Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Νοεμβρίου 12, 2016

Ρούλα Τριανταφύλλου,Το καλό και το ζαβό

Με δυσκολεύει το αριστερό μου χέρι από τότε που κατάλαβα τον κόσμο.Απέφευγα να γράφω όταν ήταν άλλοι δίπλα μου.Τους ενοχλούσε που κρατούσα το μολύβι με το <<κακό>> χέρι.
-Ζερβή μας βγήκε.. όλα ζερβά κι ανάποδα τα κάνει.
Προσπάθησαν να με μάθουν να γράφω με το <<καλό>>χέρι.Όποτε προσπαθούσα να πιάσω το μολύβι γλιστρούσε απ΄τα δάχτυλα.Ούτε που ένιωθα πως κρατούσα κάτι στο καλό μου χέρι.

Μία θεία όταν ήρθε για διακοπές με είδε να κρατώ το πιρούνι ανάποδα.
-Όχι έτσι,μου έλεγε,είναι ντροπή να πιάνεις με το κακό χέρι το πιρούνι.Το αριστερό χέρι είναι του διαβόλου.

Mε στεναχωρούσε αυτό «του διαβόλου». Τότε γιατί έχουμε δυο χέρια;Δίχως το αριστερό χέρι μου είναι άχρηστο και το καλό,αυτές τις σκέψεις έκανα όσο η θεία προσπαθούσε να με κάνει πιάσω το πιρούνι με το δεξί.Άδικα, δεν μπόρεσα να το κρατήσω και να'ρθω στα ίσα μου και στα καλά μου και κάθε φορά που με έβλεπε να πιάνω με το αριστερό μου έριχνε ένα ''μπάτσο''.Τ…

Χριστόφορος Τριάντης,Η Μετριότητα

Ο σύγχρονος άνθρωπος μετρά μόνο αποτυχίες.  Όλα τα «οδηγεί»  στη μετριότητα. Τους μεγάλους  μύθους τους πολέμησε . Γρήγορα τους απαξίωσε,   γιατί είχαν τη δύναμη να τον κάνουν ελεύθερο,  και δεν το άντεχε. Οι μετριότητες κυριαρχούν στον κόσμο. Ακόμα και οι σοφοί δεν τολμούν ν’ αντισταθούν.   Ακολουθούν τον συρμό , χωρίς να κοιτάζουν ψηλά.  Κι αυτό το ονομάζουν αξιοπρέπεια.  Μάλλον , έπρεπε να το πουν αυτοευνουχισμό. Καλύπτουν τα ραγίσματα της ψυχής τους,   προτιμώντας να δείχνουν έναν κομφορμισμό που ταιριάζει σε χαχόλους και κρετίνους . Μπορεί οι σκληροί του υποκόσμου να είχαν να πουν κάτι,  αλλά κι αυτοί έχασαν –νωρίς - την αυθεντικότητά τους . Φέρονται σαν υπάλληλοι  πολυεθνικής εταιρείας. Δεν υπάρχουν πλέον στόχοι για τους ξεχωριστούς,   ούτε μεγαλείο. Το χρήμα και η μετριότητα ισοπέδωσαν τα πάντα , αμετάκλητα.  Χριστόφορος Τριάντης 

(ο πίνακας είναι του Σ.Νταλί)

Χριστόφορος Τριάντης

Ο ΠΟΝΟΣ Οι άνθρωποι δεν αντιμετωπίζουν τον πόνο με τον ίδιο τρόπο.  Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν αυτοί που ο πόνος εισχωρεί μέσα τους αθόρυβα , χωρίς τυμπανοκρουσίες, σαν όνειρο που διαρκεί πολλές νύχτες , και ευτυχώς δεν «εξελίσσεται» σε εφιάλτη. Γίνονται πιο δυνατοί . Σμιλεύουν τον χαρακτήρα τους  , κυριαρχώντας  πάνω στον πόνο. Προκαλούν  και τον θαυμασμό των άλλων που παρακολουθούν τη ζωή τους . Βέβαια,  τους περισσότερους ο πόνος τούς καθηλώνει  εντελώς . Τους κάνει ανίσχυρους,  αδύναμους , με λίγα λόγια παραιτούνται από κάθε χαρά της ζωής . Περιμένουν στωικά τον χρόνο να τους σκοτώσει . Είναι μια αξιοθρήνητη κατηγορία . Και τέλος,  είναι οι άνθρωποι που σκληραίνουν από τον πόνο . Γίνονται όμως μισάνθρωποι  . Συμπεριφέρονται σαν μονομάχοι που δεν δείχνουν έλεος στους νικημένους αντιπάλους τους , ούτε στον λαό που τους λατρεύει. 
 Χριστόφορος Τριάντης

(Ζωγραφικός πίνακας:Σαλβαδόρ Νταλί)

Abroad, Του Θάνου Ζορμπά

Abroad

Φωνή βοώντος ερημιάς
ποιητικής κληρονομιάς
εν ασκητεία,
κάτοχος δόξας και τιμής
φωνάζει δία της πυγμής
για τα πρωτεία.
Μετά λαμπάδων και φανών
επιφανέστερων δαφνών
αίμα κι ανδρείας,
σε λαμπροτέρων τελετών
λαμβάνει σαν .. ένας εκ τών
τα .. μετά βίας.
Η αναγνώριση με το
δεξί της χέρι ποδετό
σ' αλληγορία,
μαγεύει νου, καρδιά, ψυχή
μα πάντα την λιποψυχεί
η αντινομία.
Ακούει στ' όνομ' Αρετή
της ταπεινώτητος δετή
που μακαρίζει,
''το γήρας'' καλογερικά
που μάχεται για να νικά
και ν' αφορίζει.
Το δάκρυ πλέει για Οδησσό
διαυγί καράβι, απο χρυσό
και φιλντισένιο,
[τεσσάρων θαλασσών φορές
σαν τρεχαντήρι απο φθορές]
σε πέλαο ξένιο ..
Θάνος Ζορμπάς
(Νασιέρης)
6/02/2016

 (ο πίνακας είναι του Γιάννη Σταύρου)


~Εικόνες~ Του Γιάννη Μπερούκα

Έσταζε δηλητήριο η πρωινή αχλή
και καθώς οι ώρες χανόντουσαν,
ο ουρανός τρίζοντας τα δόντια του
άρχισε να ξερνάει φρέσκο αίμα,
ενώ άγγελοι και δαίμονες αγκαλιασμένοι
έπεφταν ασάλευτοι στους δρόμους.
Κάποιος απέναντι έσκαβε όλη τη νύχτα
ψάχνοντας τα κρυμμένα μυστικά μιας πανάρχαιας ζωής
και ένας νέος με όπλο την απελπισία στα χέρια του
γκρέμιζε τα είδωλα της ακρωτηριασμένης ζωής του.
Ανύρωπα κοστούμια, ντυμένα με σάπιες σάρκες
πουλούσαν το παραμορφωμένο πρόσωπο της ελπίδας
ενώ ένα κορίτσι ξεχασμένο στον ουρανό
έμεινε εκεί να κοιτά τα μαραμένα λουλούδια.
Στο χαμηλό παράθυρο,
απέναντι από το μπαρ που έσταζε έρωτα,
μια μαυροφορεμένη νοσταλγούσε,
ενώ πίσω της ένα μαγικό ρολόι
χτυπούσε τις ώρες ανάποδα .
Και ο τυφλός ζητιάνος μετρώντας
κάθε μέρα τους απελπισμένους,
ασάλευτος να στέκει στη γωνιά
και να περιμένει καρτερικά εκείνο το χέρι
που θα σβήσει όλες αυτές τις εικόνες
και θ' ανάψει και πάλι τον ήλιο.
Γιάννης Μπερούκας
17/3/2016