Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2017

Ποίηση:Dhimitri Jani Kokaveshi

ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ.
 ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ.
Πλάθω στα χείλη σου
σκέψεις!
Που διαχωρίζουν το άγιο βήμα
απ' την κωνική τομή
που σχημάτιζε, ανέκφραστα
φορτωμένη
μη αφήσει υπόλειμμα
στα χείλη
του έρωτα αδιάβροχα
μη γνωρίσουν
ξέρω!... Πάθει γεμάτα
το βλέμμα τους
να φορτώνουν φροντίδες
δεν τους άφησα
στοργή, σε επανάσταση
ψυχής τους
η έκφραση που άφησα
μέσα τους
γεμίζουν και ανοίγουν
ορίζοντες!...
Το χάρισμα που έχουν
οι άξονες
αντιπαλότητας στα τέμπο
ψυχής
έρευνες δυναμικής θ’ αφήσω!...
Σκέψεις αγάπης
εισδύουν ανήσυχες σε έννοιες
στοργής
γέμιζαν το μαζί !... Να αξιώνουν.
Dhjk©24-09-2015




Ποίηση:Ρούλα Τριανταφύλλου

TA ΑΝΕΓΓΙΧΤΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Χώρεσα σε κεραυνό,
σε ραγισμένα νέφη,
σε κόκκινη ορίζοντα γραμμή.

Χώρεσα στην ανάσα του ανέμου,
σε ήχο του Νοτιά,
σε σκοτεινή θάλασσα.

Χώρεσα στο ρείθρο του ποταμού,
σε κλώνους του πεύκου,
στη γαλήνη του δειλινού,

Χώρεσα σε αρχαία ερείπια,
στης πένθιμης  καμπάνας το μοιρολόι,
στον ανθό της πικροδάφνης.

Χώρεσα στου ήλιου το φως,
στου αυλού το μαγεμένο γέλιο,
στον ίσκιο του ροδόχρωμου φεγγαριού.

Χώρεσα σε άγονη γη,
στον κρύο παλμό του χειμώνα,
Αγριολούλουδο στην ρωγμή του βράχου.

Χώρεσα γλυκόπικρο δάκρυ στα μάτια σου,
σε χείλη που ανθίζουν κερασιές,
στων αστεριών τα φυλλώματα.

Χώρεσα στο αιώνιο ξόδεμα της καρδιάς,
στο απέραντο της μνήμης,
χώρεσα τα ανέγγιχτα του χρόνου,
σε λέξεις,στίχους και στροφές.


ΑΣΑΛΕΥΤΟΙ ΧΡΟΝΟΙ
Ασάλευτοι χρόνοι,
Η ζωή,η μικρή μου ζωή,μια προσμονή.

Ο κόσμος υψώνει τα χέρια στον ήλιο.
Κι έξω είναι χειμώνας.
Να εδώ χάμω σ' αγγίζω και τρέμω.

Ψυχή μου ακοίμητη κι ασάλευτη.
Ως πότε ελπίδες,
Ως πότε όνειρα,
Ως πότε ζωή μου;

Θάλασσα που σωπαίν…

''Φάος Αμέρας'' Της Ελένης Χωρεάνθη

ΦΑΟΣ ΑΜΕΡΑΣ Ετούτες τις στεριές, την καθαγιασμένη ζωοδότρα γη,
το άφθαρτο αιγαίο άσπρο φως,
λευκό κατάλευκο φάος αμέρας των λυρικών,
ανέσπερο αρχαίο φως των ζουλαπιών, των ερπετών και των ανέμων,
ποιος θα παρηγορήσει αύριο, μεθαύριο,
όταν το βλέμμα αποστρέψετε απ' τον κόσμο,
Κρόνιε Ζευ,
Γαία, Ρέα, Μάτερ μεγάλα,
θεοί μακαρισμένοι των Ελλήνων; Ελένη Χωρεάνθη [Λεύκες Πάρου, 6 Αυγούστου 2013
Π. Φάληρο, 27 Νοεμβρίου 2013]

''Νύμφη ενάλια''Της Ρούλας Τριανταφύλλου

''Νύμφη ενάλια''
Λύρα τ’ Αρχίλοχου,  γλάρων ταξίδι.
Πέτρινοι μύλοι, ασβέστης, αγιόκλημα.
Τραγούδι του γκιώνη της νύχτας παράπονο.
Φάροι, ξωκλήσια, λευκά περιστέρια.
Απλώνω τις χούφτες, δυόσμος λεβάντα.
Φως, γαλάζιο, ασήμι, τα μάτια φλέγονται.
Χρώματα, πορφυρό της ανατολής, πορτοκαλί της δύσης.
Ηλιαχτίδα αλιγενής, αγκυροβόλι της ψυχής,
Πάρος.
© Roula Triantafyllou

Παναγιώτης Πριμηκύρης

ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ
Δάση καμμένα
Κοιτάζουν εσένα
Δυο νιφάδες που λιώνουνε
Γίνονται ένα
Είσαι το χιόνι που πέφτει.


Δέντρα κομμένα
Θανατωμένα
Τα μάτια π' ορφάνεψαν
Έχουν εσένα
Είσαι το χιόνι που πέφτει.

Ιδρώνουμε
Tη σκια της φυλλωσιάς μας
Ξεριζώνουμε.
Τελειώνουμε
Tου ήλιου την αγάπη
Φαρμακώνουμε.

Δάση καμμένα
Κοιτάζουν εσένα
Δυο νιφάδες που λιώνουνε
Γίνονται ένα
Είσαι το χιόνι που πέφτει.

Παναγιώτης Πριμηκύρης
(1998)

Νικηφόρος Βρεττάκος

Μαζεύω τὰ πεσμένα στάχια   Μαζεύω τὰ πεσμένα στάχια νὰ σοῦ στείλω λίγω ψωμί,
μαζεύω μὲ τὸ σπασμένο χέρι μου ὅ,τι ἔμεινε ἀπ᾿ τὸν ἥλιο
νὰ σοῦ τὸ στείλω νὰ ντυθεῖς. Ἔμαθα πὼς κρυώνεις.Τὴν πράσινή σου φορεσιὰ νὰ τὴν φορέσεις τὴν Λαμπρή!
Θὰ τρέξουν μ᾿ ἄνθη τὰ παιδιά.Θὰ βγοῦν τὰ περιστέρια,
κ᾿ ἡ μάνα σου μὲ μιὰ ποδιά, πλατιά, γεμάτη ἀγάπη!
Πάρε ὅποιο δρόμο, ὅποια κορφή, ρώτα ὅποιο δένδρο θέλεις
Μ᾿ ἀκοῦς; Οἱ δρόμοι ὅλης τῆς γῆς βγαίνουνε στὴν καρδιά μου!
Μὴν ξεχαστεῖς κοιτάζοντας τὸ φῶς. Τ᾿ ἀκοῦς;... Νἀρθεῖς!

Μαριάνθη Παπάδη~Θάλασσας πνοές ~

Κατερίνα Σκιντζή

86. άλικο   άλας   - 2016 -  1/ Γλυφάδα Με   της  θάλασσας  το  λίκνισμα ο  παλμός  της  καρδιάς  συντονίζεται … Στου  ουρανού   το  χάδι το  άγριο  βλέμμα  μου   αφήνεται … Απ’ την  αλμύρα  των  ωκεανών  αναδυθήκαμε … Από  τον  τρόμο  των  ουρανών , κρύφτηκε  το  αλάτι στις λίμνες  των  κυττάρων ,  στις  μνήμες  των  ονείρων … Άλας  στης  θάλασσας  τα  πέπλα , στα  δάκρυα  μας … Άλας  στης  τρικυμίας  τα  πέλαγα , στον  ίδρωτα  του  έρωτα  μας … Έτσι , όταν  του  πόνου  η  πείνα  μας  κατατρώει ,  το  άλας  ,  τα  δάκρυα  μας  στολίζει … Έτσι ,  όταν  στου  κόπου  το  μεροδούλι                        ο  ίδρωτας  κυλάει  στους  λαγόνες ,   το  άλας,  το  προσφάι  μας  νοστιμίζει  ως  το   μεδούλι … Έτσι  , όταν  του  έρωτα  η  πτώση   τα  κορμιά  κατασπαράζει , το  άλας , στα  υγρά  σεντόνια  , άλικες  αλυκές   απλώνει … Έτσι , όταν  της  ποίησης  η  πένα           μας   κατακεραυνώνει , το  άλας , του  ίδρωτα  της  έμπνευσης              τις  ρωγμές  της   καρδιάς  μας ,  με  γλύκα  επουλώνει … 




(Η φωτ…

Γαβριήλ Ντερζάβιν

Ο Θεός
(ωδή)

Εσύ! του χώρου το άπειρο,
Ζωή που έβαλες στο υλικό χυδαίο,
Αυτός που γέννησε το φώς, Είσαι το ζώπυρο,
Το πνεύμα πανταχού παρόν και ενιαίο!
Αυτός που δεν έχει τόπο και αιτιότητα,
Αυτός που κανείς δεν έχει συλλάβει ουσιωδώς,
Αυτός που με την ύπαρξή Του το παν γεμίζει,
Αυτός που αγκαλιάζει, διατηρεί, βασίζει,
Εκείνος τον οποίον ονομάζουμε Θεός.

Γνωρίζεις το βάθος του ωκεανού,
Τον κάθε αμμόκοκκο, κάθε αστέρι,
Αγνοείς την ιδέα του απίθανου και πιθανού,
Παραβλέπεις τις έννοιες: νέοι και γέροι!
Είναι αδύνατον το πνεύμα φωτισμένο,
Από το φως Σου γεννημένο,
Την ύπαρξη Σου να εξηγεί,
Μόλις η σκέψη προσπαθεί Εσένα να ακολουθεί,
Αμέσως μες στο μεγαλείο Σου θα χαθεί,
Σαν μέσα στον αιώνα η τούτη η στιγμή.

Έπλασες ωκεανούς απ’ τις σταγόνες,
Την τάξη στο χάος απογείωσες,
Και τους αμέτρητους αιώνες
Μέσα στον εαυτό Σου θεμελίωσες!
Τον εαυτό Σου απ’ το Τίποτα εγέννησες
Με την Σιωπή τον εαυτό Σου ύμνησες,
Είσαι το Φως από πού ρέει η Σιγή,
Εσύ το σύμπαν δημιούργησες χωρίς μιλιά,
Είσαι ο Πλάστη…