Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκεμβρίου 12, 2016

"Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι" - Τζίνα Ψάρρη

(απόσπασμα)
"Κουράστηκα να προσπαθώ, τέρμα οι ρόλοι που διάλεξα να παίζω συνέχεια. Με παρέσυραν τόσο που δεν κατάλαβα πως έμεινα ορφανή από αξίες. Τις φτήνυνα τόσο που έμειναν να μοιάζουν με απλούς σκακιστικούς κανόνες και δεν κατάλαβα πότε άφησα το σκάκι να παίζεται στις πλάτες μου, πότε η μοναξιά μου έγινε ασφυκτική. Γι' αυτό αυτοκτονούν οι άνθρωποι. Σε τερατώδεις πόλεις, στοιβάζονται σε πλατείες και μπαρ, καταπίνοντας τεράστιες ποσότητες αλκοόλ και μοναξιάς. Μιας μοναξιάς όμως τόσο διαφορετικής από κείνη της ατέλειωτης πεδιάδας σε μια ύπαιθρο, που σε κάνει μεταφυσικά να νιώθεις ένας μικρός θεός. Αυτό θέλω να ζήσω. Να βρω την πεδιάδα μου και να τρέχω ανάλαφρη κάτω απ' τον ήλιο. Δεν γίνεται όμως και η σκέψη πονάει. Ανάμεσα σ' αυτό που θέλω να ζήσω και στο αδιάκοπο πηγαινέλα του μεγαλύτερου μέρους της ζωής μου, έχει σφηνωθεί αυτό που με χωρίζει από την ευτυχία. Ζω αυτοεξόριστη μέσα στην ίδια μου την ψυχή. Τρέχω ακατάπαυστα πίσω από πυρετώδεις ουτοπίες, …

Το φεγγάρι, Δημήτρης Π. Παπαδίτσας

Δε σκέφτηκες ότι μια νύχτα κρυφά
Στις μύτες των ποδιών μου
Πήρα όλα τα οστά μας
Και τα βούτηξα – ας μην το μάθουν σε παρακαλώ
Στο φεγγάρι


Τώρα ας τραγουδήσουμε το φεγγάρι
Κανείς δεν θα μας πει ότι το περιέχουμε σαν έμβρυο
Η γνωστή ιστορία ότι τα έμβρυα μεγαλώνουν
Και στο τέλος αποχωρίζονται απ’ τις μητέρες τους
Θα επαναληφθεί κι εδώ
Και τότε μ’ έκπληξη οι συγγενείς οι φίλοι κι εμείς οι ίδιοι ακόμα
Θα πηγαίνουμε το φεγγάρι περίπατο
Θα το τραγουδάμε και θα μας τραγουδάει
Θα το ‘χουμε στα χέρια μας
Στο μυαλό μας στη συνήθεια να ξυπνάμε πρωί
Δεν γίνεται λόγος για τη σκέψη
Αυτή ανέκαθεν είναι το φεγγάρι


Και κάτι άλλο
Αν σε ρωτήσουν να τους πεις το μυστικό
Πες τους ένα ψέμα:
Υπάρχει ένα και μοναδικό φεγγάρι
Αυτό που είναι στον ουρανό.


 Δημήτρης Π. Παπαδίτσας