Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκεμβρίου 8, 2016

"Ερωτικός Λόγος" του Γιώργου Σεφέρη

(από την έκδοση "Γιώργος Σεφέρης, Ποιήματα", Ίκαρος, 1989)
Έστι δε φύλον εν ανθρώποισι ματαιότατον,
όστις αισχύνων επιχώρια παπταίνει τα πόρσω,
μεταμώνια θηρεύων ακράντοις ελπίσιν.
ΠΙΝΔΑΡΟΣ
                                Α'
Ρόδο της μοίρας, γύρευες να βρεις να μας πληγώσεις
μα έσκυβες σαν το μυστικό που πάει να λυτρωθεί
κι ήταν ωραίο το πρόσταγμα που δέχτηκες να δώσεις
κι ήταν το χαμογέλιο σου σαν έτοιμο σπαθί.
Του κύκλου σου το ανέβασμα ζωντάνευε τη χτίση
από τ' αγκάθι σου έφευγε το δρόμου ο στοχασμός
η ορμή μας γλυκοχάραζε γυμνή να σ' αποχτήσει
ο κόσμος ήταν εύκολος. Ένας απλός παλμός.

                                Β'
Τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στ' ακρογιάλια
η σκοτεινάγρα του βυθού ξεχνιέται στον αφρό.
Λάμπουνε ξάφνου πορφυρά της μνήμης τα κοράλλια...
Ω μην ταράξεις... πρόσεξε ν' ακούσεις τ' αλαφρό
ξεκίνημά της... τ' άγγιξες το δέντρο με τα μήλα
το χέρι απλώθη κι η κλωστή δείχνει και σε οδηγεί...
Ω σκοτεινό ανατρίχ…

Ανεμολόγιο~Γιώργης Βώδινας~

Σε λέξεις πελαγοδρομούν έχθρες αλαφιασμένες
ντελίρια ασχημονούν σε γλώσσες φουρκισμένες
Σούμπιτοι ρόλοι αλυχτούν βραδυφλεγή κανόνια
λασποπλημμύρες αμολούν υστερικά τελώνια
Αρρωστημένες οιμωγές αλιγατόρων θρήνοι
στρουθοκαμήλων πρακτικές πίσω από φινιστρίνι
Σέρνουν οι γλώσσες το χορό συλλήβδην στιγματίζουν
τενόρος τ' άρρωστο μυαλό βλέμματα βομβαρδίζουν
Σε φυλλωσιές καραδοκούν φαρμακωμένα βέλη
οι αγυρτείες ξεγλιστρούν σαν γλιτσιασμένο χέλι
Πάθη λιμνάζουν στους καιρούς λάμπουν οι φρεναπάτες
κρεσέντα με αλαλαγμούς λιμάσματα σατράπες
Θαρρούν πως βρίσκουν ρετσινιές σε άλλων πανωφόρια
κρύφια αδιέξοδα κεντολογούν μποφόρια
Πλάθουν με επιμέλεια μύθους βλογιοκομμένους
στήνουν σαθρά θεμέλια υποτελείς του μένους
Ρόζοι τα λόγια τους φαιδροί σε αφρισμένα χείλη
θρήνους φορούν τη χαραυγή γλεντοκοπούν το δείλι
Ανεμολόγιου ροπές οι διαδρομές της ζήσης
χαμόγελα και συμφορές όλα θα τ' αποχτήσεις
Λίβας στην όστρια λαλεί η ψύχρα στο βαρδάρη
ο ζέφυρος γλυκό φιλί λεβάντες μπουνατσάρει
Κανείς δεν είνα…

Χωρισμός~Φαίδρα Καψωμενάκη~

Απομακρύνθηκες βιαστικά...
Απομακρύνθηκα σιωπηλά ..
Δεν γύρισες το βλέμμα ,δεν γύρισα καν
να κοιτάξω
Με τρόμαζε ότι κι αν θα αντίκριζα,
ίσως και σένα !!
Μια απλωμένη αγκαλιά?
Δυο βουρκωμένα ,θλιμμένα μάτια ?
Την αγωνία για ένα αξημέρωτο αύριο ?
Μια παγερή αμηχανία?
Δεν γνωρίζω τι άκουγαν τα σιωπηλά σου βήματα ..
Λίγα φύλλα φθινοπωρινά έπεσαν
στο νοτισμένο πλακόστρωτο πλάι στα δικά μου...
Έπεσαν ,με μια εκκωφαντική ησυχία
Πόσο θόρυβο κάνουν τα φύλλα του φθινοπώρου
πέφτοντας .........Έτσι για να μου
θυμίσουν
με τον τρελλό τους χορό !
Φθάνει ο χειμώνας ,το ξέχασες ?
Και ύστερα σιωπή...όση φέρνει ένας ατέλειωτος χειμώνας.....
όση σιωπή θα φέρει η δική σου
απουσία .....

Φαίδρα




 (ο πίνακας είναι  της Έφης Αδαμίδου Πασοπούλου)