Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκεμβρίου 6, 2016

Ιβάν Μπούνιν ~Ο άγγελος της νύχτας~

Σε ώρα νυχτερινή πάνω από την ήρεμη στέπα, όταν λάμπει από πάνω της το δειλινό, ψηλά στον ουρανό, μέσα από αιθέριες ατραπούς, ο άγγελος της νύχτας πέταξε, το λυκόφως είδε πριν τη δύση, την ανατολή να γέρνει μακριά… κι άκουσε άξαφνα μια ακατάληπτη μέσ’ στο χωράφι με τη σίκαλη παιδική φωνή. Περπατούσε, μαζεύοντας στάχυα και κενταύρια και τραγουδούσε μέσ’ τη σιγαλιά Και στο τραγούδι ακούγονταν του παραδείσου οι ήχοι της αθώας, ουράνιας ψυχής. «Παιδάκι, - είπε του Θεού ο απεσταλμένος, και κρύβοντας θλίψη και χαρά, που ο δρόμος σου τραβά, πως έφτιαξες ετούτο το τραγούδι;» Το βλέμμα του παιδιού ήταν καθάριο, λαμπερό, μα αυτό αμήχανο στεκόταν. «Δε ξέρω…»- απάντησε δειλά. «Ευλόγησε το μικρότερο αδελφό,- είπε ο Θεός, - ευλόγησε το βρέφος στην ήρεμη τούτη του δειλινού την ώρα για το δρόμο, την αλήθεια και την αγάπη!» Κι ευλόγησε το παιδί χαμογελώντας ο άγγελος της νύχτας,- άνοιξε τις φτερούγες τους στο τρεμάμενο λυκόφως και βυθίστηκε στη δύση. Και σαν το ιερό της ανοιξιάτικης νύχτας, η α…

Ιβάν Μπούνιν~Μέσα στα στάχυα... ~

Αγριολούλουδα, οι μέλισσες, τα χόρτα και τα στάχυα
Γαλάζιος ουρανός και ζέστη εύκρατη, μεσημβρινή...
Θα έρθει ο καιρός κι ο Πλάστης θα ρωτήσει:
“Ήσουν ευτυχισμένος στη γήινη ζωή;”

Θα λησμονήσω όλα• θα θυμηθώ μόνο εκείνα:
Τα στενά μονοπάτια μέσα στα στάχυα και λουλούδια θεϊκά,
Και απ’ τα δάκρυα της συγκίνησης δε θα μπορώ ν’ απαντήσω,
Μόνο θα πέσω ευσεβής στα πόδια Του τα σπλαχνικά.

Μετάφραση,Γιώργος Σοϊλεμεζίδης

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Αλεξάντρ Πούσκι~Στον ποιητή~

Μην εκτιμάς του κόσμου την αγάπη, ποιητή!
Εκστατικών εγκωμίων ο θόρυβος αμέσως θα περάσει.
Θ’ ακούς την κρίση του ανόητου, το γέλασμα του πλήθους απαθές,
Όμως εσύ να μείνεις ήρεμος, και ο Θεός θα σε φυλάξει.

Να ζεις μοναχικός σαν βασιλιάς. Βάστα το δρόμο τον ελεύθερο,
Εκεί που σε τραβά το δημιουργικό σου πνεύμα.
Και τελειοποιώντας τους καρπούς των σκέψεων ενδόμυχων,
Να μη ζητάς ανταμοιβή για το πολύτιμό σου έργο.

Ο ίδιος είσαι ο ανώτατος κριτής και της αλήθειας ο επιτετραμμένος.
Μπορείς να εκτιμάς πιό δίκαια απ’ όλους το δικό σου έργο.
Εις ’ευχαριστημένος άραγε, φίλε μου καλλιτέχνη αυστηρέ;

Είσαι! Τότε ας βρίζει το έργο σου ο όχλος μανιασμένος,
Ας ιεροσυλεί πάνω στον ιερόν σου , ας νοθεύει
Και με παιδιάστικη του ζωηράδα το θρόνο σου ας ταλαντεύει.
Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν


*Μετάφραση,Γιώργος Σοϊλεμεζίδης
ο πίνακας από:Ambotis Outgoing