Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2017

Χριστόφορος Τριάντης

ΘΕΑΤΡΟ Ή ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Αν με ρωτούσε κάποιος τι αγαπούσα περισσότερο:τη φιλοσοφία ή το θέατρο,θα απαντούσα ευθαρσώς το θέατρο. Νέος έπαιζα σε φοιτητικούς θιάσους ερασιτεχνικά και στη συνέχεια,θα μπορούσα να πω πιο επαγγελματικά.
Βέβαια στο τέλος,με τράβηξε η φιλοσοφία.
Στη φιλοσοφία όμως,συμμετέχεις μόνο νοερά,με σκέψεις και λέξεις,ο μεγάλος απών είναι το σώμα.
Μένει κυριολεκτικά εκτός ανθρώπινων διαδικασιών.
Κι όταν παίρνεις μέρος,αυτό αφορά την πνευματική κούραση και τίποτ’άλλο.
Αλλά στο θέατρο,σώμα και λόγος γίνονται ένα.
Είσαι ένα σύνολο.
Όταν π.χ. εκφράζεις τον έρωτα σου,πηγαίνεις ολάκερος  προς το αντικείμενο του πόθου σου.
Επιτυγχάνεις να γίνεις ο καθολικός άνθρωπος που αγαπά με το σώμα,την καρδιά και τις λέξεις. 
Στο θέατρο οι σκέψεις γίνονται μεγάλες πράξεις. 

Τριάντης Χριστόφορος


*https://www.rizospastis.gr/story.do?id=2730159*Έργο του Θ. Παναγιώτου)

Παυλόπουλος Γιώργης (1924-2008)

ΑΣΚΗΣΗ
Άρχισε τότε να βγάζει προσεχτικά τα φτιασίδια
Η μορφή του σαν του πνιγμένου
κάτω από το νερό
κυμάτιζε περνώντας ολοένα
μέσα στον καθρέφτη
χωρίς να βουλιάζει
Σιγά-σιγά φανερωνόταν
πιο καθαρά το πρόσωπό του
Ξαφνικά το είδε
να πλησιάζει γρήγορα μικραίνοντας
και πάλι γρήγορα να μεγαλώνει
καθώς χανότανε σβησμένο
σε μια καταχνιά
Έκλεισε τα μάτια και στα τυφλά
πήγε ν’ αγγίξει το κρύσταλλο
μα δεν ήταν εκεί κανένας καθρέφτης
Τρομαγμένος ψηλάφισε τον αέρα
ψάχνοντας για το πρόσωπό του
φώναξε δυνατά ν’ ακούσει τη φωνή του
και η φωνή δεν έβγαινε από πουθενά.
Τότε κατάλαβε πως βρισκότανε πάλι
σε μιαν αόρατη σκηνή
χωρίς να τους βλέπει και χωρίς να τον βλέπουν
έτοιμος ν’ αρχίσει
υπολογίζοντας τώρα στην τέλεια παράσταση.
(Το σακί)


ΟΙ ΜΑΣΤΟΡΟΙ
Ξυπνήσαμε ακούγοντας χτύπους απόμακρους βαθιά στο θόλο
σαν κάτι να μαστόρευαν πολύ ψηλά στον Ουρανό.
Κάποιος έδειξε κατά τον ήλιο. Βλέπω είπε χρυσές σκαλωσιές
τους βλέπω είπε ν’ αλφαδιάζουν και να καρφώνουν εκεί πάνω.
Εμείς ψάχναμε ολοένα μες στο φως μα τίπο…

Παυλόπουλος Γιώργης (1924-2008)

*Παυλόπουλος Γιώργης (1924-2008)  
Ο Γιώργης Παυλόπουλος γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας το 1924 και υπήρξε ένας από τους σημαντικούς ποιητές της γενιάς του.
Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στην γενέτειρά του. Το 1942 γράφτηκε στη Νομική Σχολή Αθηνών, αλλά δεν παρακολούθησε ποτέ μαθήματα .Από το 1945 έως το 1950 έμεινε στην Αθήνα δουλεύοντας σε διάφορες επιχειρήσεις και ύστερα ξαναγύρισε στον Πύργο. Εργάστηκε για πολλά χρόνια ως λογιστής και γραμματέας στο ΚΤΕΛ Ηλείας.
Διετέλεσε τακτικό μέλος της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Πύργου από το 1982 μέχρι το 1990 και Πρόεδρος του Εφορευτικού της Συμβουλίου από το 1994 μέχρι το 2003.
Από τη θέση αυτή, προσέφερε τα μέγιστα στη βιβλιοθήκη του τόπου του, φροντίζοντας για τον εμπλουτισμό της με αξιόλογες εκδόσεις και  οργανώνοντας πολιτιστικές εκδηλώσεις
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος  του Συλλόγου Τέχνης “Πυργιώτικος Παρνασσός” που  λειτούργησε από το 1942 ( το 1943 αναγνωρίσθηκε από το Πρωτοδικείο Πύργου και απόχτησε νέα μέλη) μέχρι και …

Καρκαβίτσας Ανδρέας (1865 -1922)

*Καρκαβίτσας Ανδρέας (1865 -1922) Υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς πεζογράφους της γενιάς του 1880.
Γεννήθηκε στα Λεχαινά Ηλείας, όπου και τέλειωσε το Δημοτικό σχολείο. Τέλειωσε το Γυμνάσιο στην Πάτρα. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1882-1888) Υπηρέτησε ως στρατιωτικός γιατρός και στη συνέχεια ως γιατρός στο  πλοίο «Αθήναι».
Σχεδόν με την άφιξή του στην Αθήνα για να σπουδάσει ,άρχισε να συμμετέχει στη λογοτεχνική ζωή του τόπου και να συνεργάζεται με εφημερίδες (Ακρόπολις, Το Άστυ, Εφημερίς κ. α.) καθώς και με λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής (Εβδομάς, κ.α.) όπου και πρωτοεμφανίστηκε με το διήγημα « Η Ασήμω» το 1885 , Εστία, Παναθήναια κ. α.).
Πρωτοδημοσίευσε ανταποκρίσεις και κοινωνικές μελέτες με το ψευδώνυμο Πέτρος Αβράμης  στο «Άστυ» του Κακλαμάνου και στην «Εικονογραφημένη Εστία» του Δροσίνη, αργότερα όμως αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στον πεζό λόγο.
Συνδέθηκε με τους Κωστή Παλαμά, Γρηγόριο Ξενόπουλο ,Κων/νο Χατζόπουλο κ. α.
Υπήρξε συνεργάτης του περιοδικού «Ο Νο…

Πέτρος Τσερκέζης~"ΘΥΕΣΤΕΙΑ ΔΕΙΠΝΑ"

Από τη συλλογή "ΘΥΕΣΤΕΙΑ ΔΕΙΠΝΑ"

ΦΙΛΟΤΕΧΝΗΣΑ ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΣΟΥ
Φιλοτέχνησα το πορτρέτο σου με κίτρινα φύλλα
Με τα φύλλα ενός φθινοπωρινού δέντρου
Που μου πρόσφερε στροβιλίζοντας ο θυμωμένος αγέρας.
Φιλοτέχνησα το πορτρέτο σου, τη σιλουέτα, τα χέρια που γνωρίζουν τόσο υπέροχα την τέχνη του αγκαλιάσματος.
Το απλανές βλέμμα δεν το ‘πιασα γλιστρούσε, έφευγε αλλού.
Τα φύλλα σιγά-σιγά άλλαξαν χρώμα, έγιναν καφέ,
Πήραν το χρώμα της γης. Ένα κολάζ με το χρώμα της γης
Τότε ήταν που άλλαξε και δάκρυσε ο ουρανός.
Φιλοτέχνησα το πορτρέτο σου με κίτρινα φύλλα
Φιλοτέχνησα το πορτρέτο μιας αιχμάλωτης αγάπης.
Το δέντρο έχασε τη σιλουέτα του,
Έχασε τη σκιά του. Η βροχή που ήρθε δημιούργησε τη λάσπη
Και οι περαστικοί πάτησαν πάνω στο πορτρέτο σου.
Ο αγέρας, ο ήλιος και η βροχή ζύμωσαν τη λάσπη,
Σαν να ζύμωναν ξανά ένα αγαλματάκι
Και μετά σκόνη, σκόνη στο σύμπαν.
Μετά τα πράσινα ξίφη της χλόης
Τρύπησαν το πρόσωπό σου και βγήκαν
Πράσινη καταπράσινη η χλόη πάνω στο παλιό κολάζ
Λες και είχε φυτρώ…

Ιωάννης Π.Σκευοφύλαξ

Σ΄ αυτό το μπλε των ματιών σου πάρε με
να νιώσω την απεραντοσύνη της ματιάς σου πάνω μου.
'Έτσι
μόνο έτσι μπορώ να με αναγνωρίσω.
Τόσο πολύ άλλαξα;
Την επιθυμία μου.
Αυτή τιθασεύω
να μη γίνω έρμαιο των αισθήσεων.
Κι αυτό που λες για την αγάπη
δεν θυμάμαι
ίσως να το ΄χω ξανακούσει.
Βόλεψέ με
έστω και σε μια αρτηρία σου.
Να ρέω ως εκεί που μου το επιτρέπεις.
Να, κοίτα
πόσο μικροσκοπικός μπορώ να γίνω για σένα.
Πιο μικρός κι από έναν κόκκο άμμου.
'Ίσα ίσα τον χώρο που πιάνει η Γη στο σύμπαν.
Κι όταν κοιμάσαι
θα σε ξυπνάω
να σου θυμίζω πως υπάρχω.
Μόνο μη μ΄αφήσεις να σε κατακτήσω.
Αίμα σου
θέλω να ΄μαι
Αίμα σου.
&
Ιωάννης Σκευοφύλαξ
ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΕΜΠΙ
Οκτ. 2016 - εκδ. πνοή

Manolis Aligizakis

ΕΚΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
Ικανοποίηση του στόχαστρου
που εστιάστηκε
πάνω στο μακρινό κτίριο
που ο εχθρός κατοικεί
μέλη της οικογένειας τρώνε το βραδινό
και συζητούν για τη σοδειά
που δεν φαίνεται καλή
ο καιρός στάθηκε αντίθετος
και το λίπασμα δεν ήταν ισχυρό
οι βόμβες των συμμάχων δεν συνέβαλαν
απόηχος των δαχτύλων του αξιωματικού
που χάϊδευε το ενεργειακό κουμπί
έκσταση του θανάτου
όταν το κατευθυνόμενο βλήμα
βρήκε το στόχο του
οχτώ άμαχοι πολίτες
παράπλευρη απώλεια
ο εχθρός εξαλείφθηκε
μετοχές της αναδόχου αμυντικής εταιρείας
σ’ εξαιρετική άνοδο
κατάσταση εισόδων βελτιώθηκε
μέρισμα ανά μετοχή ασύγκριτο
θετική αναλογία τιμής μετοχών με κέρδος
ανάδοχος εταιρεία άμυνας: ευφημισμός
ECSTASY OF DEATH
Glee of the crosshairs steadied
onto the faraway dwelling
the enemy’s hideout
family members having dinner
talking of crop that didn’t look good
weather didn’t cooperate
fertilizer wasn’t as potent
the allies’ bombs haven’t helped
echo of the officer’s finger
caressing the enter…

Manolis Aligizakis

ΘΡΟΙΣΜΑ
Της λεμονιάς τα φύλλα θρόϊσαν
καθώς έσκυψες
από κάτω τους να περάσεις
κι οι ανθοί της σκίρτησαν
σαν τα μαλλιά σου κυματίσαν
και τον αγέρα σήκωσαν
ανάμεσά τους βασιλιά
κι εγώ σ’ ακολουθούσα
κι έπαιρνα απ’ την ευωδία τους
κι απ’ τη δική σου
που συναγωνιζόταν
με των λεμονανθών
και καν δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω
την ευωδία του κορμιού σου
απ’ των λεμονανθών το άρωμα
RUSTLE
Rustle of the lemon-tree leaves
as you passed
under them
and the flowers shivered
when touched by your hair
which stirred the wind
a conqueror among them
and I followed you
taking of their fragrance
and yours
that challenged
the lemon tree flowers
and I couldn’t tell apart
the fragrance of your body
from the lemon tree buds’
~ NOTES OF A WET AUGUST, collection in progress//ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΝΩΠΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ,συλλογή εν εξελίξει



ο πίνακας από:https://useum.org/artwork/Night-Dream-Irina-Karkabi-2001

Dhimitri Jani Kokaveshi

ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
Ερεθίσματα, στη συνοικία
σκέψης
δεν τα φόρεσα, ζωής;...
Αναπαράγονται
και αντιδρούν..., εκδήλωσης
πιο πλούσια
ποίησης;... Την έψαχνα
στο δώρο της
μη μου στερεί... χείλη!....
Τα πιο εκφραστικά
έχουν στεφάνι!... Μέθης.

 Dhimitri Jani Kokaveshi
Dhjk© 03-11-2017

 *art by Irina Karkadi





*Dhimitri Jani Kokaveshi:Περί Ποίησης Κείμενα, Ρήσεις, Αποφθέγματα, Ορισμοί, Ποιήματα σύγχρονων Ποιητών που αφορούν στην Ποίηση Τίτλος: Περί Ποίησης dimitriosgogas.blogspot.com

Ποίηση:Χρύσα Μπαφούτσου

Δυνατός άνεμος,
φυσάει απόψε.
Αλύπητα χτυπά τις Ιδέες
που αντιστέκονται.
Κάποιες παρασύρονται
με τα φθινωπορινά φύλλα.
Σε εγρήγορση οι σκέψεις.
Οι περαστικοί γρήγορα χάνονται.
Κι εσύ με τα υπέροχα ξανθά μαλλιά
αιθέρια,
ντελικάτη,
ονειρική,
βγήκες να κάνεις πατινάζ
πάνω στις ιδέες που έπεσαν.
Δε φοβάσαι....
Ανεμίζουν τα όνειρα γύρω σου
και συ χαμογελάς
σ αυτούς που τίποτα
δεν περιμένουν.
Την αγάπη κρατάς αγκαλιά
και μετράς τους καημούς
που πέρασαν.
Για λίγο στάθηκες πλάι μου
και έδιωξες τις ερινύες του φόβου.
Στο φως πρόσθεσες, μια ηλιαχτίδα
και στο γκρι της ψυχής,
κέντησες χρυσές πεταλούδες.
Διέλυσες τους παγερούς κρυστάλλους,
της σιωπής,
και ασημένια χαμόγελα μοίρασες,
στις ασέληνες νύχτες...
Βιάσου όμως.... να προλάβεις,
πριν φιμώσουν τα τραγούδια
με τις ανούσιες,
φτιασιδωτές κουβέντες.
Μην κρύψουν τον ήλιο
του καλοκαιριού
και παραταθούν οι χειμώνες...
Άκου τις φωνές των ποιητών,
αφουγκράσου
τους ήχους των σιωπών...
και πάρε αγκαλιά τους στίχους
που .. για αγάπη μιλούν!
Κι εσύ,
έτ…

Κατερίνα Σκιντζή

Μήνας περί - ποίησης έρωτος.
74 … Ορειβασία …
Ανηφορίζω στους πόρους του κορμιού σου ,
σκαρφαλώνω στις πλαγιές της μνήμης σου…
Βυθίζω ακροδάχτυλα στις κόχες του εαυτού σου …
Ακροβατώ στους γκρεμούς των ιδεών σου …
Γλιστρώ στα σπήλαια των παθών σου …
Αναπνέω το οξυγόνο των θλίψεων σου …

Ατενίζω τη θέα της ψυχής σου …
Ματώνω στα βάραθρα των καημών σου …
Απελπίζομαι στα δάση της μοναξιάς σου …
Χάνομαι στα απύθμενα φιλιά σου …
Απλώνω ουράνιο τόξο στους λειμώνες της καρδιάς σου …
Αποσταίνω τα βήματα της ακινησίας μου ,
στη δροσιά των ηδονών σου …

Ιχνηλατώ τις φλέβες του σύμπαντος σου …
Αποτολμώ τα απερίφραστα
στους βράχους των παραισθήσεων σου …
Προσδοκώ μια γωνιά στο καταφύγιο του έρωτα σου …
Σκοτώνω με λατρεία ότι βρίσκεται κοντά σου …
Αφήνομαι στην υγρασία της αφής σου …
Κατρακυλάω στα φαράγγια των οσμών σου …
Απολαμβάνω την αέν…

Χάρης Καραγκουνίδης

ΙΧΝΟΣ ΖΩΗΣ ΩΡΑΙΑΣ
Κρατάει το ψώνι της ημέρας
μιας χειμωνιάτικης Δευτέρας
ακούει τα γέλια μιας παρέας
ίχνος ζωής ωραίας
διαπιστευμένος στη γωνία
κρατάει του μήνα τη «Σχεδία»
στην παραλία της Περαίας
ίχνος ζωής ωραίας
φουσκώνει η θάλασσα, βουίζει
κύματα και αφρούς γεμίζει
γιορτάζει σήμερα ο Ανδρέας
ίχνος ζωής ωραίας
στο χωραφάκι του γυρίζει
και την ποδίτσα του γεμίζει
βρούβες, ραδίκια ο κουρέας
ίχνος ζωής ωραίας
κάποιος της λέει πόσο αξίζει
γίνεται αέρας που σφυρίζει
όνειρα μιας αγάπης νέας
ίχνος ζωής ωραίας
Χάρης Καραγκουνίδης

 ( η φωτογραφία από:http://www.livinlovin.gr/wolf-suschitzky-voyage-in-greece-in-the-60s/

Αρθούρος Ρεμπώ

ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ Είναι κάποιο πουλί στο δάσος που σαν τ’ ακούς να κελαηδά, στέκεις και κοκκινίζεις απ’ το σάστισμά σου.
Είν’ ένα εκκρεμές που δε σημαίνει πια τις ώρες. Είναι, βαθιά στο χώμα, τρυπωμένη μια φωλιά γιομάτη κάτασπρα ζωάκια. Είναι μια εκκλησιά που πάει τον κατήφορο και μια λίμνη που όλο ανηφορά. Είν’ ένα καροτσάκι παρατημένο μες στα δέντρα ή που το βλέπεις καταστόλιστο μ’ ένα σωρό κορδέλες, να κατρακυλάει το μονοπάτι κάτου. Είν’ ένας θίασος μικρά παιδιά μασκαρεμένα, που τα θωρείς ανάμεσ’ απ’ τ’ ανάρια δέντρα, να περπατάν στη δημοσιά. Είναι, τέλος, κάποιος, που αν τύχει και πεινάς είτε διψάς, σε διώχνει. Μετάφραση:Οδυσσέας Ελύτης Δεύτερη Γραφή, Ίκαρος Εκδοτική Εταιρία, Αθήνα 1980, σελ. 19.  (αναδημοσίευση από:https://zbabis.blogspot.gr/2015/10/5.html)

Δόξας Τάκης

*Φως της Ολυμπίας
Απ’ τα ποταμίσια χείλη του Αλφειού
απ’ τον ασπρογάλανο κόρφο της Αρέθουσας
κι’ απ’ του Δία το πέτρινο μάτι,
μέσ’ απ ’τα πληγωμένα μάρμαρα
που φέγγει του Ίωνα και του Δωριέα η ψυχή,
κι’ απ ’τα κιονόκρανα
που δένει ο ήλιος τα κουρασμένα του άλογα,
απ’ τα πλεγμένα δάχτυλα του πεύκου και της δάφνης
εδώ,
σε τούτη την παρθενική μήτρα της Ολυμπίας
που δεν άλλαξε δε μολεύτηκε δε θα πεθάνει ποτέ,
εδώ θα ξαναγεννηθεί το φως.
Σπίθα του θεού
κρυμένη στη στάχτη της καρδιάς του Κουμπερτέν
που θα τη θεριέψει με την ανάσα της η Καλλιπάτειρα
η Ελληνίδα μάνα
Μάνα κάθε ανθρώπου.
Λαμπάδα απ’ το κερί του χρόνου και του μύθου
στιλπνό είδωλο στιλπνός Χριστός
που μυρίζει μοσχολίβανο κι’ αίμα αθώου ζώου,
το φως μεστό χρυσό σταφύλι
παραδομένο στα χέρια του Ερμή.
Από δω θα φύγει ο Άγγελος.
Θα λύσει τα πέδιλά του τα σπηρούνια του τα πάθη του
θα ρωτήσει ποιοι αγωνίστηκαν τελευταίοι στο Στάδιο
ποιοι πήραν τον κότινο απ’ τους ευπατρίδες της νίκης
και θα τρέξει.
Έξω απ ’το ιερό στήθος της Άλτης

Σινόπουλος Τάκης~ΑΝ~

ΑΝ Απ’ το πρωί ο άνεμος ξεκάρφωνε τον ουρανό.
Απ’ το πρωί ο ήλιος κάπνιζε
ανάμεσα στα ερείπια.
Αν το πρόσωπό σου, το πρόσωπο ασπίδα.  Και το σύννεφο
  εκείνο κι ο τόπος τοπίο, και τα μάτια σου  στρέφοντας
ξαφνικά δεν είχαν σκοτώσει την εικόνα που
κοίταζαν λίγο πιο πριν.
Αν το χέρι σου ήταν.
Αν τα μάτια σου.
Αν το χέρι σου.
Αν η λέξη που πήγες να πεις.
Λοιπόν όλη τη μέρα ο άνεμος.
Όλη τη νύχτα οι στάχτες της φωτιάς σου. Σινόπουλος Τάκης

Γιάννης Παρασκευόπουλος

ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ
Ο αχός της θάλασσας
με καλούσε
στην ησυχία της νύχτας το κύμα
γέμιζε αγαπημένες μελωδίες το νου μου
με ζητούσε
σ ένα γερό σκαρί καβαλάρης του να γίνω
και να με ταξιδέψει σε νερά ήσυχα γαλήνια ανέφελα
Κάθε βράδυ είχε την ίδια προσμονή
Αντιστεκόμουν
οι σειρήνες του
δεν μ έπειθαν
Το άγνωστο με φόβιζε
Έμεινα εδώ απλά ν ακούω τον ήχο της θάλασσας
Το γλυκό κάλεσμα του κύματος
χωρίς τόλμη να τ ακολουθήσω
Έμεινα εδώ
κοιτώντας το μέσα από έναν καθρέπτη 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ
26 Oκτωβρίου 2017

Βασίλης Κ.Παππάς

Δεν ξενιτεύτηκα εγώ.
Εσείς με δέσατε πάνω στο κατάρτι και αδειάσατε
την θάλασσα.
Αφήσαμε τους βράχους και ανεβήκαμε στο πλοίο.
Πίσω μας, άκουγα το κλάμα ενός παιδιού
που αποχωριζόταν από τη μάνα του.
Έσπασε στα δύο η γέφυρα. Έσπασε πίσω μου ο βράχος.
Στη δική μας όχθη δεν υπάρχει πια γη.
Όσοι πίστευαν στον θεό, τον φώναζαν ασταμάτητα.
Που πήγε ο θεός; Τον σκοτώσαμε εγώ και εσύ.
Λύσαμε το καραβόσκοινο μαζί με τον Φώτο Λιώλη
και ξεκόψαμε τη γη από τον ήλιο.
Βασίλης Κ. Παππάς & 9 000 στίχοι.



Γιάννης Διογένης~Προχωράμε~

ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ  Στηρίξαμε, ένα όνειρο στο ψέμα.  Κάποιοι απ' αυτό...  φτιάξανε μια ζωή. 
Μα εμείς,  ποτέ δεν στρέψαμε το βλέμμα,  σ' ότι ωραίο, έντεχνα,  για μας είχε στηθεί. 
Υποκριθήκαμε,  και γελαστήκαμε,  χάσαμε , και κερδίσαμε...
 ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ... 
Από τα λάθη μας,  δεν διδαχθήκαμε...  στο χθες ξαναγυρίσαμε... 
ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ 
Στηρίξαμε,  στ' αλήθεια τους ανθρώπους,  κι αυτοί...  μας ρίξαν στη φωτιά.
 Μοιράσαμε,  περίσσια,  όνειρα και δρόμους,  σ' αυτούς ...  που δεν τ' άξίζαν όλα αυτά.
 Χαμογελάσαμε,  και μας δικάσανε,  πιστέψαμε  και μας προδώσαν
 ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ 
Ιδέες, κι όνειρα,  γερά κρατήσαμε...  κι ούτε στιγμή,  δεν βαρεθήκαμε,  να κουβαλάμε 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΙΟΓΕΝΗΣ

Ρούλα Τριανταφύλλου~Φεγγάρια~

Αλέξανδρος Αρδαβάνης

Ο ΨΙΘΥΡΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΣ
Αν θες να μάθεις
Μελέτησε τους τάφους
Σε ναούς των Μάγια χώσου
Ανέβα στο Μάτσου Πίτσου

Πέρνα ηττημένος θρίαμβο ρωμαϊκό
Σκύψε αλύγιστος κάτω από Δίκρανα Καυδιανά
Αν θες να μάθεις γύρνα πίσω πολύ

Τον ακούω να κραυγάζει "Ελοείμ Ελοείμ λεμά σαβαχθανί;"
Φραγγέλια πυρωμένα πλαταγίζουν χαρακώνουν τη ράχη
Μέχρι ν'ακουστεί το "φτάνει!" του δήμιου επιστάτη

Ότι το μαρτύριο πρέπει να κρατήσει
Ζηλωτές νικημένοι ανυπόταχτοι πλήθος
Σταυροί ζηλωτές με τα καρφιά μπηγμένα
Σε πέλματα παλάμες περίνεα διασχίζονται

Πλήθος εξεγερμένοι πολυώνυμοι γλιστρούν
Φρικαλέοι στα περιττώματά τους ανάμεσα
Ύστερα στον βουρκόλακκο μέχρι να λιώσουν

Γιεχουντά και Γιεσουά ή Μπαραμπά
Κάποιος Σαούλ σφυρίζει αδιάφορα
Ύστερα αναβλέπει το φως το αληθινό

Αν θες να μάθεις δεν πάει καιρός πολύς
Βλέπω τον όχλο στην πλατεία του Δημαρχείου
Φαντάσου αν αντέξεις σώματα καταδίκων

Άλογα τέσσερα φρενιασμένα διαμελίζουν
Παρίσι της εξέγερσης και της καταστολής
Των Αθλίων του Ρεμπώ Παρίσι του Ουγκώ