Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκεμβρίου 23, 2016

Χωρισμός,του Χριστόφορου Τριάντη

Ο  έρωτας μας  -πραγματικά -πέρασε από χίλια κύματα: πολιτικές εξορίες,αναγκαστικοί χωρισμοί λόγω διώξεων, φτώχεια,αλλαγή πόλεων για να βρω εργασία. Τα εμπόδια όμως,τρέφουν την αγάπη. Τελικά,οι καιροί βοήθησαν και σμίξαμε. Βάλαμε όλη την ενέργεια μας, για ν’ αναπληρώσουμε τον χαμένο χρόνο,όπως έγραφε  κι ο Προυστ. Να όμως,που τα γεγονότα προσπερνούν τους ανθρώπους  και διαμορφώνουν αυτά την ιστορία.Μια μέρα,καθώς της διάβαζα ένα ποίημά μου για την αγάπη, η Έντα  αποκοιμήθηκε.Και μια άλλη φορά που έτρεξα να βοηθήσω  έναν γέρο μετανάστη να ξεφύγει από κάτι συμμορίτες, επιδεικτικά μ’εγκατέλειψε. Κατάλαβα ότι η Έντα δεν έβλεπε τον πόνο των ανθρώπων όπως εγώ,ούτε συμμεριζόταν τις ιδέες μου,ό,τι αγαπούσα και πίστευα. Χωρίσαμε χωρίς εξηγήσεις.Δεν χρειάζονταν άλλωστε..
Τριάντης Χριστόφορος

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Κώστας Ουράνης ,Πάψετε πια...

Πάψετε πια να εκπέμπετε το σήμα του κινδύνου,
τους γόους της υστερικής σειρήνας σταματήστε,
κι αφήστε το πηδάλιο στις τρικυμίας τα χέρια!
Το πιο φριχτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε!
Τι; Πάλι να γυρίσουμε στην βαρετήν Ιθάκη,
στις μίζερες τις έγνοιες μας και τις φτηνές χαρές μας,
και στην πιστή τη σύντροφο, που σαν ιστόν αράχνης
ύφαινε την αγάπη της γύρω από τη ζωή μας;
Πάλι να ξέρουμε από πριν το αύριο τι θα 'ναι
και να μη νοιώθουμε καμμιά λαχτάρα ν' ανατέλλει;
Πάλι σαν τους ανήλιαστους καρπούς, που μαραζώνουν
και πέφτουν σάπιοι καταγής, να μοιάζουν τα όνειρά μας;
Η τόλμη αφού μας έλλειψε - και θα μας λείπει πάντα! -
να βγούμε μόνοι απ'τη στενή και τη στρωτή μας κοίτη,
κ' ελεύθεροι, σαν άνθρωποι στη χαραυγή του κόσμου,
τους άγνωστους να πάρουμε και τους μεγάλους δρόμους
μ'ανάλαφρη περπατησιά σαν του πουλιού στο χώμα
και την ψυχή μας ριγηλή σα φυλλωσιά στην αύρα,
τουλάχιστο ας μη χάσουμε την ευκαιρία τώρα
το παίγνιο να γίνουμε των άγριων των κυμάτω…

Τὰ Χριστούγεννα τῶν ὀρφανῶν~Νικόλαος Α. Κοντόπουλος

Ὁ ξανθὸς
ἐπισκέπτης
Ἡ χρονιὰ τοῦ 1943, ὅπως ὅλες οἱ χρονιὲς τῆς μαύρης Κατοχῆς, ἦταν φρικτή· πεῖνα, ἀρρώστεια καὶ δυστυχία ἐμάστιζαν τὸν τόπο. Ὅ,τι καλὸ εἶχε ὁ τόπος, τὸ ἔπαιρναν οἱ Γερμανοί· καὶ ὅ,τι ἄφηναν ἐκεῖνοι, τὸ ἄρπαζαν οἱ Ἰταλοὶ καὶ οἱ Βούλγαροι.
Μέσα στὴ γενικὴ αὐτὴ δυστυχία ὁ Θοδωράκης καὶ ἡ Φανὴ ἦσαν ὀρφανὰ ἀπὸ πατέρα· τὸν ἐσκότωσαν οἱ Γερμανοὶ στὴν ἀρχὴ τοῦ 1943, γιατὶ τὸν ἔπιασαν -ἔλεγαν- σὲ μιὰ σιδηροδρομικὴ γέφυρα μὲ χειροβομβίδες. Ἔτσι ἔμειναν τὰ δύο παιδιὰ μόνα στὸν κόσμο μὲ τὴν μητέρα των, μόνα καὶ ἀπροστάτευτα.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ κυρα-Ἂννα δὲν ἐλύγισε. Ἔκρυψε στὰ κατάβαθα τῆς καρδιᾶς τὸν πόνο της καὶ ἄρχισε νὰ ξενοδουλεύῃ, γιὰ νὰ ζήσῃ τὰ παιδάκια της. Καὶ πάλι δὲν ἐπρόφθανε μὲ τὴ μεγάλη ἀκρίβεια, ποὺ ἔδερνε τότη τὴν Ἑλλάδα.
Καὶ σὰν νὰ μὴν ἔφθαναν ὅλα αὐτά, ἔπεσε καὶ στὸ κρεβάτι μὲ τὰ μεγάλα κρύα τοῦ Δεκεμβρίου. Ἐπέρασε βέβαια τὸ κακό, ἀλλ' ἦρθαν τὰ Χριστούγεννα καὶ ἀκόμη ἀδύνατη δὲν ἠμπόρεσε νὰ ἐργασθῇ. Γι' αὐτὸ ἡ παραμονὴ τῆς μεγάλης ἑορτ…

Πίνακες ζωγραφικής με θέμα τη Γέννηση του Χριστού.

Η Γέννηση του Χριστού, 1910-Ναταλία Γκοντσαρόβα.
Το προσκύνημα των Μάγων ,1913-Πάβελ Φιλόνοβ
Οι Μάγοι, 1914-Πάβελ Φιλόνοβ
Η παρθένος. Τρυφερότητα στις κακοποιημένες καρδιές, 1914-1915-Κουζμά Πετρόβ-Βόντκιν
Η Παναγία του Πέτρογκραντ, 1920-Κουζμά Πετρόβ-Βόντκιν
Η γέννηση του Χριστού, εικόνα στον Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο της Μόσχας (1405). Στη Ρωσία, γενικά έχει παραμεληθεί η θρησκευτική τέχνη. Τα θέματα που ανέπτυξαν οι κορυφαίοι ζωγράφοι του είδους, όπως ο Ντα Βίντσι, ο Ραφαέλ, ο Μποτιτσέλι, εδώ μονοπωλήθηκαν από την Εκκλησία, έτσι που οι λεγόμενοι «μη κληρικοί» πίνακες οι οποίοι απεικονίζουν βιβλικές σκηνές αντικαταστάθηκαν από την αγιογραφία. Από πολύ νωρίς η ορθόδοξη ρωσική εικόνα δεν θεωρήθηκε ως απεικόνιση: ήταν ιερό αντικείμενο και κάθε απόκλιση από τον κανόνα δεν ήταν αποδεκτή. Αυτά τα έργα φαίνεται πως είναι σπάνια είδη της κοσμικής θρησκευτικής ζωγραφικής. Σήμερα, όλα αυτά είναι αφιερωμένα στη Γέννηση του Χριστού. Καλά Χριστούγεννα!–ν…

Ο ΚΑΛΟΓΗΡΟΣ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

Κρυστάλλης  Κώστας
Ξημέρωναν Χριστούγεννα. Στὰ παγωμένα αἰθέρια
Λάμπουν χρυσᾶ τἀστέρια,
Και στὸ φεγγάρι ποὺ ἔτοιμο νὰ βασιλέψῃ σκύβει
Πέρα στοῦ Βάλτου τὰ βουνὰ − ποὺ καταχνιὰ τὰ κρύβει −
Ἀσπρίζουν τοῦ ζυγοῦ οἱ κορφαὶς οἱ χιονοσκεπασμέναις,
Σὰν νἆν' ψηλὰ φαντάσματα, ψηλαὶς καμαρωμέναις
Ὣς στἄστρα, λὲς κι' ἀπόκρυφα μ' αὐτὰ συνομιλοῦνε.
Ἀνάρῃα−ἀνάρῃα τὰ Ζυγὰ τὴν Πούλια ἀκολουθοῦνε
Καὶ περασμένη τὴ μισὴ τὴ νύχτα σημαδεύουν.
Σβυέται ὁ Σταυρὸς μεσουρανίς· οἱ Δράκοι βασιλεύουν.
Σὲ λίγο το φεγγάρι
Σὰν βασιλέψῃ τρίβαθο σκοτάδι θανὰ πάρῃ.
Πόσο τὸ χειμωνιάτικο εἶν' ἄγριο τὸ σκοτάδι!
Κι' ἂν ξενυχτίσῃς στὸ βουνό, στὸ λόγγο, ἢ λαγκάδι
Διπλῆ σοῦ χύνουν στὴν καρδιά, διπλῆ ἀνατριχίλα
Τὸ κρύο κ' ἡ μαυρίλα.
Τὴ νύχτα ἐκείνη ἐδιάλεξε ὁ 'Μὲρ γιὰ τὸ σκοπό του.
− Ἀπόψι ἀγρύπνια ὁλονυχτίς, λέει στὸ σύμβουλό του,
Κ' ὔστερ' ἀπ' τὰ μεσάνυχτα, σὰν τὸ φεγγάρι φύγῃ,
Τὴν ὥρα ποὺ τῶν Χριστιανῶν ἡ ἐκκλησία ἀνοίγει
Καὶ πᾶνε τὰ Χριστούγεννα αὐτοὶ νὰ λειτουργή…

Τρία ποιήματα:Σταύρος Μπουρδάκης

Η ΒΕΝΤΑΛΙΑ
Θυμάμαι εκείνη την γόνιμη Δευτέρα
που το φως μετάλλαζες στις δερμάτινες ίνες
έμοιαζες μ΄ ανθρώπινη βιολέτα
που δεχόταν πλήθος στο σώμα τις ακτίνες.

Ο κήπος γέλαγε με τα καμώματα αυτά
και συ γλυκά και τρυφερά τον αγνοούσες
κοίταζες γύρω σου τ΄ ανάερα παιδιά
με μια βεντάλια πονηρά τα χαιρετούσες.

Στο παιχνίδι ένα και γω μ΄ αυτά
μα στάθηκε αδύνατο πια να συνεχίσω
να με κοιτάζεις είδα χαρωπά
τα μάγουλα μου πήγα να τσιμπήσω!
Σταύρος Μπουρδάκης
ΟΝΕΙΡΙΚΟ
Η χοροεσπερίδα
από λαμπερή σύναξη προσώπων
που κατανάλωναν ποτά και ξηρούς καρπούς
μετατράπηκε σε σύρραξη.
Ένα κηροπήγιο έφυγε στον αέρα
από το χέρι ενός ασφαλιστή
δεν βρήκε στόχο
και βάρεσε στον τοίχο.
Μια ευγενική φιλόλογος ξερίζωσε τα μαλλιά μιας νεαρής κομμώτριας
ο δήμαρχος έφερε ένα πίνακα στο κεφάλι του φούρναρη
και ο σκύλος ενθουσιασμένος γαύγιζε.
Οι λάμπες τρεμόσβηναν
και σιγά σιγά έσβησαν
τα παράθυρα άρχισαν να τρίζουν
τα αντικείμενα εγκατέλειψαν τα ράφια
και άρχισαν να ακούγονται
οι πρώτες σειρήνες που κατέφθαναν!
Η μο…

ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ~Π.Τσερκέζης

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ


Γράφει:Ο Πέτρος Τσερκέζης
 - μυθιστόρημα
Δέκατο απόσπασμα
ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ
Πως ήρθε έτσι ο καιρός, σκεφτόμουν σπεύδοντας στο δρόμο, εκείνο το μεταξωτό πέπλο που μας κάλυπτε και η γλυκιά ομίχλη σαν βελούδο μιας κοινωνίας που εκτιμούσε δήθεν τον άνθρωπο και ύφαινε διθύραμβους γι’ αυτόν να ξεσκιστεί, να ξεθωριάσει και να κουρελιαστεί μαζί με την υπόληψη του ανθρώπου. Όλες αυτές οι σκηνές που βίωνα δεν ήταν άλλο από αυτή την μοιραία απαξίωση. Τι ατσάλινο κουκούλι έκρυβε όλοι αυτή τη μαυρίλα; Τώρα κρατάμε την ξεσκισμένη σημαία της ελευθερίας που την είχαμε κεντήσει με αίμα και αγάπη σαν λάβαρο της ήττας μας. Αυτή η ελευθερία που μας είχε στερηθεί κατρακύλησε σε αυτό τον τόπο με ασυγκράτητη δύναμη χιονοστιβάδας ξεπερνώντας κάθε όριο νόμιμης αρχής, ακυβερνησίας, κοινωνικής αταξίας. Τώρα πια δεν διαθέτει τίποτα από τα διαμάντια την ονειρεμένης ελευθερίας, αλλά πρεσβεύει σαν αναρχοαυτόνομη κίνηση που τρώει τα οράματα και σκοτώνει τα παιδιά της. Στην …

ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ~Π.Τσερκέζης

ΣΤΟΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ


Γράφει:Ο Πέτρος Τσερκέζης
Μυθιστόρημα
Ένατο απόσπασμα
ΣΤΟΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ
Φεύγοντας από το σπίτι του Φόντα Νταλιάνι σκεφτήκαμε πως θα ήταν λογικό και εύστοχο να επισκεφθούμε τον αστυνομικό σταθμό. Δεν εμπνέαμε εμπιστοσύνη και μεγάλες προσδοκίες για την αξιοπιστία της αστυνομία, αλλά έπρεπε να ανοίγαμε ένα παραθυράκι και να τους επισκεπτόμασταν έστω και για μια καταγγελία. Ίσως να είχαν γίνει κι άλλες καταγγελίες για τον «ηθοποιό».
«Εσείς παιδιά μπορεί να φύγετε τώρα, να συνεχίσετε τη μελέτη σας, αρκετά βοηθήσατε. Σας ευχαριστούμε», είπε η διευθύντρια.
Τα παιδιά μας κοίταξαν με εμφανής απογοήτευση.
«Μα, κυρία διευθύντρια μπορεί να σας είναι απαραίτητη η παρουσία μας. Ήμαστε οι μοναδική μάρτυρες. Ίσως θα πρέπει να καταθέσουμε στην αστυνομία όλα όσα γνωρίζουμε για την απαγωγή της Άννας», είπε η Ρενάτα.
«Πιστεύω έχει δίκιο η Ρενάτα», είπα. «Ας έρθουν στον αστυνομικό σταθμό. Μπορεί να μην καθυστερήσουμε».
Ανεβα…

ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ~Π.Τσερκέζης

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΦΟΝΤΑ ΝΤΑΛΙΑΝΗ

Γράφει: Ο Πέτρος Τσερκέζης
Μυθιστόρημα
Όγδοο απόσπασμα
ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΦΟΝΤΑ ΝΤΑΛΙΑΝΗ
Ο Φόντα Νταλιάνης ψηλός και μελαχρινός στέκονταν μπροστά στην είσοδο σαν ερωτηματικό. Δεν ανταποκρίθηκε στην καλησπέρα μας. Τα χοντρά του φρύδια τεντώθηκαν σαν τόξα από την απορία. Μετά από λίγο έσμιξαν, αγκυλώθηκαν πάνω από τα γουρλωμένα μάτια κι έμειναν έτσι ασάλευτα.
«Καλησπέρα», είπε για δεύτερη φορά η Άρτα Φάντη.
Εκείνος έκαμε μια αμυδρή προσπάθεια να ψιθυρίσει κάτι, αλλά έμεινε μόνο προσπάθεια. Η καλησπέρα του δεν έφτασε σ’ εμάς. Αχ, έχασες τη φωνή σου τώρα, είπα μέσα μου.
«Ποιος είναι Φόντα μου;» ακούστηκε η φωνή της γυναίκας του από μέσα.
Εκείνος ξανά δεν ανταποκρίθηκε. Το πρόσωπό του άλλαζε χρώματα. Όταν εμφανίστηκε η σύζυγός του τον κάλυπτε το σταχτόμαυρο χρώμα της γης. Είχε στυλώσει τα μάτια στους δυο συμμαθητές της κόρης του και όλο λύγιζε έτοιμος να καταρρεύσει και να σωριαστεί.
«Καλωσορίσατε», είπε η σύζυγος μ’ ένα συγκρατημένο χαμόγελο.

ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΑΝΝΑ~Π.Τσερκέζης

ΑΝΕΜΟΣΤΡΟΒΙΛΟΣ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ



Γράφει:Ο Πέτρος Τσερκέζης
Μυθιστόρημα
Έβδομο απόσπασμα
ΑΝΕΜΟΣΤΡΟΒΙΛΟΣ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ
Ανέβηκα τα σκαλιά της πολυκατοικίας από τρία και από τέσσερα. Ίσως από δεκατέσσερα. Τα άλματά μου ήταν απίστευτα. Άλματα που θα μπορούσαν να με ανεβάσουν ως τον ουρανό. Όταν έφτασα στην πόρτα του διαμερίσματος της Άρτας Φάντη το σφυροκόπημα της καρδιάς ήταν τόσο έντονο λες θα έσπαζε το στέρνο μου. Εκείνο το αόρατο σφυρί ήταν εκεί και είχε αρχίσει το σφυροκόπημα από τι στιγμή που οι μαθητές μου είχαν αρχίσει να μου αραδιάζουν τα κατορθώματα του ηθοποιού. Ανατρίχιαζα σε κάθε τους φράση. Στην πραγματικότητα δεν είχαμε δόση ποτέ καμιά υπόσχεση εγώ και η Άννα. Ούτε ένα «σ’ αγαπώ» δεν είχαμε ψιθυρίσει. Δεν ήμασταν δέσμιοι με κανένα δαχτυλίδι. Μοναδικά δεσμά ήταν τα μάτια μας που κεραυνοβολούσαν όταν αντικρίζαμε ο ένας τον άλλο και κάποιες φράσεις όλο υπονοούμενα πεταγμένες σαν τυχαία σε τυχαίες συναντήσεις σε κάποια διαλείμματα ή σε χορούς σε χοροεσπερίδες. Ωστόσο στο υ…

ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ~Π.Τσερκέζης

ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΕΙ Η ΑΝΝΑ, ΔΑΣΚΑΛΕ


Γράφει:Ο Πέτρος Τσερκέζης
μυθιστόρημα
Έκτο απόσπασμα
ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΕΙ Η ΑΝΝΑ, ΔΑΣΚΑΛΕ
Χτύπησα και δυο-τρεις φορές ακόμα και γύρισα στο σαλόνι. Μου θυμήθηκαν οι σκέψεις που είχα κάμει όταν είχα παραλάβει αυτό το φάκελο στο πάρτι γενεθλίων. Τον είχα κοιτάξει με απορία μέσα από την θολούρα του ποτού βρίζοντας: «Ηλίθιοι, δε ντρέπεστε που στέλνετε ανώνυμες επιστολές; Μια ανώνυμη επιστολή είναι ένας σκύλος που σε δαγκώνει πισώπλατα. Ποιος θέλει να με μαχαιρώσει;». Τις μισούσα τις ανώνυμες επιστολές. Τους θεωρούσα δειλούς, άνανδρους και μικρόψυχους όλους εκείνους που ασχολούνταν με αυτό το παράπτωμα. Με αυτό το σκεπτικό την τοποθέτησα την επιστολή στην τσέπη. Ωστόσο ακόμα δεν ήμουν σε θέση να συνειδητοποιήσω για το περιεχόμενο της επιστολής. Έμοιαζε σαν μυθοπλασία. Την είχα αφήσει έτσι ανέμελα να την πάρει η Νέλλη κι αυτό με εξόργιζε. Έπρεπε να την διαβάσω και μια φορά με ξεκάθαρο μυαλό. « Προς τα που να βαδίσω;» διερωτήθηκα. Ακούμπησα στο διβάνι το…