Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκεμβρίου 5, 2016

Η Πεμπτουσία Των Αισθήσεων~Νίκος Πλωμαρίτης

Η όραση δραπέτευσε μα την κοιτούσε η γεύση
Η όσφρηση το σώμα μύριζε και η αφή την τέρψη
Η ακοή σε αναμονή κρατούσε την ουσία
Σε πανδαισία αισθήσεων γεννήθη η πεμπτουσία
Σ`αυτό το ταξίδι χάθηκα ,σε όλες τις αισθήσεις
Μες στο κορμί μου σιγοκαίς και συ δε λες να σβήσεις.

  Πλωμαρίτης Νίκος
 (o πίνακας είναι του Pascal Dugourd )

Επιστροφή~Φώτης Αγγουλές~

Νάμαι, ξανάρθα πίσω.
Κι έχω τραγούδια να σας πω πολλά
μα πριν σας τραγουδήσω,
που ειν` τα κρίνα;
Που είν` τα γιασεμιά;
Έχω μια θλίψη να κοιμίσω.
 Φώτης Αγγουλές



(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Γυναίκα εσύ~Φαίδρα Καψωμενάκη~

Γυναίκα που σέ όρισε ή μοίρα
 τον κόσμο αυτόν να κουβαλάς στους ώμους σαν ημίθεος
και άτλαντας συγχρόνως ...
Στα σπλάχνα και στα χέρια σου το
παιδικό το σκίρτημα ανάσα και ελπίδα ..
Στα μάτια σου τα δάκρυα και ο καημός για τους
 αγαπημένους ,πηγές που ξαποστένουνε
ο έρωτας και ή ευλογημένη αγάπη ..
Γυναίκα λιμάνι μες την δική σου αγκαλιά
 γλυκά να ημερεύουν
φουρτούνες κύματα άξενα
που την ζωή χτυπούνε ..
Με περισσή υπομονή τα πάντα να υπομένεις
 κι η μόνη σου ανταμοιβή
ένα χαμόγελο ζεστό και μι'αγκαλιά αγάπης ..

 Φαίδρα .

 *Μαρία Σπάρταλη Στίλλμαν, O αγγελιοφόρος της αγάπης.1885.Μουσείο Τέχνης του Delaware.

Ένα Ταξίδι ~Φαίδρα Καψωμενάκη~

Με τον νου ελεύθερο και την καρδιά γεμάτη ελπίδα !
Έτσι θάθελα να ξεκινήσω μια μέρα!
Προορισμός ?
Λίγη σημασία έχει!Μόνο το ταξίδι και ή προσμονή του αξίζει!
Ίσως σε ένα τόπο που οι άνθρωποι ζουν ευτυχισμένα με απλά καθημερινά πράγματα και ο πλούτος έπαψε να τους κάνει μικρούς και ιδιοτελείς!
Σε ένα τόπο που ακόμη ή αγάπη τραγουδά!
Τραγούδι εύηχο και εύκολα τα χείλη το μαθαίνουν!
Σε τόπο που ή φιλία κάνει τους ανθρώπους ευτυχείς και αγαπημένους!
Σε τόπο που ή εμπιστοσύνη σαν ρούχο φοριέται κατάσαρκα και δεν το αλλάζεις κάθε λίγο!
Σε τόπο που να περισσεύει ή χαρά και να λιγοστεύει ή λύπη ....
Σε τόπο που δεν υπάρχουν άνθρωποι να περιφέρουν την απόγνωση τον πόνο την οδύνη τους,σε δρόμους οργής,και άλλοι "άνθρωποι "τα έχουν προξενήσει!
Εκεί που έχει φως! Γαλάζιο! Ήλιο! Και ή βροχή δεν είναι δάκρυα από παράπονο και λυγμό αλλά δάκρυα ζωής!
Σε έναν τέτοιο κόσμο απλώνω το χέρι και ελπίζω να με κρατήσει κοντά του!
Φαίδρα

(η φωτογραφία από:margaritafadian)



Η Θεραπεία~ Χριστόφορος Τριάντης~

Ο ψυχίατρος μού πρότεινε να εισαχθώ σε μια κλινική,έξω από τη Μόσχα.Τελικά πήγα. Πολλές μέρες δεν έκανα τίποτα άλλο,παρά να σκέφτομαι τη θλίψη μου.Κάποιες ώρες  περπατούσα στο προαύλιο. Απέφευγα τις επαφές με τους ασθενείς και το προσωπικό. Με τον καιρό άρχισα να παρατηρώ τις αντιδράσεις των νοσηλευόμενων.Πιστεύω ότι όλοι διψούσαν για αγάπη κι αποδοχή.Δεν είχε σημασία η ηλικία τους,ούτε η κοινωνική τάξη.Οι κινήσεις τους φανέρωναν μια αόρατη επιθυμία να αγκαλιαστούν,να νιώσουν ότι τους αποδέχονται,όπως είναι. Το στοιχείο που τους ένωνε,ήταν η πίκρα για την απώλεια της αγάπης,για την απουσία της τρυφερότητας.  Άθελά μου,βρήκα τη θεραπεία,βρισκόταν στα μάτια και την ψυχή μας.Ήταν η αγάπη.
Τριάντης Χριστόφορος

Rene Magritte,the-therapeutist-1937