Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Νοεμβρίου 27, 2016

Επιτυχία και Θλίψη,Του Χριστόφορου Τριάντη

Η επιτυχία της ήταν μεγάλη.Ήταν η καλύτερη ηθοποιός της χώρας και ολόκληρης της Ευρώπης.Πρόσφατα,κέρδισε το πρώτο βραβείο για την ερμηνεία της στην ταινία«Ευτυχία». Είχε δόξα,χρήματα και μεγάλη οικογένεια.  Η λαμπερή εικόνα όμως,δεν ξεγελούσε τον πρώτο της άνδρα.Όταν την παρατηρούσε προσεκτικά,έβλεπε πως η επιτυχία την είχε κάνει:πιο σκληρή,πιο τραχιά,λιγότερο όμορφη.Μεταμορφωνόταν σ’ ένα πλούσιο χωράφι,γεμάτο αγκάθια και πέτρες. Θυμήθηκε πόσο όμορφη γινόταν,τον καιρό που η θλίψη όργωνε την ψυχή της σαν πυρακτωμένο αλέτρι,και ο πόνος χάρασσε-βαθιά-τα μάτια της.Τότε την αγαπούσε απόλυτα. Η θλίψη της έμοιαζε με μια πληγή,που αν και συνέχιζε να ματώνει,ασυναίσθητα γιατρευόταν κι έκλεινε.Η αγάπη του νικούσε τον πόνο. Τριάντης Χριστόφορος

ο πίνακας  είναι του Frank Dicksee [1853-1928 ]

Η θλίψη της δύσης, Μαρία Πολυδούρη

Έτσι κι' απόψε ανάτειλαν του δειλινού τα ρόδα
χρυσόχρωμα, ροδένια, πορφυρά,
έτσι κι απόψε σβήνοντας εφυλορρόησαν όλα
καθώς τα ξαγναντώ κάθε φορά.
Και κάθε μια φορά ρουφώ από την ανατολή τους
όλη τη ροδοστάλαχτη χάρη τους και μεθώ
ακόμη κι' απ' τη σιγανή, την υστερνή πνοή τους.
(Έτσι, τη κάθε μια χαρά τη χαίρομαι όλη ως πέρα).
Μα έτυχε απόψε βλέποντας τη Δύση, να σκεφτώ
πως τάχατες η αγάπη μας θάσβηνε κάποια μέρα'
Κι' όπως απόψε ανάτειλαν του δειλινού τα ρόδα
χρυσόχρωμα, ροδένια, πορφυρά,
όπως κι' απόψε σβήνοντας φυλορροούσαν όλα
είχα μια θλίψη τούτη τη φορά'
Πολυδούρη Μαρία


(Η πηγή της φωτογραφίας είναι: Planet Earth twitter account)

Η αγάπη του Ποιητή,Μαρία Πολυδούρη

Μ' απάντησες στο δρόμο σου, Ποιητή.
Ήμουν το πρωτολούλουδο του Απρίλη.
Η δίψα της αγάπης που ζητεί
σου φλόγιζε τη σκέψη και τα χείλη.

Ήμουν το πρωτολούλουδο. Κλειστή
τότε η πηγή των στοχασμών μου, εμίλει
μόνο η καρδιά μου αθώα και λατρευτή,
όταν το πρώτο βλέμμα μου είχες στείλει.

Με τον καιρό, τον πόθο σου σ' εμέ
να φανερώσης σίμωσες. Ωιμέ,
είμασταν μια γενιάς παιδιά. Η καρδιά μας

Αγάπαε με το πάθος που ζητά
να πάρη, το αισθανθήκαμε φριχτά
και πήραμεν αλλούθε τη ματιά μας.
Πολυδούρη Μαρία

(ο πίνακας  είναι του  Edward Cucue)

Το δάσος,Μαρία Πολυδούρη

Το Δάσος, κοίτα, απόγυρε
στης Νύχτας την αγκάλη.
Μύρο αποπνέει μεθυστικό,
στενάζει με το αηδόνι.
Το φεγγαράκι πάνω του
περίεργο προβάλλει
και στον καθρέφτη του ρυακιού
τα μάγια του ξαπλώνει.