Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Νοεμβρίου 28, 2016

Τρία Ποιήματα~Αιθέριος Αγαπημένος(Νικήτας Τσιενές)

"Οδηγός η Αγάπη(Μυστικά αλλόφρονα)"

Σα να μην έχω τίποτε και πάλι ν'αρχινώ....Σωπαίνω θα πει μιλώ μ'έναν άλλο τρόπο.Στο στράγγισμα της μέρας μι'αλλόκοτη ευτυχία,παράπον'ο αγέρας που νοσταλγεί τα θεία.....Ο αγέρας που δίνεις για να περάσεις απ'τον έναν στίχο στον άλλο φοβερός κι ανεπανάληπτος! Ώστε ν'αξίζουν όλα απίστευτη σιωπή και πάλι ε,γι'αμόλα προς αίσθηση νωπή.Φρεσκοπλυμμένος δρόμος σου μιλά,απόδειξη μιας λευτεράδας που ορίζει,ζαλίζει κι απαλαίνει τη φωτιά που σου αποκαλύπτεται και σου εκμυστηριεύεται μυστικά αλλόφρονα που ταράσσουν τα ηχοχρώματα της νιότης που αφήνεται διά να φέρνει και να παίρνει ζωές.Σαγήνη κι ορυμαγδός,θαλασσί και πράσινο χαμένο παντού και μες σε μάτια.Ορατή η Αγάπη οδηγός και στους πιο άξενους καιρούς,Εκείνη γαρ γεννεσιουργός και καταστροφέας τους........





"Παράπονο για..το παράπονο"

Φριχτό το δάσος ανέδιδε ανταύγειες του Αδυνάτου παφλάζοντας ή πετώντας έρημες,μοναχικές δόξες δίχως κάποιο γιατί ως…

Ανέγγιχτη Θλίψη~ Χριστίνα Γαλιάνδρα~

*Τρία ποιήματα από την νέα ποιητική συλλογή:''Ανέγγιχτη Θλίψη''
    της Χριστίνας Γαλιάνδρα  ~Christina Strada~

~ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ~
Τα πουλιά τραγουδάνε ελεύθερα. Τα δέντρα απλώνουν περήφανα τα κλαδιά τους και τα βουνά με στοργή αγκαλιάζουν τους κάμπους.
Η θάλασσα σβήνει τη φλόγα του πόνου. Ο ουρανός πάπλωμα με χρυσοκέντητα αστέρια και η κάθε πέτρα χορταριάζει για χάρη μας.
Ο άνεμος περπατάει σφυρίζοντας. Η βροχή πέφτειγια να δροσίσει το χώμα μας και το κρύο αγγίζει τη σάρκα δειλιάζοντας.
Στον τόπο που γεννήθηκα.
Οι ζωντανοί τιμάνε τους νεκρούς. Οι νεκροί απ’ το μπράτσο πιάνουν τον θάνατο κι ο θάνατος στη γωνία δακρύζει για τις ανάσες μας.


~ΑΝΕΓΓΙΧΤΗ ΘΛΙΨΗ~

 Νύχτα ατίθαση
φόρεσες τα άστρα
έβαλες το άρωμα της γοητείας και βγήκες.                     


Έξω από την κόλαση της ψυχής μας κυκλοφορείς
συντροφιά ψάχνεις πάλι
μα συγχώρα με
δεν έχω διάθεση.

Στο καβούκι μιας θλίψης θα κλειστώ.
Μιας θλίψης παρθένας.
Ανέγγιχτης.

Νύχτα ατίθαση
με τα μάτια στραμμένα στον κό…

Τρία ποιήματα,Άννα Αχμάτοβα

Πρέπει να ’ναι ασυνήθιστο...
Καθόλου δε με συγκινεί ο στόμφος της ωδής
Και δε με γοητεύει η έξαρση της ελεγείας.
Κατά τη γνώμη μου το παν στους στίχους πρέπει να ’ναι ασυνήθιστο,
Σαν αρμονία της κακοφωνίας.

Θα εκπλαγείτε σα’ γνωρίσετε μες από ποια σκουπίδια
Οι στίχοι μεγαλώνουν δίχως συστολή.
Όπως ραδίκι κίτρινο κάτ’ απ’ το φράχτη,
Σαν κολλιτσίδα στρογγυλή που ενοχλεί.

Κραυγή οργής και δυνατή οσμή της πίσσας,
Μούχλα είτε ξερόφυλλο που πέφτει χάμου...
Και να ο στίχος αντηχεί και σφριγηλός, και στοργικός,
Για ευχαρίστηση δικιά σας και δικιά μου.
 ***
Γιατί... 
Γιατί στη λάσπη το ψωμί μου πετάξατε
Και δηλητηριάσατε το νερό
Γιατί την μισοπεθαμένη Λευτεριά
Την ρίξατε στο μπουντρούμι βρομερό.
Διότι δεν έδειξα χαρά,
Όταν τους φίλους μου εκτελέσατε,
Διότι τις ιδέες σας δέχτηκα χλιαρά,
Τις οποίες εσείς μεγαλοφυής αποκαλέσατε.
Πάντοτε, χωρίς ικρίωμα και δήμιο
Ο ποιητής πάνω στη γη δε ζει
Και αυτό το επιζήμιο ειδύλλιο
Στο σύμπαν θα συνεχιστεί.

***
Υπάρχει μες στη σχέση γραμμή μια μύχια,
Όπου δ…

Όσκαρ Oυάιλντ

Δεν αγαπώ και τόσο τα παιδιά σου Ελευθερία,
Τυφλούς που ζουν για την ημέρα την αυριανή,
Άξεστους με στενοκεφαλιά τους την αγνή
Αλλά το χάος, η τρομοκρατία, του λαού η ανταρσία
Με πάθη μου συγγενεύουν, όπως η θάλασσα με την κακοκαιρία,
Και η οργή τους η ορμητική, για την ψυχή μου είναι αρεστή,
Αλλιώς, ας η αυθαιρεσία των εξουσιών η εκλεκτή,
Με προδοσία, με μαστίγιο, με πονηρία,
(Καλώντας εις βοήθειαν το ψέμα, την απάτη, τη βία),
Δίκαια του λαού καταπατεί ο συρφετός της εξουσίας παθογόνος,
Ούτε θα κουνηθώ… Σκασίλα μου! Ωστόσο, κι όμως…
Αυτούς τους μάρτυρες ο άθλος τον οποίων είναι τραγωδία,
Που χάνονται στους δρόμους και στις φυλακές σφαδάζουν,
Μάρτυρας ο Θεός, είμαι απ’ αυτούς που τους μοιάζουν.

 Μετάφραση:Γιώργος Σοϊλεμεζίδης

Ράντυαρντ Κίπληνγκ~Αν...

Εάν μέσα στην αναστάτωση κρατάς την ψυχραιμία,
Ομοίως υποδέχεσαι τη δόξα και το κραχ…
Και ξεπερνάς αδιάφορος την ύπουλη συκοφαντία
Με σιγουριά εκπέμποντας το δίκαιο σαν πατισάχ.
Εάν μπορείς μ’ υπομονή να περιμένεις ως την ορισμένη ώρα,
Μες στον ωκεανό ψευτιάς να μείνεις αψευδής.
Εάν δαμάζεις μέσα σου την μισαλλοδοξία την αιμοβόρα,
Και δεν εκθέτεις τον εαυτό σου ως πολύξερο και αμαθή.

Εάν του ονείρου απατηλού δεν καταντάς να γίνεις σκλάβος,
Δε λογαριάζεις τη ροή της σκέψης σου σαν ύψιστο αυτοσκοπό,
Την ήττα και τη νίκη που σου στέλνει η ζωή απρόβλεπτη σαν χάος
Τις δέχεσαι αδιάφορος και ήρεμος με ύφος αρρενωπό.
Εάν έχεις τη δύναμη να συγκρατιέσαι, όταν κλέβουν το δικό σου λόγο
Για ν’ αμαυρώσουν την αλήθεια σου οι επιδέξιοι απαγωγείς.
Εάν το έργο της ζωής γκρεμίζεται από την τυφλή μοίρα
Και πάνω στα ερείπια μπορείς ξανά θεμέλιο να ανοικοδομείς.

Εάν ρισκάρεις και ποντάρεις στην κορώνα, όμως βγαίνει: γράμματα,
Όλο το βιος σου χάνεις μες σε μια στιγμή
Και το ειρωνικό χαμόγελο, και η μεγάλη…

Το πάθος μιλάει με την αφή- Αλκυόνη Παπαδάκη

"Ήταν καλά κρυμμένοι ανάμεσα στις πυκνές καλαμιές. Ούτε αστέρια δεν τους έβλεπαν. Μόνο αν περνούσε κανένα νυχτοπούλι, θα πλήγωνε με τη φτερούγα του την ανάσα του έρωτα τους.
Δεν μιλούσαν.
Δεν είχαν να πουν λόγια αγάπης ούτε να δώσουν όρκους αφοσίωσης.

Το πάθος μιλάει με την αφή.
Αυτή ανάβει χίλιες πυρκαγιές και κάνει στάχτες τα κορμιά.
Ύστερα, πάνω στις στάχτες και στ’ αποκαΐδια, κάνει βόλτες και σκαλίζει την ψυχή.
Σκαλίζει ήλιους τα μεσάνυχτα και κόκκινα φεγγάρια τα καταμεσήμερα.
Σκαλίζει… κι ονειρεύεται…

Τα μικρά ξεφωνητά το πάθους τους τα ‘παιρνε το αεράκι και τα ‘παιζε ανάμεσα στις καλαμιές.
Τα κάρφωνε σαν πολύχρωμες χάντρες στα κιτρινισμένα φύλλα.
 Τα ‘δενε δαχτυλίδια και τα φορούσε στα χλωρά καλάμια.
Στα κορμιά τους έκανε αυλάκι ο ιδρώτας κι έτρεχε.
Και γύρω από το αυλάκι άνθιζαν όλα μαζί τ’ αγριολούλουδα της ασφοδελιών.

Πέρα στα σκίνα, δυο μεγάλα γυαλιστερά φίδια ζευγάρωναν πάνω στον ώμο της νύχτας
και της άφηναν κόκκινα σημάδια στο λαιμό.
Δυο μεγάλα γυαλιστερά φίδια… γλ…

Το κορίτσι που ονειρευότανε το πέλαγος,Αλκυόνη Παπαδάκη

Αυτό το κορίτσι ήξερε μόνο να χαϊδεύει.. Δεν έμαθε να σπρώχνει ποτέ τον άλλο παραπέρα, ακόμα κι όταν της έβαζε τρικλοποδιές.. Προτιμούσε να πέφτει εκείνη.. Προτιμούσε να βρέχεται, να γίνεται μούσκεμα, προκειμένου να σκεπάσει με το αδιάβροχό της αυτόν που στεκόταν δίπλα της.. Προτιμούσε να βασανίζεται, να κάθεται κατάχαμα και να ξεπαγιάζει, παρά να ζητήσει από τον άλλο να της δώσει πίσω την καρέκλα που της είχε αρπάξει.. Δεν έδειχνε ποτέ τη δύναμή της, για να μη φέρει σε δύσκολη θέση κανέναν.. Δεν τόλμησε ποτέ και για τίποτα να βάλει σε πρώτο πλάνο τον εαυτό της.. Σαν να είχε ενοχές για ό,τι στραβό υπάρχει σ' αυτό τον κόσμο.. Κι όχι βέβαια πως δεν έκανε όνειρα.. Όχι πως δεν περίμενε απ' τη ζωή να της προσφέρει δώρα. Μόνο να... Καθόταν εκεί στην ακρούλα και περίμενε... Δεν έκανε καμιά κίνηση γιατί της φαινόταν προκλητική.. Κρατούσε ένα βότσαλο κι ονειρευόταν το πέλαγος... Τίποτ' άλλο...
Αλκυόνη Παπαδάκη