Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Νοεμβρίου 24, 2016

Υπέρ Σοφίας,του Χριστόφορου Τριάντη

Ο Λουκιανός έφτασε αργοπορημένος στην αγορά.Εκεί,τον περίμεναν από ώρα οι άρχοντες κι ο λαός.Είχαν μαζευτεί και διάφοροι ξένοι. Άρχισε την ομιλία του « Πολίτες της Συρίας,ο λόγος μου είναι θα έμπλεος λογικής και ουσίας.Oι ανόητοι γέμισαν τη γη,κυριαρχούν.Μα, γιατί η ανοησία είναι προτιμητέα; Γνωρίζω!Γιατί στερείται δύο πραγμάτων:της φαντασίας και του συναισθήματος.Οι πολλοί γίνονται ανόητοι από ευκολία,και αν είναι κι όμορφοι-αυτομάτως-μεταβάλλονται σε άτρωτα όντα.Φαίνεται ότι όλα αυτά ενισχύουν τη διαπίστωση,δηλαδή πως οι ανόητοι νικούν κι οι έξυπνοι είναι οι ηττημένοι του σύμπαντος.Όχι συμπατριώτες μου, λάθος!Η σοφία αναγνωρίζει τη ματαιότητα της ζωής,την ομορφιά της,τη νομοτέλειά της. Αυτά,κανένας βλάκας δεν θα τ’ αντιληφθεί…Ποτέ! »  Τριάντης Χριστόφορος

Το ταξίδι,Κωστής Παλαμάς

Μου σφίγγει ο καημός σαν θηλιά το λαιμό
και μες την καρδιά με δαγκώνει σαν φίδι.
Παράξενο θέλω ν’ αρχίσω ταξίδι,
χωρίς, μα χωρίς τελειωμό.

Το δρόμο μ'αργά να τραβώ, να τραβώ,
αλλά πουθενά και ποτέ να μη στέκω,
ψυχή να μη βρίσκω ή πάντα να μπλέκω
με κόσμο τυφλό και βουβό.

Να νιώθω τριγύρω πλατιά ερημιά,
κλεισμένα τα σπίτια, τα τζάκια σβησμένα,
ψηλά να μη φέγγει αστέρι κανένα,
και κάτου γυναίκα καμμιά.

Το δρόμο μ' αργά να τραβώ, να τραβώ
αλλά πουθενά και ποτέ να μη στέκω,
ψυχή να μη βρίσκω, ή πάντα να μπλέκω
με κόσμο τυφλό και βουβό.

Ε!ίσως σε τέτοιο ταξίδι αν βρεθώ,
ατέλειωτο, έρμο, σ’ αγνώριστη χώρα,
δε θα `χω περίσσεια λαχτάρα σαν τώρα,
αγάπη από σε να χαθώ.