Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκεμβρίου 2, 2016

Ύλη ~Κώστας Βασιλάκος~

Έχτισα
με αχτίδες του ήλιου τις προσμονές,
να βγουν στο ξέφωτο τα άδεια βράδια σου.
Με κοίταξες αδιάφορα
με μειδίαμα κρεμασμένο στο κενό.
Νανούρισα τα κύματα των ματιών ,
να πιείς το ουράνιο τόξο.
- Γιατί κεντάς μ΄ αστέρια
περπατησιές φωτιάς;
Φοβάσαι μη χαθώ εγώ;
Δεν βλέπεις τον δικό σου αφανισμό;
μου είπε η αχνή παραίτηση.
- Πασχίζω απ΄ της ύλης
τη φθορά να κάνω την αγάπη άφθαρτη,
απάντησα.
« Λόγια δραπέτες»
Κώστας Βασιλάκος/ Άνεμος Εκδοτική


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι

Οδυσσέας  ΕλύτηςΜε την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!
Κατά πού θ’ απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός
Κατά πού θ’ αφήσουμε τα μάτια μας τώρα που οι μακρινές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα
Τώρα που κλείσανε τα βλέφαρά σου απάνω στα τοπία μας
Κι είμαστε – σαν να πέρασε μέσα μας η ομίχλη –
Μόνοι ολομόναχοι τριγυρισμένοι απ’ τις νεκρές εικόνες σου.
Με το μέτωπο στο τζάμι αγρυπνούμε την καινούρια οδύνη
Δεν είναι ο θάνατος που θα μας ρίξει κάτω μια που Εσύ υπάρχεις
Μια που υπάρχει αλλού ένας άνεμος για να σε ζήσει ολάκερη
Να σε ντύσει από κοντά όπως σε ντύνει από μακριά η ελπίδα μας
Μια που υπάρχει αλλού
Καταπράσινη πεδιάδα πέρ’ από το γέλιο σου ως τον ήλιο
Λέγοντας του εμπιστευτικά πώς θα ξανασυνατηθούμε πάλι
Όχι δεν είναι ο θάνατός που θ’ αντιμετωπίσουμε
Παρά μια τόση δα σταγόνα φθινοπωρινής βροχής
Ένα θολό συναίσθημα
Η …

Μια Λιακάδα... ~Marilou Levanda~

Κρύφτηκες μέσα σ' έναν ήλιο
που δεν άφησαν τα σύννεφα να βγει...
σ' ένα όνειρο που έχασε το δρόμο του...
Έγινες ο χαμένος παράδεισος...
Η θάλασσα που φοβήθηκα να ταξιδέψω...
Το χλωμό φάντασμα μιας παρατημένης ζωής...
Θυμάμαι δυό μάτια...
φθινοπωρινούς ουρανούς...
γεμάτα παράπονο
που σου αρνήθηκα μια λιακάδα...
Χρόνια περίεργα...
Αφημένα σ' έναν άνεμο ψεύτη...
σ' έναν τυχοδιώκτη καιρό...
Χαμογελούσε μπροστά η ζωή...
κι αυτή ψεύτρα...
Συνωμοσία της μοίρας
για να πάμε αλλού...
Και τώρα...έτσι αναπάντεχα...
αποκαλύπτεσαι...
έρχεσαι χαμογελαστός
μέσα σε μια υγρή ομίχλη...
δίπλα στη θάλασσα...
δείχνεις τόσο σίγουρος
πως κρατάς σφιχτά τη ζωή που
ονειρεύτηκα...
Τη ζωή που αντάλλαξα με καλοκαίρια
προδότες...
Η ζωή παράλογη...ανελέητη
έφερε μόνο χειμώνες...
Δοκιμάζει τώρα αντοχές...
Με κοιτάει ειρωνικά πίσω
από την εικόνα σου...
χάνεται στην ομίχλη...
Κι εσύ...αλάτι στην πληγή...
στοιχειώνεις το παρόν μου
μ' ένα χαμόγελο τόσο αθώο
που μου φέρνει δάκρυα..
Οι φθινοπωρινοί ουρ…