Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτωβρίου 20, 2016

Ποίηση ~Φωτεινή Γεωργαντάκη Ψυχογυιού~

Δίχως τα χελιδόνια
Θυελλώδεις άνεμοι φυσούν συναισθήματα.
Ρυτιδιάζουν των λιμνών οι κρούστες
στο πέρασμά τους.
Μες στη χαμένη σιγαλιά των βυθών
αναθρέφει η νύχτα τα παιδιά της.
Σκούρο μπλε η υπομονή
ξεμοναχιάζει τη γαλήνη των νερών
ξεθάβοντας μυστηριακές μουσικές.
Άλλαζαν σχήματα οι θαλασσόπετρες
στη μαρτυρία των αφρόπεπλων κυμάτων.
Ροδαλό καθρεφτιζόταν στη χαίτη τους
της αυγής το χρώμα.
Κι εγώ, το καράβι έψαχνα
που σε πήρε μακριά μου.
Όχι, δεν ήταν απλά πεθυμιά που ξέσπασε,
μήτε νοσταλγίας αχός η αναζήτηση.
Θέμα ύπαρξης ήταν κι επιβίωσης.
Δίχως τα χελιδόνια των ματιών σου
πως θ’ αναγνωρίσω την άνοιξη;
 Φωτεινή Γεωργαντάκη Ψυχογυιού,
20/10/2016



(Ζωγραφικός πίνακας :Μουρατίδου Φώφη)


 ·

Τσέζαρε Παβέζε~Κόκκινη γη ~

(Carlo Levi: πορτραίτο του Cesare Pavese)



Κόκκινη γη
Κόκκινη γη μαύρη γη, εσύ έρχεσαι απ’ τη θάλασσα, απ’ τη φρυγμένη βλάστηση, όπου λέξεις αρχαίες κι αιμάτινος μόχθος και γεράνια στα βράχια- δε γνωρίζεις τι φέρνεις από θάλασσα λέξεις και μόχθο, εσύ, πλούσια σαν μνήμη, σαν τ’ άνυδρα χώματα, συ σκληρή και γλυκύτατη λέξη, αρχαία από αίμα συσσωρευμένο στα μάτια˙ νεαρή, σαν καρπός που εποχή είναι και μνήμη- αναπαύεται η ανάσα σου κάτω απ’ τον αυγουστιάτικο τον ουρανό, το βλέμμα σου ελιές που γλυκαίνουν τη θάλασσα, και συ ζει ξαναζείς δίχως έκπληξη, σίγουρη σαν τη γη σκοτεινή σαν τη γη, πατητήρι των ονείρων και των εποχών που αναδύεται μες στο φεγγάρι πανάρχαιο, όπως τα χέρια της μάνας σου η χύτρα της τζάκι.