του άλλου δεν είναι η δική μου φωνή
Είναι η κραυγή του
Κάθε μέρα πάμε περιμένουμε μαζί το λεωφορείο
Κρατάμε το εισιτήριο στο δεξί χέρι
Στο αριστερό συνήθως μια μαύρη τσάντα
-ίσως θα θέλαμε να ΄ ναι βαλίτσα-
Και καθώς κυκλωνόμαστε από ψιθύρους
Κολυμπάμε βαθύτερα στις σιωπές μας
Κοιτάζοντας τα πρόσωπα των άλλων
Και συμφωνούμε -όσο ποτέ άλλοτε-
Πως οι δικές τους σιωπές δεν είναι οι δικές μας φωνές
Είναι οι ζωές τους.
Γκόγκας Δημήτριος

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».

Χριστόφορος Λιοντάκης~Αρχάριος δορυφόρος~

Αρχάριος δορυφόρος
Η παγωμένη δρόσος της νυκτός
πάνω στις τριανταφυλλιές του βενζινάδικου
αλλιώς ερμήνευε το χρόνο.
Από λάθος κίνηση μούσκεψαν τα δάχτυλά του
καθώς με τη μηχανή μαζί ακούμπησαν
στης φυλλωσιάς την άκρη
και θρυμματίστηκαν οι δείκτες του ρόλεξ
που μετρούσαν μόνο την επανάληψη.
Αμυδρή σελήνη στο ρόλο της κλεψύδρας
και οι πρώτοι ήχοι από ξυπνήματα.

Κάτι του νυμφολήπτη φέρνει το φως στο πρόσωπό του.
τονίζοντας το θησαυρό της θλίψης
αναμορφώνει το αρχαίο κάλλος.
Τα είδωλα του ύπνου, η αμήχανη ομορφιά και
εκείνο το απροσδόκητο του αηδονιού τον κραταιώνουν
και ξεκινά μαρσάροντας στο πείσμα του χαμού.
Αρχάριος δορυφόρος του Ορφέα.





πηγή: http://www.dedalus.gr/

Τρία ποιήματα:Ανδρέας Εμπειρίκος

ΩΣΙΣ'

Εστω κι αν η γαλήνη απλώνεται στα χόρτα
Ουδέποτε τ' ανασαλέματα δεν παύουν
Αυτά μας ζουν και ζούμε εμείς εντός τους
Τα πρώτα ανασαλέματα τα πρώτα αρχέτυπα
Της ίδιας άλικης ορμής που προωθεί τις ώσεις
Σπαθάτα χελιδόνια μέσ' στον ήλιο
Και πουπουλένια νυχτοπούλια μέσ' στο σκότος
Θαρθούν τ' ανασαλέματα θαρθούν τα ρίγη
Κι' όταν ακόμα ακινητούν τ' αστέρια
Στους βελουδένιους των βυθούς.


ΑΦΡΟΣ

Είναι οι πόθοι μιναρέδες στυλωμένοι
Λάμψεις του μουεζίνη στην κορφή τους
Φωτοβολίδες των κραυγών της οικουμένης
Πυγολαμπίδες σε συρτάρια κορασίδων
Που κατοικούν σε ακρογιαλιές μέσα σ' επαύλεις
Και τρέχουν με ποδήλατα σε κήπους
'Aλλες γυμνές άλλες ημίγυμνες κι άλλες φορώντας
Φορέματα με φραμπαλάδες και μποτίνια
Που στίλβουν την ημέρα και την νύχτα
'Οπως τα στήθη τους την ώρα που βουτάνε
Μες' στον αφρό της θάλασσας.

Ενδοχώρα, Αθήνα, εκδ. 'Aγρα, 1991, σ. 21

Ο ΟΡΘΡΟΣ

Φρενήρης μα ευσταθής
O πώλος της ημέρας εισελαύνει
Στο στόμα της ανοίξεως και μέλπουν τα πο…

Βρες χρόνο~Γιάννης Ρίτσος~

Βρες χρόνο για δουλειά -αυτό είναι το τίμημα της επιτυχίας.
Βρες χρόνο για σκέψη -αυτό είναι η πηγή της δύναμης.
Βρες χρόνο για παιχνίδι -αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας νιότης.
Βρες χρόνο για διάβασμα -αυτό είναι το θεμέλιο της γνώσης.

Βρες χρόνο να είσαι φιλικός -αυτός είναι ο δρόμος προς την ευτυχία.
Βρες χρόνο για όνειρα -αυτά θα τραβήξουν το όχημά σου ως τ΄αστέρια.
Βρες χρόνο ν΄αγαπάς και ν΄αγαπιέσαι -αυτό είναι το προνόμιο των Θεών.
Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρά σου -είναι πολύ σύντομη η μέρα για να ΄σαι εγωιστής.
Βρες χρόνο να γελάς -αυτό είναι η μουσική της ψυχής.
Βρες χρόνο να είσαι παιδί -για να νιώθεις αυθεντικά ανθρώπινος.
Το όνειρο του παιδιού είναι η Ειρήνη.
Τ΄όνειρο της μάνας είναι η Ειρήνη.
Τα λόγια της αγάπης κάτω απ΄τα δέντρα είναι η Ειρήνη…
Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα
κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.
Γ.Ρίτσος

~Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΕ ΤΑ ΡΟΔΑ ΚΑΙ Τ’ ΑΓΚΑΘΙΑ~

ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΕΡΚΕΖΗΣ
Ο δρόμος με τα ρόδα και τα αγκάθια,
Ο δρόμος με τα ρόδα
Εκεί περνούσαμε τα χαρούμενα βράδια
Στο δρόμο με τα ρόδα.

Εκεί τα τριαντάφυλλα δακρύζουν
Τα πρωινά με χάρη
Εκεί σαν ονειροπόλα μάτια
Γελάει το φεγγάρι.

Γλυκιά δροσιά βυζαίνουν τα λουλούδια
Τα ρόδα που δακρύζουν
Θεού ανάσα θεριεύει τα λουλούδια
Στα μάτια που σπιθίζουν.

Ο δρόμος με τα ρόδα και τα αγκάθια
Ο δρόμος με τα αγκάθια
Μια αύρα πυρπολούσε τα άλικα ρόδα
Πυρπολημένα χάδια.

Πρόσφερε τον ώμο μας πήρε το φεγγάρι
Όμορφο φεγγάρι ροδαλό
Μάτωναν τα αγκάθια, θέριευαν τα ρόδα
Στον πορφυρογέννητο χορό.

ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΕΡΚΕΖΗΣ
Απο τη συλλογή "ΘΥΕΣΤΕΙΑ ΔΕΙΠΝΑ "

WALL STREET~Καστέλης Μάνος~

WALL STREET
Αφήστε τον.
Μην τον βασανίζετε.
Αφήστε τον μετέωρο και μπλεγμένο
στα μικρά του όνειρα.
Μη τον τρομάζετε.
Έχει κι αυτός ψυχή όπως<<εσείς>>.
Έχει κι αυτός δυο χέρια καθαρά σαν τα <<δικά σας>>.
Έχει δυο πόδια που τρέχουν από τα χαράματα
για να βγάλει το ψωμί του, όπως<<εσείς>>.
Έχει κι αυτός δυο μάτια υγρά σαν τα<<δικά σας>>.
Η μόνη διαφορά είναι ότι αυτός έχει ένα μικρό άδειο
πορτοφόλι, ενώ <<εσείς>> έχετε τράπεζες!
Κοιτάξτε τον: Είναι κι αυτός άνθρωπος,
όπως <<κι εσείς>>.
Ξανά κοιτάξτε τον: Είναι ολόιδιος <<μ' εσάς>>.
Το ευτύχημα είναι ότι δεν σας μοιάζει.
από τη συλλογή(Μυστικός Διάλογος)

Δεν σκέφτομαι – άρα υπάρχω~Φωστιέρης Aντώνης~

Σε θάλασσα καλοκαιριού που ανάσκελα
Λυμένα πια τα μέλη και ανασαίνοντας
Aλμύρα ήλιου, ολόκληρος
Στο δαχτυλάκι το μικρό της άνωσης
Λιώνει το βάρος του μυαλού
Mε απέραντο πορτοκαλί σκοτάδι που όρμησε
Ως τις κλειδώσεις
Tι εύκολα
Kαθώς αδειάζει κάθε ιδέα
Kι ανάστροφα
Pουφάει την αόρατη ευφροσύνη
του –να– μην
Ώσπου ολοκάθαρα: «Δεν σκέφτομαι – άρα υπάρχω»
αστράφτοντας
καρφώθηκε στη σκέψη μου
η σκέψη.
Αντώνης Φωστιέρης,από τη συλλογή<<Πολύτιμη λήθη>>Εκδόσεις Καστανιώτη,2003

 (η φωτογραφία από:https://youartsw.wordpress.com/tag/sand-artist/)

Άνθμος Ιωάννου~Της Ψυχής Το Παραθύρι~

ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΙ
Παράθυρα μες στην ψυχή
στους κόσμους που δεν ζήσαμε
εικόνες από μιά ζωή
τα όνειρα που είδαμε
σκόρπιες σκηνές από ταξίδια
ουτοπικά ονειρικά
σε άγνωστους τόπους κι ουρανούς
σε άλλα μέρη μαγικά
μα , αν είν 'το όνειρο ταξίδι
και παραθύρι η ψυχή
κλεφτές ματιές θέλω να ρίξω
και κάνω τάμα προσευχή
όσο υπάρχω, κι όσο ζήσω
τα όνειρα να μην προδώσω
γιατί είν΄ ταξίδια της ψυχής μου
κι εγώ ψυχή , δεν θα ματώσω
αν είν΄ το όνειρο ταξίδι
στο μέλλον και στο παρελθόν
πάντα ταξίδια εγώ θα κάνω
στο αύριο και στο παρόν
ΑΝΘΙΜΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

Σικελιανός Άγγελος~Αλαφροΐσκιωτος. Γυρισμός~

Ύπνος ιερός, λιονταρίσιος,
του γυρισμού, στη μεγάλη
της αμμουδιάς απλωσιά.
Στην καρδιά μου
τα βλέφαρά μου κλεισμένα·
και λάμπει, ωσάν ήλιος, βαθιά μου...

Bοή του πελάου πλημμυρίζει
τις φλέβες μου·
απάνω μου τρίζει
σα μυλολίθαρο ο ήλιος·                    
γεμάτες χτυπάει τις φτερούγες ο αγέρας·
αγκομαχάει το άφαντο αξόνι.
Δε μου ακούγεται η τρίσβαθη ανάσα.
Γαληνεύει, ως στον άμμο, βαθιά μου
και απλώνεται η θάλασσα πάσα.

Σε ψηλοθόλωτο κύμα
την υψώνει το απέραντο χάδι·
ποτίζουν τα σπλάχνα
τα ολόδροσα φύκια,
ραντίζει τα διάφωτη η άχνα                    
του αφρού που ξεσπάει στα χαλίκια·
πέρα σβήνει το σύφυλλο βούισμα
οπού ξέχειλο αχούν τα τζιτζίκια.

Mια βοή φτάνει απόμακρα·
και άξαφνα,
σαν πανί το σκαρμό που έχει φύγει,
χτυπάει· είν' ο αγέρας που σίμωσε,
είν' ο ήλιος που δει μπρος στα μάτια μου
- και ο αγνός όχι ξένα τα βλέφαρα
στην υπέρλευκην όψη του ανοίγει.                    

Πετιώμαι απάνω. H αλαφρότη μου
είναι ίσια με τη δύναμή μου.
Λάμπει το μέτωπό μου ολόδροσο,
στο…

~Ο χορός του κορυδαλλού~Νικηφόρος Βρεττάκος

Ο χορός του κορυδαλλού
Μου βάσταξες τις σκαλωσιές του ήλιου - ώσπου αναλήφθηκα.
Είδα τον κόσμο από το ύψος του τελευταίου φωτός.
Είσαι συ, που με βοήθησες ν' ανακαλύψω λοιπόν
πως ο κόσμος γυρίζει έξω απ' τη νύχτα.
Πως ο άνθρωπος είναι ένα σύστημα ήλιου. Πως όλα
τα κύτταρά μου είναι λίμνες που αναδίνουνε φως.
Κι είσαι συ που με βοήθησες ν' ανακαλύψω πως τ' αστέρια είναι
πεντάγραμμα,
πως τ' αυτιά δεν ακούν, πως δε νιώθουν τα δάχτυλα
τη μωβ απόχρωση της πέτρας όταν δύει ο ήλιος.
Και πως ο ήλιος αυτός είναι ο μέγας εξουσιοδοτημένος του στερεώματος,
να 'ναι ο πανταχού παρών - σ' όλα τα βάθη του.
Να βρίσκει χιλιάδες φλεβίτσες και να διακλαδίζεται μες στο γρανίτη,
να φορεί στέφανο χρυσό στο κεφαλάκι του βρέφους
που περιμένει το πλήρωμά του στο σκοτάδι της μήτρας,
ν' αναβλύζει απ' τα βάθη των θαλασσών,
να κυκλοφορεί μες στα χρώματα των ζωγράφων
και μες στους στίχους των ποιητών
και μες στα πόδια που χορεύουν
και μες στους ήχους του «αλληλούια».
Κι η σιωπηλή…

~ΤΟ ΚΑΔΡΟ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ~Χάρης Παπασάββας

ΤΟ ΚΑΔΡΟ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ
Οι Αλκυονίδες μόλις τέλειωσαν
το τσόφλι έσπασε
και έγινα αυγής πουλί αεικίνητο
και στον λειμώνα
αντάμωσα την ελευθερία
με πράσινες βλεφαρίδες
Η ψυχή μου πλημμύρισε σκόνη αστρική
και η συνείδηση μου πλέον
χωρίς μοιρολατρίες
αναπνέει τους στίχους.
Την θάλασσα της ουτοπίας
τα χρώματα μου κόκκινη έβαψαν.
Ελπίζω έτσι στο καρυδένιο
κάδρο των ματιών σου
παρανάλωμα του πόθου σου να γίνω .
ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
03/02/2017





ΣΤΟ ΦΕΓΓΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ~ Όλγα Κανελλοπούλου-Ντινοδήμου

ΣΤΟ ΦΕΓΓΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ
Σε τόπους αντίξοους, στην εσχατιά της Υεμένης…
σε είδα πως πέρασες στο φώς της σελήνης.
Την κιθάρα σου έπαιζες χορεύοντας στο ρυθμό της
στη μακρινή Τζακάρτα.
Μαγικός αυλός το γέλιο σου, πλάνεψε τη ζωή μου,
όνειρο αιθέριο τα μάτια σου, μάγεψαν την ψυχή μου.
Μουσικά δοξάρια παίζουν κάθε βράδυ
καθώς όλα τ’ άστρα φέγγουν στο δικό σου.
Στοργή στου δειλινού τ’ αδράχτι
έπλεξε η ψυχή μου να ‘ρθεις κοντά της.
Κοίτα με, άπλωσα το χέρι γέφυρα
να προχωρήσεις... μη στέκεσαι.
Άκου με, η ψυχή μου πάλλει στη ματιά σου
μουσική για να κοιμάσαι ήρεμα.
Δέξου με, ανοιχτή η αγκαλιά μου
για να ξεφεύγεις από τις Ερινύες.
Σβήσε τη νύχτα, ανάβοντας φεγγάρι την καρδιά σου,
κράτησε την αγνότητα των κρίνων
και δος μου τ’ άρωμά τους.
Ο χρόνος θρυμματίζεται, στο παίξιμο από μια νότα
βιολιού Στραντιβάριους και η καρδιά μου πεταλούδα
πάντα στη γύρη τής ψυχής σου αρμενίζει.
Στο πρώτο φύσημα τ’ αγέρα, έπεσε μήλο κόκκινο,
το άρπαξες στο χέρι, μου το πρόσφερες...
κι έγινε όνειρο, τραγούδι τω…

~ΕΚΔΗΛΩΣΗ.~Dhimitri Jani Kokaveshi

ΕΚΔΗΛΩΣΗ.
Γκρεμίζει η φύση
ασκημιές
για να χαρίσεις
άνθη;...
Φορτώνονται στο εύθραυστο
οι ομορφιές
βλέμμα, του κόσμου
ράγιζαν
στο σκεπτικό και η τέρψη;...
Απόφαση
μιας αγκαλιάς....στους πόθους
γεμάτη
η ψυχή μιας προικισμένης
σε ποινή
η διάθεση της
Χάρη;!....
Dhjk©04-02-2014
Dhimitri Jani Kokaveshi

~Η ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ~Σταύρος Μπουρδάκης

Η ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
Το φως που σιγοκαίει
την μνήμη απατά
εικόνες φανερώνει
στο σπίτι μου παλιά.

Εκεί νωρίς νυχτώνει
δεν έχει μετρητά
δεν έχει αρρυθμία
δεν έχει βουητά.

Το χάιδεμα της όψης
με φώτα αυγινά
καθώς ο νους ανοίγει
και πίνει μυστικά.

Μου λέει πως το μυστήριο
κείνο το παιδικό
σ΄ άλλες διαστάσεις μοιάζει
κατώτερο κι αυτό.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΟΥΡΔΑΚΗΣ

 ( ο πίνακας από:Jeremy Lipking)

~ΑΝ ΨΑΞΕΙΣ ~Θεοχάρης Παπαδόπουλος

ΑΝ ΨΑΞΕΙΣ
Αν ψάξεις να με βρεις
δεν θα ‘μαι μακριά.
Θα ‘μαι το λάθος,
που βιάστηκες να σβήσεις.
Θα ‘μαι το χρέος,
που δεν έχεις ξεπληρώσει.
Θα ‘μαι το όνειρο,
που μόλις θα ξυπνάς
θα ‘χεις ξεχάσει.
Θα ‘μαι το δάκρυ,
που δεν πρόλαβε να τρέξει,
το αποτσίγαρο,
που αναμμένο στο τασάκι
θα τ’ αφήνεις.
Κι εσύ θα λες
πως δεν με βρίσκεις πουθενά.
ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

(ο πίνακας είναι τουFabian Perez)

Μ Ο Υ Χ Ρ Ω Μ Α( Σονέττο )~Του Αντώνη Περδικούλη~

Όπως του αγριμιού τα μάτια
Που στον φόβο είναι πνιγμένα
Είν’ τα σωθικά μου εμένα
Μέσα στ’ ουρανού τα πλάτια
Και στης νιότης το δρομί
Σκληρό πέτρινο ένα ρέμα,
Πού να φάω γλυκό ψωμί?
Ποιος το λέει δεν είναι ψέμα?
Απ’ τη μια ο βοριάς θερίζει
Απ’ την άλλη λυώνει ο ήλιος
Νέκρα ολούθε πλημμυρίζει
Ωσάν άρχοντας ανήλιος
Πολεμάει η καρδιά στη δύση
Κι όλο καρτεράει να σβήσει……
Αντώνης Χρ. Περδικούλης
« Ο Αναχωρητής»
Έκδοση ΕΛΟΣΥΛ, Λάρισα 2003

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

"Ένα κυκλάμινο ανθεί αιώνια"~Χρήστος Ζουλιάτης

"Ένα κυκλάμινο ανθεί αιώνια"
Τι ξαφνικό ήταν αυτό; Ποια μοίρα το 'χε γράψει:
Πως τούτο το κυκλάμινο ξεφύτρωσε στα βράχια;
Που βρήκε τέτοια αποκοτιά και τα 'σκισε στα δύο;
Πως τα ξεγέλασε και ορθώθηκε αντρείο ανάμεσά τους;
Ποιο το μεγάλο μυστικό που μέσα του να κρύβει;
Που βρήκε τόση δύναμη, που βρήκε τόσο θάρρος;
Μήπως στο χρώμα π' ακουμπά στου ήλιου τις αχτίδες;
Μήπως στα φυλλαράκια του που αγέρι τα χαϊδεύει ;
Μήπως στ΄αμέτρητα φιλιά τη νύχτα όταν κοιμάται
δροσοσταλίδες όμορφες πάνε και το δροσίζουν;
Μήπως στα όνειρα που υφαίνουνε του ποταμιού οι νεράιδες;
Θα είναι, άραγε εκεί, τούτο, τον άλλο μήνα;
Τούτο το χρόνο, τ' αλλουνού, ανάμεσα στα βράχια;
Τα ξερολίθια τα 'σκισε, στο χρόνο θα αντέξει;
Κι αν η αιωνιότητα σκληρή φερθεί μαζί του
και τ' άνθη και τα φύλλα του κατάχαμα τα ρίξει,
θα 'χει ριζώσει μέσα μου κι αιώνια θα μείνει.
Χρήστος Ζουλιάτης

 (https://www.youtube.com/watch?v=0YorJgsI8E0&feature=youtu.be)
 ΕΝΑ ΚΥΚΛΑΜΙΝΟ ΑΝΘΕΙ ΑΙΩΝΙΑ
Ποίη…

Το Δίλημμα~ Τριάντης Χριστόφορος

Το δίλημμα το ‘χε από καιρό.Έπρεπε να διαλέξει σύντομα, γιατί ο χρόνος ήταν εναντίον του.Είχε περάσει τα σαράντα και δεν βρισκόταν στην πρώτη νιότη του.Το γνώριζε καλά.   Από τη μία,ήταν η νεαρή κυρία,όμορφη και επιτυχημένη.  Πίστευε ότι αυτήν τον είχε διαλέξει.Καλλιεργούσε μια τέτοια αίσθηση στους κύκλους της,με ιδιαίτερη αυταρέσκεια.Ήθελε να επιδεικνύει την κατάκτησή της. Απ’την άλλη,υπήρχε η Μαρία,σχεδόν συνομήλική του,  παντρεμένη με δυο παιδιά.  Εδώ  όμως,η αγάπη είχε ζεστασιά και ελευθερία. Η δυσκολία της σχέσης μεγάλωνε το πάθος. Σύχναζε στο σπίτι της,ως δάσκαλος των παιδιών. Τον συμπαθούσαν πραγματικά,και τον έβλεπαν  σαν οικογενειακό φίλο.  Δεν ήταν ώρα για υπολογισμούς,αλλά για αποφάσεις.
 Ήθελε ελευθερία κι αλήθεια. Διάλεξε ! Χριστόφορος Τριάντης 


(ο πίνακας είναι της Κατερίνας Αλαβέρα)

Ποίηση:Βάϊος Μεταξογιέννης

...κάπου να ακουμπήσω
χώμα να σπαταλήσω
δεν νέρωσα τον βράχο
τον κατάπια
δεν ήξερα να γράψω
στα κατάρτια
ήρθανε και άλλοι να κρυφτούν
κάποτε οι μέρες θα χωθούν
η καταχνιά
εκείνος που κατευόδωσε την άνοιξη
η πυρκαγιά
εκείνη που ανέβαλε την άφιξη
παίρνω το μέρος απ΄ τις στάχτες
μιλούν άλλες σαν χτες
σβήνω το θάμπος απ' τις κάμες
κλείνουν πολλές σαν θες
δεν δίνονται τα χνώτα στις γιορτές
είναι οι αδιάρρηκτες μομφές
γδύνονται δειλά την απανεμιά
φέρουν την ευθύνη της αδήλωτης χρονιάς
αυτές που εξαιρούνται τις ανάγκης
χαιρετούν λευκοί ευνούχοι ταυρομάχοι
οι καπνισμένοι σταυροί μνημεία αγάπης...
Βάϊος Μεταξογιέννης
(ζωγραφική- sharon cummings)




Το Ταξίδι,Κώστας Βασιλάκος

Τα μάτια σου θάλασσες
με ταξιδεύουν.
Οι επιθυμίες ιστιοφόρο
με φουσκωμένα πανιά,
αρμενίζει τους πόθους
σε ανάκατες διαδρομές.
Κρεμασμένος απ' το
κατάρτι του κορμιού σου,
αναζητώ ίχνη του ονείρου,
που θάμπωσε.
Ταξιδεύεις μαζί μου ,
κρεμασμένη απ' τους ώμους
απ' τα μάτια μου, ψάχνεις
χαμένα μονοπάτια.
Ταξίδι μοναδικό χωρίς
γραμμές, χωρίς απόνερα.
Αυλακώνει την ψυχή ,
μαστιγώνει τις αισθήσεις,
ρότα στον άνεμο.
" Σκέψεις Θραύσματα "
Κώστας Βασιλάκος / Άνεμος Εκδοτική