Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκέμβριος, 2016

Θάνος Ζορμπάς~Παρενθετική ποίηση~

Σε δεκαπεντασύλλαβο λεν ζω για πάντα μέσα
που στα αποκυ(ρ)ήματα έχει καταταχτεί
του Νοτινότερου γιαλού που η μόλα και η λέσα
το έστειλε με κύμα σε βράχο να εκτιναχτεί.
Σαν τότε που την έπεσαν υψίπνοοι γραφιάδες
βαρύτονοι σεγκόντοι και πεσκέσια, κριτικοί
αχολογόντας βάρβαρα στου κρύου τις ζοχάδες
σε ποιητές που έσβηναν οι Άστυ ειδικοί.
Φλογέρα γλυκομελετά ποιμενικό τραγούδι
και ένας Φρυγικός αυλός σα δεύτερη φωνή
μαντρώνει όλα τα στιχιά από θεριό και ζούδι
κι αγερικό που έντεχνα ο Αίολος συμφωνεί.
Ο Παν μαζί τους έρχεται μα γω θα τον διαβάλλω.
Τους Διόνυσους, τους Βάκχους και τους Εύνουχους κρασί
κερνώ δικό μου λέγοντας μαζί σας δε συψάλλω
σκορπάτε με τους Διόσκουρους στο έρβο το δασύ.
Καλεί τ' αρχαία πνέματα κι όλους τους σοφιστάδες
που ζήσανε την πιο αγνή κι ενδώτερη ζωή
διότι τα σημερινά στιχιά αδερφοφάδες
ψυχές είναι και ξέρουν τα .. του κόσμου τη βοή!
Ψάχνουν για μία διόρθωση ή έστω ένα κόμμα
πού 'χεις βαλμένο άτεχνα και να καταπιαστούν
μαζί του .. εξαφάνισμα να γίνει απ&…

«Kαμπανούλες πασπαλισμένες με χρυσόσκονη»

Διήγημα: Της Τζίνας Ψάρρη (αναδημοσίευση από: Fractal) Μικρή όταν ήμουν, έκλαιγα κάθε φορά που έπρεπε να ξεστολίσουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο, που κατεβάζαμε τα στολίδια στο υπόγειο, που πετούσαμε το μαραμένο έλατο. Η χαρά δεν τελειώνει ποτέ μουρμούριζα θυμωμένα, δεν μου αρέσει αυτό το τέλος, είναι θλιβερό. Η μαμά, μου έφτιαχνε ένα σωρό παρηγορητικές ιστορίες. Για τις μπάλες που πρέπει να ξεκουραστούν για να είναι όμορφες και την επόμενη χρονιά, για το δέντρο που πρέπει να κοιμηθεί ώρες πολλές ώστε να μπορέσει να ξανασταθεί όρθιο και ν” αντέξει το βάρος των στολιδιών. Δεν την πίστεψα ποτέ, ακόμα και σήμερα δεν την πιστεύω. Γι” αυτό εξάλλου αφήνω δίπλα στο τζάκι ολόκληρη τη χρονιά μια μικρή καμπανούλα πασπαλισμένη με χρυσόσκονη, έτσι για να θυμίζει αέναα την ατέλειωτη λαχτάρα για γιορτινή διάθεση. Τώρα πια, τα Χριστούγεννα είναι εντελώς διαφορετικά. Όλη αυτή η χαρά που επιβάλλεται, κάπως σαν υποχρεωτική μου μοιάζει, κάπως σαν δεδομένη. Μεγάλωσα φαίνεται πολύ και δεν πι…

Τριανταφυλλάκι της Έμιλυ Ντίκινσον

Το Τριανταφυλλάκι αυτό κανένας δεν το ξέρει
- Προσκυνητής ίσως και θά' ταν
Αν δεν τό' έπαιρνα απ' τους δρόμους
Και σου το προσέφερα.
Σε μια Μέλισσα μόνο θα λείψει
- Σε μια Πεταλούδα μόνο,
Που βιάζεται από μακρύ ταξίδι
- Πάνω στον κόρφο του να γείρει
- Μόνο ένα Πουλί θ' αναρωτιέται
- Μια Αύρα θα στενάξει μόνο
- Αχ, Μικρό Τριάνταφυλλο
-πόσο σαν κι εσένα κάτι
Τη ζωή ήταν εύκολο να χάσει!

Ζωή και φωτιά-Νικηφόρος Βρεττάκος

Αν δεν βρέξει απόψε,
ο κόσμος  
θα πάρει  φωτιά
απ' τα τριαντάφυλλα.
Αν τυχόν και καώ-
ίνες είναι και ρίζες
το χώμα μου
για
την πύρινη μάζα
του ήλιου
για κάθε
στοιχείο και φωτιά-
Αν τυχόν και καώ
να φυτέψτε τη στάχτη μου.

Red Roses by Igor Levashov 

Λάμπρος Πορφύρας,Χειμωνιάτικα Δέντρα

Τὰ σκοτεινὰ φυλλώματα τὰ πεῦκα ἀργοσαλεύουν,
σὰ ρασοφόροι στὸ βουνὸ ποὺ μάχονται ν᾿ ἀνέβουν,
κι ὁ θλιβερός τους ὁ ψαλμὸς στ᾿ ἄδεια βογγάει λαγκάδια
σὰ μουσικὸς ἀντίλαλος ἀπὸ βαθιὰ πηγάδια.
Μαζί τους κάτι ὁλόγυμνα κλαριὰ δὲν ἀποσταίνουν
τρελλὰ μιὰ χειμωνιάτικη καμπάνα νὰ σημαίνουν,
ὅπου τὰ γέρνει ὁ ἄνεμος γέρνουν, σημαίνουν, δίχως
ἀπ᾿ τὸ βουβό τους σήμαντρο ποτὲ νὰ βγαίνει ὁ ἦχος.
Καὶ στὸν καθρέφτη τοῦ νεροῦ, ποὺ σὰν τὴν καταχνιά,
κάποτε -τ᾿ ἀνοιξιάτικο τὸ λέει τὸ παραμύθι-
τὸν κῆπο τῆς Νεράιδας ἐστρῶναν τὰ κλωνιὰ
τίποτε τώρα στὰ θολὰ δὲν ἀπομένει βύθη.
Σὲ ραγισμένους γύρω αὐλοὺς οἱ καλαμιὲς φυσοῦνε
τὰ νυφικὰ μαλλάκια τους μαδοῦν μαδοῦν οἱ ἰτιές,
τὸν κῆπο τῆς Νεράιδας σβημένο νοσταλγοῦνε
καὶ κλαῖν τὶς ἀνοιξιάτικες ἐφήμερες σκιές,
Ὤ! κι ὅλο σκύβουν στὰ νεκρὰ νερὰ τὰ βουρκωμένα,
ὤ! κι ὅλο σειοῦνται κι ἔχουνε μὲς στὸν πικρὸ βοριᾶ
τὰ ἴδια τὰ κινήματα, τ᾿ ἀργὰ κι ἀπελπισμένα,
πού ῾χομε μὲς στὴ λύπη μας κι ἐμεῖς τὴν πιὸ βαριά.

Λάμπρος Πορφύρας (1879-1932): (ψευδ. τοῦ Δημητρίου Σύψωμου), Λ…

Κωνσταντίνος Καβάφης «Δέησις»

Η θάλασσα στα βάθη της πήρ’ έναν ναύτη.-
Η μάνα του, ανήξερη, πηαίνει κι ανάφτει


στην Παναγία μπροστά ένα υψηλό κερί
για να επιστρέψει γρήγορα και νάν’ καλοί καιροί -


και όλο προς τον άνεμο στήνει τ’ αυτί.
Aλλά ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή,


η εικών ακούει, σοβαρή και λυπημένη,
ξεύροντας πως δεν θάλθει πια ο υιός που περιμένει.

Το δίχτυ~Κώστας Βασιλάκος~

Το ποίημα βραβεύτηκε με έπαινο
στον διαγωνισμό ποίησης της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών .

Το δίχτυ
Ολημερίς,
κάρφωνε τα διαλυμένα φύλλα των ημερολογίων,
τα παλιά κασόνια με τις αναμνήσεις,
τους μπόγους με τις πραμάτειες.
Ολημερίς,
σκάλιζε τις εικόνες, να πονέσουν οι άγιοι,
να αγριέψουν οι μορφές τους.
Τις νύχτες,
έσερνε το δίχτυ με τα μπαλωμένα λόγια,
μάζευε τη σκόνη των αστεριών,
ανακάτευε τα ρεύματα της οργής
με την καρτερία της ελπίδας.
Κάθε πρωί,
σχολαστικά τα διαχώριζε για υποστυλώματα
και δοκάρια, για λάσπη και τοιχώματα.
Εμείς,
για χρόνια δε βλέπαμε τους τοίχους,
τις πόρτες και τα παραθύρια,
ούτε τους κήπους με λουλούδια.
Όταν ξεστράτιζε η απορία μας, απαντούσε μονότονα:
- Όλα όσα ποθούν τα μάτια σας
βρίσκονται εντός μου.
Βαθιά γεράματα, καθότανε στην άκρη του γκρεμού,
στα πόδια του κρεμόταν ένα σκούρο μπλε σε βαθιά υπόκλιση.
Τα λευκά του γένια έγλυφαν το αλάτι
που στράγγιξε στην εσχατιά του βράχου.
Του χάιδεψα τα μαλλιά, κι ένα δάκρυ σταλαγμίτης
μου …

Γιώργος Καραγιάννης,Αξέχαστα Χριστούγεννα

Λίγα φύλλα κίτρινα αιωρούνται απ’ το βοριά.
Κάτι γαβγίσματα τσομπανόσκυλων
απ’ την απέναντι πλαγιά.
Σύννεφα ομίχλης ξετυλίγουν δάκρυα
στην πέρα γειτονιά,
αλλά ο καπνός απ’ το τζάκι
τα αποδιώχνει μακριά.
Ένα ρυάκι κελαρύζει την αγάπη αθώα
και την κατεβάζει από ψηλά
κι ύστερα μέχρι να βγει ο ήλιος
την εξατμίζει εκστατικά.
Έτσι, σου φτιάχνεται η διάθεση
και νιώθεις μαγικά…
Να είσαι μες στα χιονόσπιτα,
να νιώθεις ζεστασιά,
να φτερουγά η καρδιά σου,
πιο πέρα απ’ τα βουνά,
κάτι που συμβαίνει μια φορά το χρόνο,
ένα χειμωνιάτικο ξημέρωμα,
που του όρθρου η καμπάνα
από μελωδίες ξεχειλά.
Κοίτα, μια τέτοιαν ώρα
πώς η μνήμη
απ’ τον πόνο της σφαδάζει
για αγάπης μυστικά
και μπήγει με σαΐτα μέσα στην καρδιά σου
όλα τα Χριστούγεννα τ’ αξέχαστα
που ζήσαμε παιδιά,
σε χρόνια παραδεισένια,
που δεν γυρίζουν πια…
Γιώργος Καραγιάννης
24/12/2016

Το τριαντάφυλλο-Νικηφόρος Βρεττάκος

Το τριαντάφυλλο
Είδα στον ύπνο μου, πως μίκρυνες.
Πως έγινες ένα τριαντάφυλλο κόκκινο,
Φρέσκο, σαν άκοπο.
Σ’ είχα στο χέρι μου,
τάχα, και πήγαινα, πήγαινα
– Πέρασα κι άφησα δεξιά τον Ταΰγετο.
Στάθηκα μόνο, τον κοίταξα λίγο,
ξαναπήρα τον δρόμο μου
κι’ όλο πήγαινα, πήγαινα
– Πού να σε βάλω;
Όλη η γής είναι στήθος μου.


art:Red Roses by Igor Levashov

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Η ΕΚΠΤΩΤΟΣ ΨΥΧΗ Καὶ εἶπες· πότε θ᾿ ἀναβῶ ἐπάνω τῶν αἰθέρων!
πότε, ὡς εἷς τῶν φαεινῶν τοῦ οὐρανοῦ ἀστέρων,
εἰς τὸν ἐν σκότει πλέοντα πλανήτην θ᾿ ἀνατείλω
καὶ δωρεὰν εἰς τοὺς θνητοὺς τὴν αἴγλην μου θὰ στείλω;
Δὲν ἔφθασας νὰ συνειδῇς, νὰ γνῷς ὅ,τι ἐπόθεις,
καὶ ὑπὸ τῆς γαστρὸς εὐθὺς τοῦ ᾍδου κατεπόθης·
τὸ χῶμα, ἐφ᾿ οὗ ἔβαινες, ἐκ βάθους ἀνεσκάφη,
ἡ δόξα σου κατέπεσεν ἐντὸς αὐτοῦ κ᾿ ἐτάφη.
Καὶ ὕψωσας τὸ μέτωπον, ὠχρόν, ἀκτινοβόλον,
ζητοῦσα τὸν οὐράνιον ν᾿ ἀναμετρήσῃς θόλον·
κ᾿ ἐξαίφνης ἔπεσες πρηνής, τελείως ἐβυθίσθης
καὶ εἰς τὰ βάθη τῆς φρικτῆς ἀβύσσου ἐκρημνίσθης.
Ἔτεινας χεῖρα τὴν Ἠῶ νὰ περιβάλῃς ὅλην,
κ᾿ ἐνηγκαλίσθης ἀντ᾿ αὐτῆς τοῦ σκότους τὴν ἀσβόλην·
ὁ πούς σου ἐπὶ νεφελῶν ἐπόθεις νὰ πατήσῃ,
κ᾿ ἐπέπρωτ᾿ εἰς τὸν Τάρταρον οἰκτρῶς νὰ ὀλισθήσῃ.
Ἄ, εὗρες ἤδη τὸ καλόν, τὸ πρέπον εἰς σὲ δῶμα,
ὑπάρχει πῦρ τι πυρπολοῦν σφοδρότερον ἀκόμα
ἢ ὅσον σ᾿ ἔκαιε ποτὲ ἡ τῶν παθῶν σου λάβα,
κατάβα εἰς τὸν τάφον σου, ἀπόβλητε, κατάβα.
Τῆς πτώσεώς σου ἄξιον τίς θὰ ἐγείρῃ μνῆμα;
ἐκ τῆς παρόδου σου μικρὸν δ…

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

ΔΕΗΣΙΣ
(Ἐράνισμα ἐκ τῶν Ψαλμῶν) Πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου, πρὸς σὲ τοὺς ὀφθαλμούς μου αἴρω,
τὰ φλέγοντά μου δάκρυα θυσίαν σοὶ προσφέρω·
ἐτάκη ἡ καρδία μου, ὡσεὶ κηρός, ἐντός μου·
ἐλέησόν με, ὁ Θεός, σπλαγχνίσου, ὁ Θεός μου.
Εἶναι πολὺ τὸ πέλαγος, πολύ, τῶν οἰκτιρμῶν σου·
ἡ προσευχή μου εἰς ναὸν φοιτᾷ τὸν ἅγιόν σου·
εἰς κρίσιν μὲ τὸν δοῦλόν σου μὴ θέλῃς νὰ εἰσέλθῃς,
πρὶν ἢ μὲ τὰ ἐλέη σου ἐπὶ τῆς γῆς κατέλθῃς.
Ἡ δόξα σου ὡς οὐρανὸς ἀτέραμνος ἁπλοῦται·
ἐνώπιόν σου, ὁ Θεός, θνητὸς δὲν δικαιοῦται·
τὸ ὄνομά σου ἄπειρον πληροῖ τὴν οἰκουμένην·
σὺ τὴν ψυχήν μου οἴκτειρον τὴν καταβεβλημένην.
Ἡ ὕπαρξίς μου εἰς φθορὰν καὶ σκοτασμὸν κατέβη·
κατέστην τῶν μισούντων με καὶ τῶν ἐχθρῶν μου χλεύη·
οἱ συγγενεῖς μου μ᾿ ὕβριζον, μ᾿ ἐνέπαιζον οἱ φίλοι,
τὰς κεφαλάς των σείοντες, λαλοῦντες μὲ τὰ χείλη.
Καὶ πάντες οἱ θεώμενοι σκληρῶς μὲ κατηρῶντο,
καὶ τόσα βέλη κατ᾿ ἐμοῦ καὶ ξίφη ἡμιλλῶντο·
ὤ, πότε, πότε, Κύριε, θὰ παύσῃς τὴν ὀργήν σου;
πᾶσαν αὐγὴν τὸ στόμα μου λαλεῖ τὴν αἴνεσίν σου.
Ἀνωφελὴς ὁ βίος μου ἐνώπιόν…

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΤΕΜΠΕΛΗ Στὴν ταβέρνα τοῦ Πατσοπούλου, ἐνῷ ὁ βορρᾶς ἐφύσα, καὶ ὑψηλὰ εἰς τὰ βουνὰ ἐχιόνιζεν, ἕνα πρωί, ἐμβῆκε νὰ πίῃ ἕνα ρώμι νὰ ζεσταθῇ ὁ μαστρο-Παῦλος ὁ Πισκολέτος, διωγμένος ἀπὸ τὴν γυναῖκά του, ὑβρισμένος ἀπὸ τὴν πενθεράν του, δαρμένος ἀπὸ τὸν κουνιάδον του, ξωρκισμένος ἀπὸ τὴν κυρα-Στρατίναν τὴν σπιτονοικοκυράν του, καὶ φασκελωμένος ἀπὸ τὸν μικρὸν τριετῆ υἱόν του, τὸν ὁποῖον ὁ προκομμένος ὁ θεῖός του ἐδίδασκεν ἐπιμελῶς, ὅπως καὶ γονεῖς ἀκόμη πράττουν εἰς τὰ «κατώτερα στρώματα», πῶς νὰ μουντζώνῃ, νὰ βρίζῃ, νὰ βλασφημῇ καὶ νὰ κατεβάζῃ κάτω Σταυρούς, Παναγιές, κανδήλια, θυμιατὰ καὶ κόλλυβα. Κ᾽ ἔπειτα, γράψε ἀθηναϊκὰ διηγήματα!
Ὁ προβλεπτικὸς ὁ κάπηλος, διὰ νὰ ἔρχωνται ἀσκανδαλίστως νὰ ψωνίζουν αἱ καλαὶ οἰκοκυράδες, αἱ γειτόνισσαι, εἶχε σιμὰ εἰς τὰ βαρέλια καὶ τὰς φιάλας, πρὸς ἐπίδειξιν μᾶλλον, ὀλίγον σάπωνα, κόλλαν, ὀρύζιον καὶ ζάχαριν, εἶχε δὲ καὶ μύλον διὰ νὰ κόπτῃ καφέν. Ἀλλ᾽ ἔβλεπες πρωὶ καὶ βράδυ νὰ ἐξέρχωνται, ἀτημέλητοι καὶ μισοκτενισμέναι, γ…

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Η ΚΑΛΛΙΚΑΤΖΟΥΝΑ Βορρᾶς χιονιστὴς* εἶχε φυσήσει. Κάτασπρη ἡ κορφὴ τοῦ †Κατεβάτη†, γίγαντος μεταξὺ πυγμαίων, κατὰ τὸν Μαΐστρον ἐπάνω ἐκεῖ. Τὰ καφενεδάκια κάτω εἰς τὸν αἰγιαλὸν εἶχον ἀνάψει τὰς θερμάστρας των. Μόλις ἔδειχνεν ὁ καιρὸς ὅτι ἤθελε νὰ καλοσυνέψῃ, καὶ οἱ ὀλίγοι χασομέρηδες καὶ τὰ γερόντια τοῦ χωριοῦ, ὅσοι δὲν εἶχον ὑπάγει ἀκόμη εἰς τὴν Ἀμερικὴν διὰ νὰ ζητήσουν τύχην, καθὼς καὶ τὰ πληρώματα καὶ οἱ ναῦται ἀπὸ ὅλα τὰ ἁλιευτικὰ καΐκια, τὰ ὁποῖα καταφεύγουν νὰ στεγασθοῦν εἰς τὸν λιμένα, ὅταν εἶναι σφοδρὰ κακοκαιρία, ἢ ὅταν πλησιάζουν τὰ Χριστούγεννα, ἐκάπνιζαν τὸν ναργιλέ των, ἢ ἔπαιζαν τὴν κολτσίναν των γύρω εἰς τὰ τραπεζάκια. Ἄλλοι μὲ τὰ κοντοβράκια καὶ τὶς παλαιὲς γοῦνές των, μὲ τὰ φέσια καὶ τὶς γαλόσες των, Ποριῶται, Κρανιδιῶται, Αἰγινῆται, ἀπὸ τὰς δυτικὰς Σποράδας, ἄλλοι ἀπὸ τὰς Σποράδας τὰς Ἀνατολικάς, Μοσχονησιῶται ἢ Τσεσμελῆδες μὲ τὰ σαρίκια καὶ τὰς μανδήλας των, Μαρμαρινοὶ καὶ Μπογαζιανοί, ἀκόμη καὶ Μαυροθαλασσῖται ἀπὸ τὸν Πόντον.
Ὁ γερο-Ἀναγνώστης ὁ Τζανιάκ…

Ποίηση~Dhimitri Jani Kokaveshi~

Αναδημοσίευση από την προσωπική σελίδα:''Της θάλασσας και της ψυχής''Dhimitri Jani Kokaveshi Χ
Σαν μ’ αγκαλιάζεις
νύχτες σου
στο φως μου!...Ξημερωνεις!
Dhjk©22-12-2016

Χ Έπαιζα.... κι έστρωνα ήλιο, σε μια σκακιέρα γνώσεις γεμάτων ανατολές τον φόρτωνα,.. ηλιοβασιλέματα σαν παραμύθια σε μία δυνατή παροδική πνοή... ανέμων, φουρτούνιαζαν, σκισμένα κύματα τρυπώνουν... κύμα, ποδοπατεί ακρογιαλιές, δεν του αφήνω κι ας ματώνω.
Ματώνω,… με τα βράχια ανυπακοής, ήλιου, θρύψαλα σωριάζονται σαν λάμψεις.
Στις λάμψεις αν έχουν άρνηση, δεν συνιστώ, δεν τις ποθώ,… υπηρεσίες που ορίζουν αποστάσεις σε υποταγές οφειλόμενες υπηρεσίας, συμμορφώνω!...
Δίχως λάμψεις δεν αφήνω, δεν προχωρώ, πρωινά που χάνουν ομορφιές… του σύμπαντος φωτίζονται από χαρά εξάντλησης θεϊκής η ηθική – της στέγη;...
Ανησυχώ!...
Της διάλυσης απ' την αγάπη σε σκοτάδια ανατροπής, θα τα φρουρώ.
Dhjk©05-08-2016

ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΕΙΣ.
Ερωτικές, επιτυχίες
αναμέτρησης
αγάπης, δεν κρατούσε!...
Προκλητικές
φροντίδες,…

Πέτρος Τσερκέζης~Νυχτερινή πτήση Αθήνα-Ιωάννινα~

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΤΗΣΗ ΑΘΗΝΑ-ΙΩΑΝΝΙΝΑ
Στους διαδρόμους του αεροδρομίου χιονίζει
Χιονίζει στις πίστες, στα φτερά των αεροσκαφών,
στους φανοστάτες, στα κτήρια του αερολιμένα
Οι πύλες τ’ ουρανού είναι κλειστές.
Οι νιφάδες του χιονιού έρχονται όλες χορεύοντας σαν μπαλαρίνες
Προς το οβάλ τζάμι και σχηματίζουν το πρόσωπό σου
Με παράξενα χρώματα από τις παλέτες ενός Μανέ ή Βαν Γκογκ.
Το αεροσκάφος μένει ακινητοποιημένο, υπάρχει καθυστέρηση, υπάρχει νευρικότητα και μια επιβαλλόμενη γαλήνη,
Θρασομανάει το γκρίζο δέντρο τ’ ουρανού.
Σ’ αυτή τη λευκή ατμόσφαιρα οι νιφάδες του χιονιού
Ξαναζωγραφίζουν το θλιμμένο σου πρόσωπό
Μια νιφάδα μάτια, μια χείλη, μια θολερό χαμόγελο
Πόσα κομμάτια για να σχεδιάσεις το πορτρέτο της αγάπης
Μια ζωή δε φτάνει. Ένας ουρανός ολόκληρος δεν αρκεί.
Μέσα από τη διαφάνεια του χιονιού ο ουρανός ανοίγει τις πύλες
Λες και έβαλαν τους άγκωνες οι τρελές μας επιθυμίες
Κι ανοίγουν ένα διάδρομο μες τη μουντάδα των νεφών
Με τυλίγουν τα άκρα σου απαλές, χαδιάρες νιφάδες

ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ~Πέτρος Τσερκέζης

ΠΟΥ ΠΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ


Γράφει:Ο Πέτρος Τσερκέζης
- μυθιστόρημα
Ενδέκατο απόσπασμα
ΠΟΥ ΠΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ
Η τρέλα μου ήταν η παγίδα μου κι έτρεχε πίσω από την παγίδα της Άννας. Ήμασταν δυο παγιδευμένοι με τα ίδια δεσμά. Μας έσερνε πίσω το έλκηθρο των μαφιόζων. Δεν γνωρίζω πια παγίδα ήταν πιο επικίνδυνη.
«Εδώ θα σε αφήσω», είπε ο οδηγός, εκείνος που θα μπορούσε να με πήγαινε και στο Βόρειο Πόλο.
Τον κοίταξα έκπληκτος.
«Που είναι η θάλασσα;»
«Όπου να ‘ναι θα τη βρεις μπροστά σου. Θα σου μιλήσει».
«Μα υποσχέθηκες να με αφήσεις ένα βήμα μακριά της».
«Με όλη την ευχαρίστηση, αλλά είναι κλειστός ο δρόμος».
«Τι σημαίνει κλειστός;»
«Κλειστός σημαίνει κλειστός. Σημαίνει δεν μπορεί να τον διαβεί το ταξί, έβγα να τον δεις. Υπάρχει κατολίσθηση».
Να ήταν και αυτός σε συνωμοσία με το σκοτάδι. Το προφίλ του έμοιαζε φιλικό και μαλακό όπως την πρώτη στιγμή.
«Και τώρα τι κάνουμε;»
«Παίρνουμε τα ποδαράκια μας και πά…

Χωρισμός,του Χριστόφορου Τριάντη

Ο  έρωτας μας  -πραγματικά -πέρασε από χίλια κύματα: πολιτικές εξορίες,αναγκαστικοί χωρισμοί λόγω διώξεων, φτώχεια,αλλαγή πόλεων για να βρω εργασία. Τα εμπόδια όμως,τρέφουν την αγάπη. Τελικά,οι καιροί βοήθησαν και σμίξαμε. Βάλαμε όλη την ενέργεια μας, για ν’ αναπληρώσουμε τον χαμένο χρόνο,όπως έγραφε  κι ο Προυστ. Να όμως,που τα γεγονότα προσπερνούν τους ανθρώπους  και διαμορφώνουν αυτά την ιστορία.Μια μέρα,καθώς της διάβαζα ένα ποίημά μου για την αγάπη, η Έντα  αποκοιμήθηκε.Και μια άλλη φορά που έτρεξα να βοηθήσω  έναν γέρο μετανάστη να ξεφύγει από κάτι συμμορίτες, επιδεικτικά μ’εγκατέλειψε. Κατάλαβα ότι η Έντα δεν έβλεπε τον πόνο των ανθρώπων όπως εγώ,ούτε συμμεριζόταν τις ιδέες μου,ό,τι αγαπούσα και πίστευα. Χωρίσαμε χωρίς εξηγήσεις.Δεν χρειάζονταν άλλωστε..
Τριάντης Χριστόφορος

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Κώστας Ουράνης ,Πάψετε πια...

Πάψετε πια να εκπέμπετε το σήμα του κινδύνου,
τους γόους της υστερικής σειρήνας σταματήστε,
κι αφήστε το πηδάλιο στις τρικυμίας τα χέρια!
Το πιο φριχτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε!
Τι; Πάλι να γυρίσουμε στην βαρετήν Ιθάκη,
στις μίζερες τις έγνοιες μας και τις φτηνές χαρές μας,
και στην πιστή τη σύντροφο, που σαν ιστόν αράχνης
ύφαινε την αγάπη της γύρω από τη ζωή μας;
Πάλι να ξέρουμε από πριν το αύριο τι θα 'ναι
και να μη νοιώθουμε καμμιά λαχτάρα ν' ανατέλλει;
Πάλι σαν τους ανήλιαστους καρπούς, που μαραζώνουν
και πέφτουν σάπιοι καταγής, να μοιάζουν τα όνειρά μας;
Η τόλμη αφού μας έλλειψε - και θα μας λείπει πάντα! -
να βγούμε μόνοι απ'τη στενή και τη στρωτή μας κοίτη,
κ' ελεύθεροι, σαν άνθρωποι στη χαραυγή του κόσμου,
τους άγνωστους να πάρουμε και τους μεγάλους δρόμους
μ'ανάλαφρη περπατησιά σαν του πουλιού στο χώμα
και την ψυχή μας ριγηλή σα φυλλωσιά στην αύρα,
τουλάχιστο ας μη χάσουμε την ευκαιρία τώρα
το παίγνιο να γίνουμε των άγριων των κυμάτω…

Τὰ Χριστούγεννα τῶν ὀρφανῶν~Νικόλαος Α. Κοντόπουλος

Ὁ ξανθὸς
ἐπισκέπτης
Ἡ χρονιὰ τοῦ 1943, ὅπως ὅλες οἱ χρονιὲς τῆς μαύρης Κατοχῆς, ἦταν φρικτή· πεῖνα, ἀρρώστεια καὶ δυστυχία ἐμάστιζαν τὸν τόπο. Ὅ,τι καλὸ εἶχε ὁ τόπος, τὸ ἔπαιρναν οἱ Γερμανοί· καὶ ὅ,τι ἄφηναν ἐκεῖνοι, τὸ ἄρπαζαν οἱ Ἰταλοὶ καὶ οἱ Βούλγαροι.
Μέσα στὴ γενικὴ αὐτὴ δυστυχία ὁ Θοδωράκης καὶ ἡ Φανὴ ἦσαν ὀρφανὰ ἀπὸ πατέρα· τὸν ἐσκότωσαν οἱ Γερμανοὶ στὴν ἀρχὴ τοῦ 1943, γιατὶ τὸν ἔπιασαν -ἔλεγαν- σὲ μιὰ σιδηροδρομικὴ γέφυρα μὲ χειροβομβίδες. Ἔτσι ἔμειναν τὰ δύο παιδιὰ μόνα στὸν κόσμο μὲ τὴν μητέρα των, μόνα καὶ ἀπροστάτευτα.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ κυρα-Ἂννα δὲν ἐλύγισε. Ἔκρυψε στὰ κατάβαθα τῆς καρδιᾶς τὸν πόνο της καὶ ἄρχισε νὰ ξενοδουλεύῃ, γιὰ νὰ ζήσῃ τὰ παιδάκια της. Καὶ πάλι δὲν ἐπρόφθανε μὲ τὴ μεγάλη ἀκρίβεια, ποὺ ἔδερνε τότη τὴν Ἑλλάδα.
Καὶ σὰν νὰ μὴν ἔφθαναν ὅλα αὐτά, ἔπεσε καὶ στὸ κρεβάτι μὲ τὰ μεγάλα κρύα τοῦ Δεκεμβρίου. Ἐπέρασε βέβαια τὸ κακό, ἀλλ' ἦρθαν τὰ Χριστούγεννα καὶ ἀκόμη ἀδύνατη δὲν ἠμπόρεσε νὰ ἐργασθῇ. Γι' αὐτὸ ἡ παραμονὴ τῆς μεγάλης ἑορτ…

Πίνακες ζωγραφικής με θέμα τη Γέννηση του Χριστού.

Η Γέννηση του Χριστού, 1910-Ναταλία Γκοντσαρόβα.
Το προσκύνημα των Μάγων ,1913-Πάβελ Φιλόνοβ
Οι Μάγοι, 1914-Πάβελ Φιλόνοβ
Η παρθένος. Τρυφερότητα στις κακοποιημένες καρδιές, 1914-1915-Κουζμά Πετρόβ-Βόντκιν
Η Παναγία του Πέτρογκραντ, 1920-Κουζμά Πετρόβ-Βόντκιν
Η γέννηση του Χριστού, εικόνα στον Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο της Μόσχας (1405). Στη Ρωσία, γενικά έχει παραμεληθεί η θρησκευτική τέχνη. Τα θέματα που ανέπτυξαν οι κορυφαίοι ζωγράφοι του είδους, όπως ο Ντα Βίντσι, ο Ραφαέλ, ο Μποτιτσέλι, εδώ μονοπωλήθηκαν από την Εκκλησία, έτσι που οι λεγόμενοι «μη κληρικοί» πίνακες οι οποίοι απεικονίζουν βιβλικές σκηνές αντικαταστάθηκαν από την αγιογραφία. Από πολύ νωρίς η ορθόδοξη ρωσική εικόνα δεν θεωρήθηκε ως απεικόνιση: ήταν ιερό αντικείμενο και κάθε απόκλιση από τον κανόνα δεν ήταν αποδεκτή. Αυτά τα έργα φαίνεται πως είναι σπάνια είδη της κοσμικής θρησκευτικής ζωγραφικής. Σήμερα, όλα αυτά είναι αφιερωμένα στη Γέννηση του Χριστού. Καλά Χριστούγεννα!–ν…