Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Νοεμβρίου 30, 2016

ΛΥΚΑΙΑ ΙΕΡΟΦΙΛΗ

Της παλάμης τις γραμμές αναγνωρίζω
Τσιγγάνας παιδί κι ανέμου γέννα,
σαν ο Βορρινός με διδάσκει.
Λειτουργιά τελώ, της γης επιφώνημα.
Πρωινό φως, γιορτή μου και
πουλιά εκκλησίασμα.
Άπατρις!
Την ηχώ του χρόνου αναζητώ
Επίγεια μοίρα.
Σ΄άγραφους σκοπούς και νόμους
πειθαρχία τηρώ!
Στο νου του ενός γεννήθηκα.
Στης λογικής τις εσχατιές,
αέναους κυκλους διαγράφοντας.
Μάγισσα εγώ!
Ιεροφίλη η Λυκαία ,
Μοιρα μου να χρησμοδοτώ!
Κι άλλης ζωης να προσμένω
το ξημέρωμα.
Λυκαία Ιεροφίλη
Ελευθερία Παραγιουδάκη

(η Φωτογραφία από το διαδίκτυο)


Μάνος Καστέλης

ΑΝΟΙΞΗ
Ένα βράδυ,
είδα τ'απόκρυφα της μικρής
πορτοκαλιάς μου.
Την αυγή τα πουλιά μου μίλησαν
για το ζευγάρωμα των χρωμάτων.
Το θρόισμα της κρυφής μου ελπίδας
μύριζε μέντα.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
Στο πορτοκαλί σου φουστάνι
είδα την ξεδιάντροπη νιότη
κι έκλαψα.
Λιοπύρια και θάλασσες συνηγορούσαν.
Τις νύχτες,τα μελτέμια της καρδιάς μου,
αναζητούσαν απελπισμένα
την έξοδο κινδύνου.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ
Ένας κόσμος γύρω μου
χτιζότανε με φύλλα.
Ο θρίαμβος της μοναξιάς με τυραννούσε
Η σημαία του ήλιου
όπως πάντα μεσίστια.

ΧΕΙΜΩΝΑΣ
Πίνοντας τις αντάρες του,
είδα τα όνειρα να πεθαίνουν.
Η ώρα της θλίψης!
Η αποθέωση των ανέμων!
Το βαλς των κυμάτων!
 Καστέλης Μάνος

(Ο πίνακας  είναι του,Mucha Alphonse)

Τα Γκρεμισμένα σ' αγαπώ~ Μάριος Λεβέντης~

Τα Γκρεμισμένα σ' αγαπώ

Έσυρα τα γκρεμισμένα <<Σ' αγαπώ>> αυτές τις πεθαμένες λέξεις πάνω στα γιαπιά της καρδιάς μου.

Έσυρα τα πάντα, απ΄τα υπόγεια του είναι μου μήπως κάπου σε πετύχω.

Κι ήσουνα παντού σε κάθε μου σκέψη σε κάθε μικρή μου ανάσα, κι ήταν τα μαλλιά σου κλωστές να επουλώνω τις βαθιές πληγές προσπαθώντας μάταια να τις κλείσω.

Αφού η απουσία σου είναι πάντοτε και θα 'ναι η μέγιστη πληγή.

Και γίνανε τα όνειρά μου σκόνη στου χωρισμού μας την οικοδομή.

Εκεί μου μείνανε οι πεσμένοι τοίχοι χωρίς να βρω την τύχη σύνορα να μου γελάσουν να 'ρθω να σε βρω.

Κι άφησα τα γκρεμισμένα σ' αγαπώ μας στην γκρεμισμένη μας ζωή.
Μάριος Λεβέντης


(από την ποιητική συλλογή:Η Δεύτερη Άνοιξη~Εκδόσεις ,Γαβριηλίδη Αθήνα 2016)

Χρίστος Γεωργούσης~Ανεπίδοτα Της Αγάπης~

~Επιστολή Ατελείωτη~
 (απόσπασμα)
Εγώ σου γράφω,αλλά είσαι συ ο Μάιος εσύ που λάμπεις,εσύ που κατεβαίνεις απ΄τον ουρανό με επουράνια σκάλα.Γυρέψαμε να σου δώσουμε το ανεπίδοτο,μήπως ξεκλειδώσεις το όστρακο της ψυχής σου,μήπως απλώσεις τις φοβισμένες κεραίες σου,μήπως τολμήσεις επιτέλους σημαίες ελευθερίας.Τι άλλο να πούμε που να μην είναι ψεύτικο,βαρετό και κοινότυπο;
Έπιασε ψύχρα πάλι και από
παλιά σπασμένα ποιήματα μαζεύουμε λέξεις-κλαδιά
ν'ανάψουμε φωτιά να ζεσταθούμε.Απ'το πιθάρι της πίκρας είναι τα περισσότερα λόγια,σταφίδες και σύκα,της αγάπης ανεπίδοτα όλα.
Τα όσα αγαπήσαμε,τα όσα ματαίως αναζητήσαμε,τα φέρνει η μνήμη μπροστά μας με φλόγες μουσικής,τρίξιμο ξύλων που καίγονται.
Χορτάσαμε βλέπεις δώρα διαρκώς διαψεύσεων.
Έννοια σου,με το χυμό του χριστάγκαθου σχεδιάζω κάτι στ'ανοικτά της παλάμης σου κόκκινο για να με θυμάσαι,για να μην έχει δύναμη πάνω σου κανένα μάτι κακό.Κράτα τη θάλασσα έτοιμη,λύσε τους κάβους,άνοιξε τα πανιά και προχώρα.Κοίταξε στα μάτ…

~Όταν γράφω ποίηση,Χριστόφορος Τριάντης~

Όταν  γράφω ποίηση, ξεχνώ τη γεωγραφία των ιδεών και ταξιδεύω στις λέξεις. Όταν  γράφω ποίηση, δεν υπάρχει ο κόσμος, παρά το άγγιγμα του τέλους και το αγκάλιασμα της μοναξιάς  . Όταν γράφω ποίηση, ανασκολοπίζω τη χυδαιότητα της ύπαρξης, την ειμαρμένη της ωριμότητας. Όταν γράφω ποίηση, μένω στάσιμος, δεν ξεφεύγω απ’ την πραγματικότητα . Όταν  γράφω ποίηση, δεν προχωρώ στέκομαι ακίνητος, προσηλωμένος στις εικόνες της μνήμης . Όταν  γράφω ποίηση, δεν υπάρχει νοσταλγία, παρά ο θάνατος μασκαρεμένος σαν παιδί. Όταν γράφω ποίηση, παραμερίζω  τη λέξη ελπίδα και τη σκέψη μεγαλώνω,  μέσ’ απ’ του λυκόφωτος τα βήματα. Όταν γράφω ποίηση, θέλω να ’ναι νύχτα, η μέρα είναι βασίλισσα της αγέλης και εγώ είμαι δούλος  της βαθιάς σιωπής, που βγαίνει απ’ τα ποιήματα του κόσμου… Τριάντης Χριστόφορος

(αναδημοσίευση από:http://lefkoilykoi.blogspot.gr/2016/05/blog-post_22.html)