Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση,Μάνος Καστέλης

                                                 
Αριθμητικές Δυναστείες
Η ώρα πλησιάζει δώδεκα δυνάστη
φίμωσε με.
Εγώ και με το ρούχο της σιωπής
δε θα σωπάσω.
Κλείσε με σε τέσσερις τοίχους
σφίξε κι άλλο στον λαιμό μου το σχοινί.
Θα μιλήσω.
Και όρθιος εδώ στις επτά πύλες
των αδιάβατων δρόμων θα μιλήσω
δυνάστη,
για τα κακοποιημένα μου όνειρα,
για τις μαύρες πέτρες που κατέβασε το ποτάμι σου
σκεπάζοντας μάρμαρα ιερά.
Τους καιρούς που γκρέμισες,
θα τους ξανά χτίσω δυνάστη.
Θα ντύσω με φύλλα τα σκοτωμένα μου
δέντρα
και θα φέρω πίσω τα πουλιά.
Και δε θα μετράω πια εκείνους που λείπουν.
Θα μετράω εκείνους που έρχονται.
Γιατί εδώ κυλούν τα κύματα της αυγινής
αχτίδας.
Εδώ αναπνέει το μέλλον της γελαστής
ζωής.
Γιατί εδώ μιλάει η Ιθάκη η Κνωσός,
η Αθήνα η Σπάρτη η Πέλλα η Δήλος
οι Δελφοί.
Για σένα μιλάει το Μπούχενβαλντ
το Σαξενχάουζεν και το Νταχάου.
Πάρε λοιπόν τα χάρτινα κουρέλια σου
και τιςχειμωνιάτικες νύχτες
που αναστάτωσαν
τον Παρθενώνα δυνάστη
και βγες στον γνωστό
δρόμο της επιστροφής, που πάει
στο βροχερό Βερολίνο.
Εγώ με τα στεφάνια της Άνοιξης
και με το χρώμα της Ανατολής θα επιστρέψω
στο Άργος νικητής.
Και θα ναι τα σκούρα σπίτια χαμηλά γύρω μου.
Και θα 'χω το ίδιο μπόι
με της πατρίδας τα βουνά.

Ω, αφού μείναμε τόσο μόνοι
γιατί δεν αγκαλιαστήκαμε;
Μάνος Καστέλης


 (η φωτογραφία είναι του Igor Morski)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

Ποίηση: Κώστας Καρούσος

Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν φιλήσαμε ταπεινά
τ΄αυγινά στήθη του ήλιου
στους λόφους του πρόσκαιρου κόσμου !!
Τ΄αποκριάτικα βιτρώ των εκπτώσεων
και τη λιπόσαρκη γοητεία του ονείρου !!
Τ΄απρόσμενα χείλη της άνοιξης
και των οξειδωμένων αιγιαλών την εντροπία !!
Τ΄ολοκαύτωμα της αγάπης σου
στην αποδημία της λέξης που δύει !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν σταυροκοπήθηκε η αυγή
στη προκρούστεια κλίνη σου !!
Που μίσεψε το πέλαγος καράβια
για μια Τροία της Ελένης ανιστόρητη
χωρίς ασπίδες κ΄ ιαμβικές τραγωδίες !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας χαμένης ερωτικής ατλαντίδας
που αναδύεται στην άπειρη αίσθηση του βυθού !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας παραπόντιας μέθης
που δε μεστώσαμε τ΄άλικο σταφυλλόγερμα
στ΄αμέθυστο φίλημα των άστρων !!
και της ψυχής μας το φέγγος
πάνω στα γυμνόστηθα κάλλη
της επίγειας οπτασίας μας !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
για μιαν ακόλαστη ψυχή του ερέβους !!
Κώστας Καρούσος.

(η φωτογραφία από:Записи с меткой живопись)