Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Νοεμβρίου 9, 2016

Τρία Ποιήματα, Όλγα Κανελλοπούλου-Ντινοδήμου

Μιχάλης Κατσαρός -Τὸ σχῆμα μου

Θὰ προσπαθήσω νὰ δώσω τὸ σχῆμα μου
ὅπως συντρίβεται σὲ δυὸ λιθάρια
θὰ σκεφτῶ ὑπόχρεος ἀπέναντί σου
θὰ στήσω τὴ φοβερὴ ὀμπρέλα μου
μὲ τὶς μπαλένες ἀπ᾿ τὸ πρόσωπό μου
μαύρη ὑγρὴ ἀκατανόητη
ἀπ᾿ τὸν καιρὸ ποὺ ἤτανε ἀσπίδα
ποὺ ἦταν ταπεινὸ κυκλάμινο
καὶ μιὰ ρομφαία.
Θέλω νὰ μιλήσω ἁπλὰ γιὰ τὴν ἀγάπη
τῶν ἀνθρώπων
καὶ παρεμβαίνουν οἱ θύελλες
παρεμβαίνει τὸ πλῆθος
τὸ στῆθος μου
τὸ τρομερὸ ἡφαίστειο ποὺ λειτουργεῖ
κάτ᾿ ἀπὸ πέτρες.
Τὰ φριχτὰ ἐρωτήματα παραμένουν ἐπίμονα
μαῦρα ὑγρὰ ἀκατανόητα
παραμένουν ἐπίσημα
σὰν σαρτεβάλια.
Ὅσο ἀπ᾿ τὶς μικρὲς καλύβες νὰ γελοῦν
ὅσοι οἱ χωρικοὶ νὰ μπαίνουν στὰ ἐργοστάσια
ὁ πύργος μας καίγεται
θ᾿ ἀφήσουν ἐποχὴ οἱ ἔνδοξες μέρες
ὅλα τ᾿ ἀπόκρυφα χειρόγραφα θὰ ἐπιστραφοῦν
ἀπὸ σοφοὺς καὶ μάντεις.
Μετὰ τὸ θέμα μας χάθηκε.
Δὲν ἔχομε τίποτα νὰ σᾶς ποῦμε
ἔτσι ποὺ ὅλα προδοθήκανε
ἔτσι ποὺ ὅλα λύσαν τοὺς ἁρμοὺς
ἀπὸ πίστη σὲ πίστη
ἀπὸ ὑπόγειο σὲ ὑπόγειο
ἀπὸ πρόσωπο σὲ πρόσωπο
δὲν ἔχομε τίποτα νὰ σᾶς ποῦμε.
Βαθιὰ στὶς ρίζες τοῦ δέντρου σας
μαζὶ μὲ τοὺς τυφλοπόντικες
μαζὶ μὲ…

Ντύλαν Τόμας~Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία~

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Γυμνοί οι νεκροί στον άνεμο και το γερτό φεγγάρι
Με τον άνθρωπο θα σμίξουνֹ
‘Οταν γλυφτούν τα κόκκαλα τους
και τα γλυμμένα κόκκαλα χαθούν,
Θα ‘χουν αστέρια σε αγκώνα και ποδάριֹ
Αν και τρελοί, θα συνεφέρουν,
Αν θαλασσόπνιχτοιν θ’ αναδυθούν,
Αν κι εραστές χαμένοι αυτοί, δεν θα χαθεί η αγάπηֹ
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Κάτω απ’ τις δίνες τις θαλάσσης
Χρόνια χωμένοι αυτοί, θάνατο ανεμόδαρτο δεν θα ‘βρουνֹ
Σε μέγκενη στριμμένοι, με τους τένοντες λυμένους,
Παιδεμένοι σε τροχό, δεν θα τσακίσουνֹ
Στα χέρια τους η πίστη θ’ ανοίξει
Και μονόκερα στοιχειά θα τους ξεσκίσουν,
Κουρελιασμένοι ολόκληροι, και δεν θα σπάσουνֹ
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Ας πάψουν πια να σκούζουν στ’ αυτιά τους οι γλάροι
Και στις ακτές τα κύματα να σκάζουν άγριαֹ
Λουλούδι όπου ξεμύτισε μην ξεμυτίσει πια
Να υψώσει το κεφάλι του στους χτύπους της βροχής.
Αν και τρελοί, αν και νεκροί σαν τ’ άψυχα καρφιά,
Κεφά…

Ντύλαν Τόμας,του Χριστόφορου Τριάντη

Η  διάλεξη είχε τελειώσει και ο Ντύλαν Τόμας ήταν σε ένα μπαρ της Βοστώνης . Μια νεαρή κυρία τον πλησίασε , προσεκτικά                    « Είστε  ο ποιητής Ντύλαν Τόμας ;» Το μεθύσι του δεν τον εμπόδισε να απαντήσει … «Ναι  ! κάτι ….λίγο». «Παρακολούθησα τη διάλεξή σας , και σας ακολούθησα… Αγαπώ τα ποιήματά σας , τα ‘χω πάντα μαζί μου και τα διαβάζω κάθε βράδυ… Τι είναι  αυτό που σας εμπνέει ;» «Δεν ξέρω κοπέλα  μου… ίσως η παιδική μου ηλικία , η Ουαλία , η γέννηση , ο θάνατος και φυσικά οι λέξεις … Είμαι πολύ ερωτευμένος μαζί τους…» « Και τι είναι ένα ποιητής;» « Αυτός που βλέπει με τα μάτια των θεών και θέλει να αποκηρύξει τον κόσμο , αλλά  ταυτόχρονα  επιθυμεί να ‘ναι  μέσα σ’ αυτόν….» «Είπατε  μια μεγάλη αλήθεια  !» Χριστόφορος Τριάντης

{Πρώτη δημοσίευση: ''120 Λέξεις''}
'Ο πίνακας είναι της Νατάσσας Πουλαντζά.

Καλιγούλας,Του Χριστόφορου Τριάντη

Το φεγγάρι ήταν  σκοτεινό και οι σκέψεις τού Καλιγούλα κάπως άτακτες  , σαν λέξεις που δεν βρίσκουν τον ρυθμό τους . Διαισθανόταν το τέλος κι αναρωτιόταν γιατί απέτυχε . «Και τι σημαίνει αποτυχία , για έναν  αυτοκράτορα για έναν θεό ; Ίσως το γεγονός ότι δεν με καταλάβαιναν οι άνθρωποι … και ποιον θεό καταλαβαίνει το πλήθος ; » «Τους αποκάλυψα τις πιο μύχιες πτυχές του εαυτού τους. Οι πραγματικά σοφοί δεν με μίσησαν , γιατί ήξεραν πως τους οδηγούσα στα βαθιά μονοπάτια της ύπαρξής τους…. Αυτοί που συνωμοτούσαν εναντίον μου : οι δειλοί , οι δυστυχισμένοι και οι πλούσιοι συγκλητικοί ήταν το πρόβλημα  .  Ήθελαν μόνο το δημόσιο ταμείο . Τους προσέφερα το φεγγάρι και ζητούσαν σηστέρσια… Τους φανέρωσα  τον φόβο κι έτρεχαν στην πλήξη τους …» «Αχάριστοι ! Ένας θεός δεν πεθαίνει ποτέ ..» 

Χριστόφορος Τριάντης 

 (Art:Sir Lawrence Alma – Tadema)