Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2017

Μαριάνθη Πλειώνη,Άγιε Βασίλη

ΑΓΙΕ ΒΑΣΙΛΗ.
Καλέ μας Αι –Βασίλη έλα με μια μεγάλη καραμέλα, χάρισεσ΄ όλα τα παιδιά χαμόγελα ζαχαρωτά. Χτύπακαλέ μας το παντζούρι μ΄ ένα μεγάλο γλειφιντζούρι στουκόσμουαυτού το παραθύρι έναμεγάλο πανηγύρι. Φέρε γλυκά, παιχνίδια, δώρα στη γη παντού σε κάθε χώρα, έλα να φέρεις τη χαρά μέχρι την πιο μικρή γωνιά. Άγιε Βασίλη όλο τον χρόνο σβήνε και γιάτρευε τον πόνο κράτααπ΄τον ήλιο μιαν αχτίδα φως να έχει η αγάπη κι η ελπίδα.

Μαριάνθη Πλειώνη

Μαριάνθη Πλειώνη,Άγιε Βασίλη

«Πέντε νυχτερινοί ταξιδιώτες ζητάνε εξιλέωση»

Γιάννης Καμπύλης
Αντέγραψα το χρώμα των ματιών σου πάνω στις λέξεις, που μιλούν για χωρισμό κι έσβησα τα συνθήματα απ' τα μαλλιά σου, να μην δακρύσει της ανάγκης ο καημός. Ανακυκλώνουν τις πολιτικές με ψευδαισθήσεις.


Ξενύχτησαν τα νέα περιμένοντας, αλλά αυτά δεν ήρθαν· κι έτσι περάσανε ανατολές και δύσεις, πριν ψάλλουνε οι μύστες την ακολουθία της συγγνώμης και οι αυλικοί ν’ αρχίσουνε τα φθονερά τους σχόλια. Ο ήλιος εξακολουθεί παρθένος να γυρίζει. Γιάννης Καμπύλης
«Πέντε νυχτερινοί ταξιδιώτες ζητάνε εξιλέωση», εκδ. Πέρασμα, Πειραιάς, 2012.

''Τα λυπημένα Χριστούγεννα των ποιητών''

Μίλτος Σαχτούρης
''Τα Λυπημένα Χριστούγεννα των Ποιητών'' στην Ελένη Θ. Κωνσταντινίδη

Είναι τα λυπημένα Χριστούγεννα 1987
είναι τα χαρούμενα Χριστούγεννα 1987
ναι, τα χαρούμενα Χριστούγεννα 1987!
σκέπτομαι τόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα…
Α! ναι είναι πάρα πολλά.
Πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε
ο Διονύσιος Σολωμός
πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε
ο Νίκος Εγγονόπουλος
πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε
ο Μπουζιάνης
πόσα ο Σκλάβος
πόσα ο Καρυωτάκης
πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα
πέρασε ο Σκαλκώτας
πόσα
πόσα
Δυστυχισμένα Χριστούγεννα Ποιητών.

Από τη συλλογή Καταβύθιση (1990) [πηγή: Μίλτος Σαχτούρης, Ποιήματα(1980-1998), Κέδρος, Αθήνα 2001, σ. 67]
 (αναδημοσίευση από:ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL.../index_1_01_sachtouris.html

Γιώργος Θέμελης, Φάτνη

III. Φάτνη

Μέσα μας γίνεται η Γέννηση.
Έξω στέκει το σχήμα της -
Μας φανερώνεται.

Εδώ που στήσαμε τη φάτνη,
Εδώ που κρεμάσανε το άστρο,
Είναι σα μια μεγάλη πέτρα -
Πέτρα υψηλή, μετέωρη.
Ένα πυκνό σημείο αιωνιότητας.

Το Βρέφος, ο Ιωσήφ και η Μαρία,
Τ' αγαθά ζώα. Οι Άγγελοι
Σταματημένοι σε μια πτήση
Ψηλά, στη σιωπή, παίζοντας όργανα.

Άρπα, κορνέτα, βιολί και φυσαρμόνικα.

Ακίνητοι σαν από πορσελάνη,
Με σιωπή απόλυτη, μουσική.

(Η Νύχτα απλώνεται σαν την ηχώ
Αυτής της μουσικής, της σιωπής,
Της μουσικής των Αγγέλων μέσα μας, έξω μας).

Αν στέκουν εδώ, πετούν εκεί,
Στον άλλο χώρο∙ αντλούν
Αίμα σκληρό απ' το αίμα μας,
Αγάπη απ' την αγάπη μας.

Παίρνουν τα όνειρά μας και τα ψηλώνουν.

Η Μόνα στέκει κοντά τους ακίνητη,
Σαν από πορσελάνη, αγγίζει τα εύθραυστα πόδια τους.

Βλέπει το αόρατο στο μαγικό καθρέφτη του ορατού.

Τι τώρα, τι πάντα.

Ω καθαρότατη ψυχή,
Άμωμη, αμόλυντη, ανυπόκριτη.

Ο χρόνος ανοίγει σαν το φεγγίτη που μας φωτίζει.

Τα παίρνουμε και τα πλαγιάζουμε
Μέσα σ' ένα κουτί …

Χάρης Παπασάββας,Η Περισπωμένη Μένει...

Η ΠΕΡΙΣΠΩΜΕΝΗ....ΜΕΝΕΙ
Ζοῦμε το δράμα μιᾶς κυματιστῆς γραμμῆς
σε μια λέξη ποῦ σ' όλο τον κόσμο τραγουδιέται..
Α γ α π ῶ...
Βουλιάζει το υπέδαφος τοῦ σ 'αγαπῶ,
αναριγεῖ στο όριο μιᾶς περισπωμένης,
ρυθμιστής και μόριο ζωῆς και θανάτου.
Κάτω απ' το βάρος της ,ανοιχτά
μένουν τα χείλη τοῦ ωμέγα,
στάζοντας κόκκινους λεκέδες
σε μεταξένιο δέρμα.
Χουζουρεύει στον θρόνο τοῦ ωμέγα
αναπνέοντας και βυθίζοντας,
τρικάταρτο καράβι σε
φουρτουνιασμένη θάλασσα,
λίγο πριν ο γλυκόπικρος ήχος τῆς άγκυρας
αναστατώσει ...
το χαιρετῶ ,
το αναχωρῶ ,
το χαμογελῶ.....
Πετρωμένη αμετακίνητη μοῖρα μιᾶς αρχαίας
καμπουριασμένης γριᾶς ,
βαραίνει δυο μισάνοιχτους κύκλους τῆς ζωῆς,
και με φλογερές αξόμπλιαστες
καμπύλες καίει τις καρδιές.
Αγαπῶ και δεν μπορῶ να σκεφτῶ,
μα ούτε να κοιμηθῶ
με το βάρος τῆς περισπωμένης.
Ευχή μου να βρεῖ άλλον εραστή,
ή μια λανθάνουσα γομολάστιχα
κι εκεῖ να αφήσει το τριμμένο λάβαρο της.
ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ

 (ο πίνακας ζωγραφικής είναι της Φωτεινής Παππά)

Λουκάς Νικολαΐδης,Πριν Κατακλιθώ

ΠΡΙΝ ΚΑΤΑΚΛΙΘΩ
--------------
Τούτο το Δείλι,
ένα Σύννεφο ημίλευκο-δειλό
ζωγραφίζει της ύπαρξής του την ιστορία
πάνω στου γαλάζιου Ουρανού τον καμβά,
ένα μικρό Αχναστέρι πιο κει
ρωτάει τη μάνα του Σελήνη
για το "Πως",από "Ποιόν και "Πότε" γεννήθηκε,
και από το μισάνοιχτο παραθύρι μου,
ανεμπόδιστες εισβάλλουν οι μυρουδιές
από τ' ανθισμένα ρόδα του κήπου μου...
Έξω,
ένα ψιλαγέρι φερμένο από του Πελάγου τα μέρη,
ψιθυρίζει της θάλασσας τα μυστικά,
κι από την καρδιά μου σιωπηλά,
αθέλητά μου ξεκολλάει ένας κρυφός Στεναγμός!
Προτού κατακλιθώ για τον Ύπνο μου,
(ελπίζω όχι τον Αιώνιο ακόμα),
αφήνω το Φεγγάρι να καίει
ωσάν το Αγιοκέρι της Λαμπρής
ακριβώς στο κέντρο της Νύχτας
μέχρι να έλθει το Πρωί,
που θα ανατείλει αναμμένο
το "Τεράστιο Καντήλι"...της Ημέρας.
 Λουκάς Νικολαΐδης

Λουκάς Νικολαΐδης,Νιόφερτος ήλιος

ΝΙΟΦΕΡΤΟΣ ΗΛΙΟΣ
---------------
Καθώς αφουγκράζομαι
των Άσπρων μου Ονείρων την Ηχώ,
ένας Ήλιος Νιόφερτος πασχίζει
μέσα από τες γρίλιες του παραθυριού,
το φως του...να περάσει!

Κι ενώ διαβαίνει Αλλοπρόσαλλος ο Μάρτης
με τους ανταριασμένους του καιρούς,
με τις απρόβλεπτές του μουσκεψιές,
με τις λιακάδες του τις άρρωστες
και τα σκληρά του αγέρια,

Εγώ,σαν ξαστερώνει τις Αυγές ο Ουρανός
και της Νυχτιάς το πούσι αρχίζει να στεγνώνει,
ξεχύνομαι στους κήπους και στες καμποσιές
της Άνοιξης να δρέψω Αγρολούλουδα,
και,με το πρασινοκόκκινο χαλί,

πάλι ωσάν και Χτες...να ματαγίνω ένα!
Και μέσα μου,φλέγονται ξανά οι Αποθυμιές,
και ματαγίνομαι Παιδί,και Γλάρος και Αηδόνι!
Είναι βλέπεις κι αυτή η Άνοιξη,
που τα μυαλά μου κάθε Χρόνο...παίρνει!
 Λουκάς Νικολαΐδης

Καψωμενάκη Φαίδρα,Αγάπη είναι ...

Αγάπη είναι .....
Δώσ'μου το χέρι σου
να ακουμπήσω της μοναξιάς
μου την νύκτα
και μ'αστέρι το βλέμμα σου
την αυγή να περιμένω ...
Κράτησε το χέρι μου
δύναμη να πάρω
τα μονοπάτια μιας ζωής
τα αδιάβατα
να διαβώ
Σου κρατώ το χέρι
και δεν φοβάμαι ,μια χούφτα
ηλιαχτίδες το φώς τους
μου χαρίσαν
Το φώς που μόνο ή αγάπη
χαράζει
Τόσο φώς που καμιά νύκτα
δεν το τρομάζει .....
Φαίδρα .
η φωτογραφία από:https://www.seppic.com/fluidanov-20x

Ένα ποίημα του Βασίλη Κ.Παπά

Αυτό το σκοτάδι, λίγο έλειψε να μας τυφλώσει.
Έπεφτε πάνω στους ελαιώνες των γονέων μας.
Έτρεφε τα αμπέλια των αστεριών,
ακουμπούσε στο πατρικό μας σπίτι
και άγγιζε στις φωλιές τις ψυχές των πουλιών.
Περπατούσαμε και αντρειωνόμασταν στην ράχη της μοίρας.
Αυτό το σκοτάδι, λίγο έλειψε να μας τυλίξει.
Αλλά εμείς στα παλιά κουφώματα
βλέπαμε με τις σκορπισμένες πυγολαμπίδες.
Δίπλα στα μνήματα των προγόνων,
σφίγγοντας στα δόντια μας τα δαγκωμένα πρωινά
και τον ασκό του Αιόλου.
Β.Κ.Π.

ο πίνακας της Σοφίας Βλάχου

Τόμας Σ.Έλιοτ,Το Ταξίδι των Μάγων

Το Ταξίδι των Μάγων

«Μας βρήκε κρύο τσουχτερό
Στην πιο τραχιά περίοδο της χρονιάς
Για ένα ταξίδι και ταξίδι τόσο μακρινό:
Δρόμοι που βούλιαζαν, καιρός ξυράφι
Μέσα στο καταχείμωνο.»
Γδαρμένες οι καμήλες, με πληγές στα πόδια, χολιασμένες
Να κείτονται απάνου στο μισολιωμένο χιόνι.
Ήταν ώρες που νοσταλγούσαμε
Τα θερινά παλάτια στις πλαγιές, τα λιακωτά,
Τις μεταξένιες κόρες να κερνάν σερμπέτια.
Κι ύστερα οι καμηλιέρηδες με βλαστημιές και μούρμουρο
Να παίρνουν δρόμο, να ζητάν πιοτί, γυναίκες,
Τις νύχτες οι φωτιές να σβήνουν, να μην έχουμε κατάλυμα
Κι οι πόλεις εχθρικές κι οι κωμοπόλεις μίζερες
Και τα χωριά μες στη βρομιά και την ακρίβεια:
Μας βρήκαν μέρες δύσκολες.
Και τελικά κρίναμε πιο σωστό να ταξιδεύουμε τη νύχτα,
Με λίγον ύπνο στ’ αρπαχτά,
Όπου ακούγαμε φωνές να τραγουδάν στ’ αυτιά μας
Πως όλα αυτά ήταν μια αποκοτιά.

Κι ύστερα ξημερώματα φτάσαμε σε μια ήμερη κοιλάδα,
Υγρή, κάτω απ’ τη ζώνη του χιονιού, που μοσχοβόλαε χλωρασιά,
Μ’ ένα μικρό ποτάμι και μ’ έναν νερόμυλο που χτύπαε στο σκο…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Αντώνης Χρ.Περδικούλης~Ψυχή μου~

ΨΥΧΗ ΜΟΥ Πότε αυγή πότε σκοτάδι Της αύρας σου που με τυλίγει Ψυχή μου εσύ μενεξεδένια

Της σκέψης σου αβρή εικόνα Σαλπίζει μέσα μου ένα θαύμα Πότε πληγή και πότε χάδι...
Αντώνης Χρ.Περδικούλης Για την εν πλώ ποιητική συλλογή<<Θέρος Αλίμενο>>

Μαριάνθη Παπάδη~Αριθμός 23, Πέραμα~