Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτωβρίου 22, 2016

Σονάτες για μένα,Pablo Neruda

Μ' αρέσει μες στη νύχτα να σε νιώθω κοντά μου, αθώρητη στον ύπνο σου, σοβαρή κι ερεβένια, ενώ εγώ τις σκοτούρες μου ξεμπλέκω σαν να 'ταν τάχα δίχτυα μπερδεμένα.
Απούσα, μέσα στα όνειρα ταξιδεύει η καρδιά σου, μα το εγκαταλειμμένο κορμί σου ανασαλεύει στα τυφλά αναζητώντας με, τον ύπνο αξαινοντάς μου, σαν το φυντάνι που διπλό γίνεται μες στον ίσκιο.
Όρθή, θα 'σαι άλλη που αύριο θα ζήσει, όμως από τα χαμένα μέτωπα μες στη νύχτα, από το ζω και δεν ζω που βρισκόμαστε, κάτι
μένει που μες στης ζωής το φως μας πλησιάζει λες και έχει με φωτιά η σφραγίδα του ίσκιου τα κρυφά πλάσματα του σημαδέψει.

Aν με ξεχάσεις... ,Pablo Neruda

Aν με ξεχάσεις... Ένα
θέλω να ξέρεις.

Ξέρεις πώς είν'αυτό:
κοιτάζω
το κρυστάλλινο φεγγάρι, το κόκκινο κλαδί
του αργού φθινοπώρου στο παράθυρό μου,
αγγίζω
πλάι στη φωτιά
την ατάραχη στάχτη
ή το ρυτιδωμένο σώμα του ξύλου,
κι όλα με φέρνουν σε σένα,
λες και ό,τι υπάρχει,
αρώματα, φως, μέταλλα,
είναι μικρά πλεούμενα που ταξιδεύουν
προς τα νησιά σου που με περιμένουν.

Ωστόσο,
αν λίγο λίγο πάψεις πια να μ'αγαπάς
θα πάψω κι εγώ να σ'αγαπώ λίγο λίγο.

Κι αν ξαφνικά
με ξεχάσεις
μην ψάξεις να με βρεις,
θα σ'έχω λησμονήσει.

Αν θεωρήσεις ότι κρατάει πολύ κι είναι τρελός
ο άνεμος από σημαίες
που περνάει απ'τη ζωή μου
κι αποφασίσεις
να με αφήσεις στην όχθη
της καρδιάς που έχω ρίζες,
σκέψου
πως εκείνη τη μέρα,
την ώρα εκείνη
θα σηκώσω τα χέρια
και θα βγουν οι ρίζες μου
για να βρούνε άλλη γη.

Όμως
αν κάθε μέρα,
κάθε ώρα,
νιώθεις προορισμένη για μένα
με γλυκύτητα αψεγάδιαστη.
Αν κάθε μέρα ανεβαίνει
ένα λουλούδι στα χείλη σου για να με βρει,
αχ αγάπη μου, αχ δικιά μου,
μέσα μου όλη …

Μελωδίες,Του Χριστόφορου Τριάντη

Κάτω από τις πυροστιές της Ανάστασης τ’ άγρια σκυλιά αποζητούσαν αίμα και κρασί για να λησμονήσουν τις  νύχτες του καλοκαιριού.  Τότε που το φεγγάρι
με λέξεις και μελωδίες τάραζε τον ύπνο των νεκρών και τα νυχτολούλουδα έστρωναν τον δρόμο του έρωτα .. Χριστόφορος Τριάντης

Ελένη Χωρεάνθη,Το παράπονο της Ιφιγένειας

................................................................... Μνήμη Κ.Χ.
Απόψε στ' όνειρό μου σ' είδα
σε μια ξανθή γελούμενη αμμουδιά
να γράφεις τη στερνή σελίδα
όντας εχτίζαν πύργους τα παιδιά.
Κι ήρθαν στο νου τα χρόνια εκείνα,
που 'μοιαζε η πλάση με χρυσοπηγή.
Κρυφομιλούσαν οι καρδιές σαν κρίνα
και πέφταν περιστέρια στη σιγή.
Κυκλάμινα, ζουμπούλια κι ανεμώνες
έφερνες στην ποδιά μου αγκαλιές,
μετρούσες μ' ασφοδίλια τους αιώνες,
στου Θορικού τις γκριζωπές πλαγιές.
Πρωτομαγιά στο Λαύριο, στη Βραβρώνα
θυμάμαι, εκεί στων άρκτων τη στοά,
στη μεσιανή μαρμάρινη κολόνα:
"Της Ιφιγένειας το παράπονο βοά,
τ' ακούς"- μου 'λεγες τρυφερά στ' αυτί-
"που όσο πέφτει η μέρα δυναμώνει;
Πίσω απ' το βράχο, λένε, έχει θαφτεί,
όπου φυτρώνει μια μικρή ανεμώνη..."
Τώρα στο Θορικό έχουν βλαστήσει
χλωράγκαθα. Και στη Βραβρώνα
τους κίονες στη θλίψη έχουν βυθίσει
οι Φράγκοι του αμαρτωλού αιώνα.
Ελένη Χωρεάνθη
(Ο ύπνος των μεσημβρινών ωρών,
Εκδόσεις: …