Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτώβριος, 2016

Ρουμάνοι Λυρικοί Ποιητές: OCTAVIAN GOGA (1881-1938) Απόδοση από την Ρουμανική γλώσσα: Αντώνης Περδικούλης

ΔΥΟ ΠΟΙΗΣΕΙΣ
1. POEZIE
Eu urc.. Acolo jos, in adancime,
Aud viata ce –si intinde hora,
E necurmatul cantec din vechime.
Il stiu...mai bine n- o sa –l stie nime,
Caci am baut din cupa tuturora
Si l- am platit cu lacrimi si cu rime.
Neprehanita, mandra poezie,
Lumina alba, pururi adorata,
Asculta –ma cu ruga mea tarzie
Si fa pe veci in mine sa –mi tresalte,
Stralucitoare, rece si curata,
Singuratatea culmilor inalte...
(στη νεοελληνική..)
ΠΟΙΗΣΗ
Εγώ ανεβαίνω...κάτω εκεί στα τάρταρα,
Γρικώ ζωή ν’ απλώνεται χορός
Τ’ ατέλειωτο τραγούδι το παλιό
Το ξέρω..και πιο καλά κανείς δεν ξέρει
Γιατί απ’ ολωνών την κούπα ήπια
Και πλήρωσα με δάκρυ και με στίχο.
Άσπιλη ποίηση λαγάρια
Λευκάδι φως και αεί σαν πόθος
Την όψιμη άκου προσευχή μου
Στο μέσα μου το αιώνιο να σκιρτήσει
Λαμποκοπούσα, ψύχραιμη, καθάρια
Η μοναξιά των κορυφών του αψήλου..
(«Τραγούδια δίχως Πατρίδα»), 1905
2. O LACRIMA
De ar fi sa ti impartesti odata
Tu bogatiile ce ai,
Din toate darurile tale
Ti-as cere o lacrim…

Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας,Τάσος Λειβαδίτης

…δός μου τα χέρια σου να κρατήσω τη ζωή μου.

…μια φέτα ψωμί που δε θα τη μοιραζόμαστε πως να την  αγγίξω;

Πως θάνοιγα μια πόρτα όταν δε θάτανε για να σε συναντήσω
πως να διαβώ ένα κατώφλι αφού δε θάναι για να σε βρώ.

Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου
αγαπημένη μου.

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.

Θάθελα να φωνάξω τ” όνομά σου, αγάπη, μ” όλη μου τη δύναμη.
Να το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο
καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.
Τάσος Λειβαδίτης

 artwork-Arthur Braginsky

Τρία ποιήματα ,της Μάτση Χατζηλαζάρου

Λιάζομαι μες στη συγκίνηση
των ημερών του Νοέμβρη,
που ξαναφέραμε μαζί.
 Μαζί το ζούμε και το θέλουμε
το πηγαινέλα της φύσης
-τις μυρωδιές του κρύου ανέμου,
τα παγωμένα νίκελ της πόλης,
τον κλειστό χώρο μες στη παγωνιά
όταν αχνίζουν τα τζάμια.
 Ζωή μου, δίπλα σου βλέπω την αναπνοή
και ακούω το καρδιοχτύπι όλων των πραγμάτων.
Ζωή μου, δίπλα σου
είναι η μέρα του ήλιου του μεσονυκτίου.
 Μακριά σου είναι η νύχτα του βορινού χειμώνα.
Ποιήματα 1944-1985.
Από τη συλλογή Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης.
~~~              ~~~             ~~~



Μην είναι γητειά; μην είναι όνειρο;
μην είναι θαύμα;
Το πλάνεμα της σκέψης μου,
ο πυρετός κι οι νοσταλγίες,
 κι ο οίστρος ο τρομερός της σάρκας μου.
Όλα μου σου τα χαρίζω –
μες στον ήλιο και μες στο ερωτικό χρώμα
των ματιών σου.
Πώς πέφτει το φύλλο της λεύκας,
το φύλλο που μαγεύει το φως;
έτσι θε να πέσω μες στην αγκαλιά σου.
Πώς σβήνουν τα τραγούδια
των κοριτσιών το σούρουπο;
 έτσι θε να σβήσω μες στην αγκαλιά σου.
Το γυμνό μου σώμα βρίσκεται
πια στην εύκρατο ζών…

~Μυτριώτισσα~

~Έρωτας τάχα~

Έρωτας τάχα να ‘ν’ αυτό
που έτσι με κάνει να ποθώ
τη συντροφιά σου,
που σαν βραδιάζει, τριγυρνώ
τα φωτισμένα για να δω
παράθυρά σου;
Έρωτας να ‘ναι η σιωπή
που όταν σε βλέπω, μου το κλείνεις
σφιχτά το στόμα,
που κι όταν μείνω μοναχή,
στέκω βουβή κι εκστατική
ώρες ακόμα;
Έρωτας να ‘ναι ή συμφορά,
με κάποιου αγγέλου τα φτερά
που έχει φορέσει,
κι έρχετ’ ακόμη μια φορά
με τέτοια δώρα τρυφερά
να με πλανέσει;
Μα ό,τι και να ‘ναι, το ποθώ,
και καλώς να ‘ρθει το κακό
που είν’ από σένα·
θα γίνει υπέρτατο αγαθό,
στα πόδια σου αν θα σωριαστώ
τ’ αγαπημένα.

~Τα βήματα~

Τα βήματα, τα βήματά σου
τα γνώριμα τ’ αγαπημένα που είναι χαμένα.
Έχω ποθήσει τη μιλιά σου,
τα μάτια σου, τα δυο σου χέρια.
Κι έχω διψάσει τα φιλιά σου
και πια με σφάζουνε μαχαίρια.
Σαν θυμηθώ τα βήματά σου,
καίγονται ξαφνικά τ’ αστέρια.
Βρίσκομαι μες την αγκαλιά σου.
Τα βήματα, τα βήματά σου.
Τα βήματα, τα βήματά σου,
μες τα όνειρά μου τρομαγμένα,
φτάνουν σε μένα.
Έχω ξεχάσει τη μιλιά σου,
τα μάτια σου, τα δυο σου χέ…

Τρία ποιήματα, της Emily Dickinson

ΑΓΡΙΕΣ ΝΥΧΤΕΣ  Άγριες νύχτες - Άγριες νύχτες!  Αν ήμουν μαζί σου  Οι Άγριες νύχτες θα ήταν  Η απόλαυση μας  Μάταιοι οι άνεμοι  Για μια καρδιά σε λιμάνι  Αρκετά με την Πυξίδα  Αρκετά με τους Χάρτες  Κωπηλατώντας στην Εδέμ  Αχ! η Θάλασσα! Μονάχα να προσόρμιζα  Απόψε Σ' εσένα! 
ΑΝ ΜΠΟΡΩ  Αν μπορώ να σταματήσω  μια καρδιά που πάει να σπάσει  Δεν θα ζήσω μάταια.  Αν μπόρω να απαλύνω  μιας ζωής την Οδύνη  Ή ηρεμήσω άλλου τον Πόνο  Ή να βοηθήσω  ένα μισολιπόθυμο Κοκκινολαίμη  Να μπει ξανά μες στη Φωλιά του  Δεν θα ζήσω μάταια.
ΕΛΠΙΔΑ Είναι η ελπίδα ένα πράγμα με φτερά  που κουρνιάζει στην ψυχή μου  και δίχως λέξεις τραγουδάει τον σκοπό  χωρίς ποτέ να σταματάει.  Και πιο γλυκά  Ακούγεται στην θύελλα  Επαίσχυντη πρέπει να είναι η καταιγίδα  που μπορεί να ταράξει το μικρό πουλί,  που κράτησε τόσους πολλούς ζεστούς.  Το έχω ακούσει στην πιο παγωμένη γη,  Και στην πιο παράξενη θάλασσα  Ωστόσο ποτέ, ούτε στην έσχατη ανάγκη,  δεν ζήτησε ούτε ψίχουλο, από μένα  ΕΜΙΛΥ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ

~Βάλτερ Μπένγιαμιν~Του Χριστόφορου Τριάντη

Οι ισπανοί συνοριοφύλακες κρατούσαν τους φυγάδες στον μεθοριακό σταθμό .Την επόμενη μέρα θα τους παρέδιδαν στους Γερμανούς , στη γαλλική πλευρά των συνόρων . Δεν υπήρχε περίπτωση να τους επέτρεπαν την είσοδο στη χώρα, απέναντι τούς περίμενε η Γκεστάπο . Είχαν χαρακτηριστεί επικίνδυνοι για την ασφάλεια τού ράιχ . Μερικοί απ’ αυτούς είχαν και άλλη «τρομοκρατική» ιδιότητα : ήταν Εβραίοι . Ο πιο «επικίνδυνος»  ήταν ο φιλόσοφος  Βάλτερ Μπένγιαμιν. Σε μια γωνιά του κρατητηρίου , κάτω απ’ το αμυδρό φως της λάμπας, ο Μπένγιαμιν σιωπηλός , διάβαζε Λουκρήτιο . Ξαφνικά σηκώθηκε κι είπε στους συγκρατούμενούς του «Λοιπόν , το ξέρετε κι εσείς ,ο φασισμός είναι η λατρεία του θανάτου . Είναι ο θάνατος . Εμείς αγαπούμε  τις καρδιές , τα βιβλία και τα μάτια θλιμμένα..» Αμέσως μετά άνοιξε ένα φιαλίδιο με δηλητήριο …

Τάσος Λειβαδίτης~ ~Μάχη στην άκρη της νύχτας(1952)~

…πως θα ξαναπιστέψουμε στον κόσμο
τι ώρα νάναι;

…πικρή νύχτα
σαν την αδικία πικρή.

…πικρή νύχτα
σαν την ταπείνωση μικρή.

Μας κοίμιζε άλλοτε η μάνα μας
μ” ένα τραγούδι σιγανό
τι κάνατε το τραγούδι αυτό;

Ένας άνθρωπος καίγεται
ένας άνθρωπος φωτίζει την νύχτα…
 Τάσος Λειβαδίτης
(από το βιβλίο «Απάνθισμα Τάσου Λειβαδίτη» του Γ. Δουατζή εκδόσεις Κέδρος 1997 (εξαντλημένο)

Άγγελος Σικελιανός

Στρατιώτες του μετώπου

Σιμά Σας μόνο, εκεί μονάχα πρέπει,
στην πιο αψηλή του μόχτου Σας κορφή,
που τα Έργα δε χωρίζουν από τα Έπη
σα θα ‘μουνα στο πλάϊ Σας, αδερφοί,

εκεί που η λόγχη και το Πνέμα είν’ ένα,
κ’ ένα η ψυχή μαζί με το κορμί,
κι όλα τ’ αόρατα φανερωμένα
στης Εφόδου την ύστατην ορμή,

εκεί μονάχα, τον υπέρτατο αίνο,
με του Αισχύλου τον άκρατο σκοπό:
«Η Ελλάδα σκώνεται και τρώει τον ξένο»,
καθώς θα ορμάτε, θ’ άξιζε να πώ!

Αλλ’ αν η λόγχη και το Πνέμα ειν’ ένα,
λογιάστε το η ψυχή μου πόχει βγεί
να Σας προλάβει πιο μπροστά από μένα …
Κι ακούοντας την υπέρτατη κραυγή,

ακούοντας τον ακράτητο αυτόν αίνο,
με του Αισχύλου τον άκρατο σκοπό:
«Η Ελλάδα σκώθηκε και τρώει τον ξένο»,
πέστε πως ήρτα αυτού να Σας τον πώ!
Άγγελος Σικελιανός



(Πίνακας του Ἀλέξανδρου Ἀλεξανδράκης: Ὁ ζωγράφος τοῦ ἔπους τοῦ 1940)

Οδυσσέας Ελύτης

Άσμα ηρωϊκό και πένθιμο,για τον χαμένο Ανθυπολοχαγός της Αλβανίας




Ήταν ωραίο παιδί. Την πρώτη μέρα που γεννήθηκε
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης να φανεί
Στους ώμους της στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε·
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης και το φτύσανε
Μια στο κεφάλι, μια στον κόρφο, μια μες το κλάμα του·
Βγήκαν Ρωμιοί με μπράτσα φοβερά
Και το σηκώσαν στου βοριά τα σπάργανα…
Ύστερα οι μέρες τρέξανε, παράβγαν στο λιθάρι,
Καβάλα σε φοραδοπούλες χοροπήδηξαν
Ύστερα κύλησαν Στρυμόνες πρωινοί
Ώσπου κουδούνισαν παντού οι τσιγγάνες ανεμώνες
Κι ήρθαν από της γης τα πέρατα
Οι πελαγίτες οι βοσκοί να παν των φλόκων τα κοπάδια
Εκεί που βαθιανάσαινε μια θαλασσοσπηλιά,
Εκεί που μια μεγάλη πέτρα εστέναζε!

Ήταν γερό παιδί·
Τις νύχτες αγκαλιά με τα νεραντζοκόριτσα
Λέρωνε τις μεγάλες φορεσιές των άστρων
Ήταν τόσος ο έρωτας στα σπλάχνα του
Που έπινε μέσα στο κρασί τη γέψη όλης της γης
Πιάνοντας ύστερα χορό μ’ όλες τις νύφες λεύκες
Ώσπου ν’ ακούσει και να χύσ’ η αυγή το φως μες στα μαλλιά του,
Η αυγή που μ’ ανοιχτά …

Εικοσιοχτώ του Οχτώβρη του 1940

~Άγγελος Σικελιανός ~

Το γένος βουλιαγμένο μες στον αιώνα
να λυτρωθεί μονάχο του μπορεί
μα να ξυπνήσει πρέπει η πλέρια Μνήμη
βαθειά του, αδάμαστη και τρομερή.

Κανείς δε θα ξεφύγει τη γενιά του!
το βάρος της θα σπάσει ως τη στιγμή,
που βγαίνοντας από τη λησμονιά του
στο φως που πια δεν στέκουν δισταγμοί.

Της ζωής θε να ντυθεί την πανοπλία,
και μ’ ακέριο τον άγιο σκελετό
των περασμένων, θα στηθεί στη γη του
με το κεφάλι αλύγιστο κι ορτό!

Ελέγαμε: ένα Μαραθώνα ακόμα! Ελέγαμε: Μια Σαλαμίνα ακόμα! Ελέγαμε: Ακόμα ένα εικοσιένα! Κι ήρτες τέλος συ, Μητέρα-Μέρα, οπού αγκάλιασες κι ανύψωσες ολόκληρα τα περασμένα στον ανώτατο λυτρωτικό σκοπό τους, στον υπέρτατο τους ηθικόν Ιστορικό Ρυθμό!
Ω δικαίωση όλων των ελληνικών αγώνων! Ω ύψιστη ηθική στροφή μέσα στο χάος ολόκληρου του Κόσμου! Και μαζί, ω γιγάντια, πλέρια ιστορική καταβολή, από την οποία, ..Ν ι κ η τ έ ς, οι Έλληνες, θα ξεκινήσουμε αύριο, πρωτοπόροι της πνευματικής ανάπλασης ολόκληρης της γης!
Ω Μέρα-Μάννα, που μας έσπασες ακέρια κι ως …

Μονοπάτι ~Χριστόφορος Τριάντης~

Στο μονοπάτι βυζαντινοί βασιλιάδες , (πίσω απ’ τις λυγαριές ) χαιρετούν τα βήματά σου . Και απ’ τα σήμαντρα της Άνοιξης τα μάτια της Αγάπης συντροφεύουν τα όνειρά σου . Τα λουλούδια πανηγυρίζουν στους  πήλινους τάφους , αντάμα με τις μέλισσες . Στους  ξερόλακκους σταματούν   τα μοιρολόγια των νικημένων κι η θλίψη χάνεται ( για λίγο ) στα δάση με τ’ αγκάθια . Δεν υπάρχουν πια σκιές στο μονοπάτι . Στις άκρες του ,  η καρδιά της νύχτας στάζει φως και αίμα . Ω !  Υπάρχει -ακόμα - ομορφιά και ποίηση  στο μονοπάτι … της ζωής … Χριστόφορος Τριάντης

Δήμητρα Σοφιανού

*(απόσμασμα από το βιβλίο:Άσπρος τοίχος )
III ΓΛΑΥΚΟΣ: Σακούλες νάυλον σπασμένα ξύλα σκουπίδια πέτρες χαρτιά παπαρούνες μαντελίδες. Πέφτει ίσκιος μουριάς σκεπάζει την ψυχή σου. Σκουριασμένο ποδήλατο παιδιού τρύπες τσιμεντόλιθου  οργιάζουν λουλούδια ροδιάς,Στην πίσω αυλή νησιώτικου σπιτιού.πειθήνιοι υπήκοοι στην βασιλεία τολμήεσσας παπαρούνας ξελεπιδιάζει σκασμένο κορμό γέρικης ελιάς. περιμένεις,περιμένεις μετρώντας τ'αγκάθια του πλατύχειρου κάκτου ανηφορίζοντας κλίμακα πίλεος νέφη πυκνές καμπύλες. ΚΑΛΛΙΘΥΙΑ: Γλαφυρές πέτρες κοτρώνια ανθρωπόμορφα με αγκάθινη κόμη ανητχούν  ομορφιά δαγκώνουν το σορόκο. Αερόμορφεςνηίδες σε περιστέρινους σχηματισμούς αγκαλιάζουν ακοκεφαλισμένους μύλους αντικατοπτρισμούς ονείρων.Το κοφτό φσσστ!των φτερών τους χάραξε πλάγιες εντομές στην ακοή του μυαλού μου καθώς έπιανα με τα μάτια γκριζόασπρο χορό. Το νερό της θάλασσας ανανεώνεται απ΄π δάκρυ πηγή που δεν στερεύει. Λευκοί σπασμοί ερωτικοί Οργασμός του βράχου καθώς συνουσιάζεσαι με κύμα του Αιγαίου ΓΛΑΥΚΟΣ: …

Dhimitër Kokaveshi

ΑΡΤΙΟ.
Στο ψέμα, δεν γεννήθηκε
η αλήθεια
κύμα... ηλίου η της νύχτας
μουσική;….
Κι αυτό, αυτό το σοβαρό
εξωπραγματικό
μου διατυπώνει, όνειρο
άπειρο κι άθικτο
σαν το φιλί, φιλί της νύχτας
η νύχτας το φιλί!...
Δεν έδωσε, σε ποια αγάπη
μα ποια αγάπη
άγγιξες το άρτιο, το άθικτο
ψυχής, υπήρχε;…
Άνετο, υπήρχε,… ομοιόμορφο
κι ανέπαφο σε επιφύλαξη
του άφησες!...
Συνέπειες ηθικού σε κάθε μέρα
έσβηνε, χαρά!... Κλειστή
κι αδιόρθωτη
σε εξόφληση, δεν έχει η ψυχή.
Dhjk©14-10- 29015
Δημήτρης Κοκαβέσης

Ο Καιρός,Του Κώστα Καρούσου

Ο καιρός δε φεύγει τόσο πράος
κι είν΄η ψυχή-σαν πιο λεπτή-κι απ΄την κλωστή.
Μ έ σ α τ η ς β ο γ γ ά μ ι α π ο λ ι τ ε ί α !!
Μη σκύβεις τον αυχένα
στο ενδιάμεσο της ψυχής.
Ο κ α ι ρ ό ς τ ρ υ γ ά ε ι
-------την κλαγγή της οδύνης
-------το τριμμένο πουκάμισο
-------το γυαλοδοχείο του ήλιου
-------την κερήθρα της νιότης
προς το βράδυ
την ασάλευτη στιγμή
στα λεπτά χείλη των δρόμων !!
Κώστας Καρούσος
Από το βιβλίο ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ,
 3η έκδ Πάραλος 2009

Σονάτες για μένα,Pablo Neruda

Μ' αρέσει μες στη νύχτα να σε νιώθω κοντά μου, αθώρητη στον ύπνο σου, σοβαρή κι ερεβένια, ενώ εγώ τις σκοτούρες μου ξεμπλέκω σαν να 'ταν τάχα δίχτυα μπερδεμένα.
Απούσα, μέσα στα όνειρα ταξιδεύει η καρδιά σου, μα το εγκαταλειμμένο κορμί σου ανασαλεύει στα τυφλά αναζητώντας με, τον ύπνο αξαινοντάς μου, σαν το φυντάνι που διπλό γίνεται μες στον ίσκιο.
Όρθή, θα 'σαι άλλη που αύριο θα ζήσει, όμως από τα χαμένα μέτωπα μες στη νύχτα, από το ζω και δεν ζω που βρισκόμαστε, κάτι
μένει που μες στης ζωής το φως μας πλησιάζει λες και έχει με φωτιά η σφραγίδα του ίσκιου τα κρυφά πλάσματα του σημαδέψει.

Aν με ξεχάσεις... ,Pablo Neruda

Aν με ξεχάσεις... Ένα
θέλω να ξέρεις.

Ξέρεις πώς είν'αυτό:
κοιτάζω
το κρυστάλλινο φεγγάρι, το κόκκινο κλαδί
του αργού φθινοπώρου στο παράθυρό μου,
αγγίζω
πλάι στη φωτιά
την ατάραχη στάχτη
ή το ρυτιδωμένο σώμα του ξύλου,
κι όλα με φέρνουν σε σένα,
λες και ό,τι υπάρχει,
αρώματα, φως, μέταλλα,
είναι μικρά πλεούμενα που ταξιδεύουν
προς τα νησιά σου που με περιμένουν.

Ωστόσο,
αν λίγο λίγο πάψεις πια να μ'αγαπάς
θα πάψω κι εγώ να σ'αγαπώ λίγο λίγο.

Κι αν ξαφνικά
με ξεχάσεις
μην ψάξεις να με βρεις,
θα σ'έχω λησμονήσει.

Αν θεωρήσεις ότι κρατάει πολύ κι είναι τρελός
ο άνεμος από σημαίες
που περνάει απ'τη ζωή μου
κι αποφασίσεις
να με αφήσεις στην όχθη
της καρδιάς που έχω ρίζες,
σκέψου
πως εκείνη τη μέρα,
την ώρα εκείνη
θα σηκώσω τα χέρια
και θα βγουν οι ρίζες μου
για να βρούνε άλλη γη.

Όμως
αν κάθε μέρα,
κάθε ώρα,
νιώθεις προορισμένη για μένα
με γλυκύτητα αψεγάδιαστη.
Αν κάθε μέρα ανεβαίνει
ένα λουλούδι στα χείλη σου για να με βρει,
αχ αγάπη μου, αχ δικιά μου,
μέσα μου όλη …

Μελωδίες,Του Χριστόφορου Τριάντη

Κάτω από τις πυροστιές της Ανάστασης τ’ άγρια σκυλιά αποζητούσαν αίμα και κρασί για να λησμονήσουν τις  νύχτες του καλοκαιριού.  Τότε που το φεγγάρι
με λέξεις και μελωδίες τάραζε τον ύπνο των νεκρών και τα νυχτολούλουδα έστρωναν τον δρόμο του έρωτα .. Χριστόφορος Τριάντης

Ελένη Χωρεάνθη,Το παράπονο της Ιφιγένειας

................................................................... Μνήμη Κ.Χ.
Απόψε στ' όνειρό μου σ' είδα
σε μια ξανθή γελούμενη αμμουδιά
να γράφεις τη στερνή σελίδα
όντας εχτίζαν πύργους τα παιδιά.
Κι ήρθαν στο νου τα χρόνια εκείνα,
που 'μοιαζε η πλάση με χρυσοπηγή.
Κρυφομιλούσαν οι καρδιές σαν κρίνα
και πέφταν περιστέρια στη σιγή.
Κυκλάμινα, ζουμπούλια κι ανεμώνες
έφερνες στην ποδιά μου αγκαλιές,
μετρούσες μ' ασφοδίλια τους αιώνες,
στου Θορικού τις γκριζωπές πλαγιές.
Πρωτομαγιά στο Λαύριο, στη Βραβρώνα
θυμάμαι, εκεί στων άρκτων τη στοά,
στη μεσιανή μαρμάρινη κολόνα:
"Της Ιφιγένειας το παράπονο βοά,
τ' ακούς"- μου 'λεγες τρυφερά στ' αυτί-
"που όσο πέφτει η μέρα δυναμώνει;
Πίσω απ' το βράχο, λένε, έχει θαφτεί,
όπου φυτρώνει μια μικρή ανεμώνη..."
Τώρα στο Θορικό έχουν βλαστήσει
χλωράγκαθα. Και στη Βραβρώνα
τους κίονες στη θλίψη έχουν βυθίσει
οι Φράγκοι του αμαρτωλού αιώνα.
Ελένη Χωρεάνθη
(Ο ύπνος των μεσημβρινών ωρών,
Εκδόσεις: …

Στον ποιητή του αιώνα,Της Στέλλας Τεργιακή

Δέθηκαν τα ξεραμένα φύλλα της άγνοιας στον άνεμο
κι έγιναν ελπίδα…
για να σαλπάρει το πλοίο της Αναγέννησης
και της Αναμέτρησης του Είναι …
με την Ουσία του !
Αχ … να ‘ταν ένα φεγγάρι πανσέληνο
ασημοστολισμένο ..
που θα φέρει στις αγκαλιές τα αστέρια
και θα γίνονται τα χαμόγελα πανσέδες ολάνθιστοι,
για να διώχνουν με τ΄άρωμά τους…
τα υστερόβουλα άδεια βλέμματα !
Α… και να μπορούσε να πέσει αστερόσκονη
στις κάνες των όπλων …
για να γίνει ανάφλεξη του Φωτός
στις ράγες του Έρωτα
κι ίσως έτσι θα τολμούσαν οι καρδιές,
ν’ αγαπούν αληθινά !!
Μη σταματάς ποιητή …
Σε χρειάζονται οι αιώνες, που γράφει το σήμερα !!
© Στέλλα Τεργιακή


(Η έμπνευση του ποιητή, Νικολά Πουσέν)

Πλούς.~Σταύρος Βαρβέρης~

Οι λεπτές κινήσεις των ανθρώπων
που τόσο αγάπησα
έγιναν πληγές μου,
σαν αδελφούς που έσμιξαν
το χάραγμα στη φλέβα.
Και το θαύμα της ζωής
που ερμήνευα από παιδί
με λογισμό και όνειρα.
Αυτά μου ανήκουν
σαν φύγω.
Και μια θάλασσα πλατιά
για να έχει η καρδιά μου λόγια
σαν ξεστρατίσει στην ομορφιά
και την αστοχία της,
πριν γίνει σιωπή στην αλήθεια.
20-10-2016 Σταύρος Βαρβέρης.




(art Yağlıboya gün batım).

Κυμοθόη~Κωστής Παλαμάς~

- Ποιὸς εἶδε τὴ νεράιδα Κυμοθόη,
τοῦ πέλαου τὴ λαχτάρα καὶ τοῦ ἀφροῦ,
ποὺ εἶν᾿ ἔξω ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα τῆς πλάσης
καὶ πέρα ἀπὸ τὰ βρόχια τοῦ καιροῦ;
- Ἐγὼ εἶδα τὴ νεράιδα Κυμοθόη
τῶν πέλαων τὴ χαρὰ καὶ τῶν ἀφρῶν
στὰ πόδια της νὰ σέρνῃ τὸν Ἀσκραῖο,
τὸν ψάλτη τῶν ἡρώων καὶ τῶν καιρῶν.
- Ποιὸς εἶδε τὴ νεράιδα Κυμοθόη;
τὰ κύματα μαγνῆτες καὶ καημοί,
χρυσὰ δελφίνια στὴ φωνή της παίζουν
καὶ στὸ κορμί.
- Ἐγὼ εἶδα τὴ νεράιδα Κυμοθόη,
νὰ ξεθάφτῃ στὴν ἄβυσσο θαφτὸ
τοῦ Βασιλιᾶ τῆς Θούλας τὸ ποτήρι
τ᾿ ὀνειρευτό.
-Ποιὸς εἶδε τὴ νεράιδα Κυμοθόη;
Τὸ πρόσωπό της μιὰ φεγγοβολή,
τὸ φεγγάρι στῆς θάλασσας τοὺς κόρφους
ποὺ τρέμει ἀπάνου τους καὶ τοὺς φιλεῖ.
- Ἐγὼ εἶδα τὴ νεράιδα Κυμοθόη
νὰ ποτίζῃ τὸ θεῖο τραγουδιστὴ
στοῦ βασιλιὰ τῆς Θούλας τὸ ποτήρι...
θνητὸς ἢ θεῖος, μακάριος ποὺ θὰ πιεῖ.
 Κωστής Παλαμάς


( John William Waterhouse, 1849 - 1917)

Ποίηση ~Φωτεινή Γεωργαντάκη Ψυχογυιού~

Δίχως τα χελιδόνια
Θυελλώδεις άνεμοι φυσούν συναισθήματα.
Ρυτιδιάζουν των λιμνών οι κρούστες
στο πέρασμά τους.
Μες στη χαμένη σιγαλιά των βυθών
αναθρέφει η νύχτα τα παιδιά της.
Σκούρο μπλε η υπομονή
ξεμοναχιάζει τη γαλήνη των νερών
ξεθάβοντας μυστηριακές μουσικές.
Άλλαζαν σχήματα οι θαλασσόπετρες
στη μαρτυρία των αφρόπεπλων κυμάτων.
Ροδαλό καθρεφτιζόταν στη χαίτη τους
της αυγής το χρώμα.
Κι εγώ, το καράβι έψαχνα
που σε πήρε μακριά μου.
Όχι, δεν ήταν απλά πεθυμιά που ξέσπασε,
μήτε νοσταλγίας αχός η αναζήτηση.
Θέμα ύπαρξης ήταν κι επιβίωσης.
Δίχως τα χελιδόνια των ματιών σου
πως θ’ αναγνωρίσω την άνοιξη;
 Φωτεινή Γεωργαντάκη Ψυχογυιού,
20/10/2016



(Ζωγραφικός πίνακας :Μουρατίδου Φώφη)


 ·

Τσέζαρε Παβέζε~Κόκκινη γη ~

(Carlo Levi: πορτραίτο του Cesare Pavese)



Κόκκινη γη
Κόκκινη γη μαύρη γη, εσύ έρχεσαι απ’ τη θάλασσα, απ’ τη φρυγμένη βλάστηση, όπου λέξεις αρχαίες κι αιμάτινος μόχθος και γεράνια στα βράχια- δε γνωρίζεις τι φέρνεις από θάλασσα λέξεις και μόχθο, εσύ, πλούσια σαν μνήμη, σαν τ’ άνυδρα χώματα, συ σκληρή και γλυκύτατη λέξη, αρχαία από αίμα συσσωρευμένο στα μάτια˙ νεαρή, σαν καρπός που εποχή είναι και μνήμη- αναπαύεται η ανάσα σου κάτω απ’ τον αυγουστιάτικο τον ουρανό, το βλέμμα σου ελιές που γλυκαίνουν τη θάλασσα, και συ ζει ξαναζείς δίχως έκπληξη, σίγουρη σαν τη γη σκοτεινή σαν τη γη, πατητήρι των ονείρων και των εποχών που αναδύεται μες στο φεγγάρι πανάρχαιο, όπως τα χέρια της μάνας σου η χύτρα της τζάκι.

Σεζάρ Παβιάνο ~ Χριστόφορος Τριάντης~

Το νησί Πουέρτο Γκαρσία ήταν πολύ κοντά στην Ανταρκτική. Ήταν ένας τόπος εξορίας για αυτούς που το δικτατορικό καθεστώς θεωρούσε επικινδύνους , κι ήταν αρκετοί . Ανάμεσά τους, ήταν και ο ποιητής Σέζαρ Παβιάνο. Ο διοικητής του νησιού  είχε επιτρέψει στους εξόριστους την - ελεγχομένη - αλληλογραφία με τις οικογένειές τους . Τα μόνα πράγματα που επιτρέπονταν να ‘ρθουν στο νησί, ήταν χρήματα και βιβλία . Ο Παβιάνο στο γράμμα που έστειλε στην αδελφή του , περιέγραφε την καθημερινότητά του στο νησί. Στο υστερόγραφο τής ζητούσε να του στείλει κάποια βιβλία. Αυτά ήταν : οι κωμωδίες του Μολιέρου , «Ο Προμηθέας δεσμώτης» του Αισχύλου, ο « Χαμένος Παράδεισος» του Μίλτων, οι «Ιστορίες» του Ηροδότου και τα «Εκατό χρόνια μοναξιάς »  του Μαρκές. Πέρασε τα χρόνια της εξορίας , διαβάζοντας και γράφοντας.  Χριστόφορος Τριάντης



artwokr:Lucian Freud

Παράκληση~Χριστόφορος Τριάντης~

Τρέξε αγαπημένη ! Άγγιξε το φεγγάρι ! Οι σιωπές θα σε συντροφεύουν. Και τα νυχτοπούλιααυτά τα πλάσματα της γεωμετρίας θα ασημώσουν την αγάπη σου . Λαγαρή σαν το αθάνατο νερό θα κυλήσει στις θάλασσες , έτοιμη να ταξιδέψει στα μυστικά περάσματα του πόθου , όπου αέρινα καράβια αρμενίζουν στους γαλαξίες , έχοντας στα ξάρτια τους χιλιάδες ήλιους . Ίκαροιτους ζύμωσαν κι έγιναν οπλισμένοι μύθοι με μουσική κι ανθισμένες ρίμες , ύμνοι στις φωταψίες και στιςασκέπαστες λαμπράδες της αιωνιότητας .
Χριστόφορος Τριάντης

You were lost…~Agron Shele~

You were lost completely unexpectedly in the intersection of roads,
without lights,
not even green lights with the colors of poets
you were lost through the clouds of thoughts
dissolved after the suffering screams of soul.


You were lost in the rainbows that wait colors
Infinitely prisms of the sky that is broken
In the broken wings creeks of seagulls
From waterfalls that descend through thousands of dances
A twist of clouds and much dew.


You were lost in the stars a thunderstorm of the west
Dreams that are meek on angel looking wings
A phantasm of peaks that touch fantasy
Of fiery loves,
That darkness suffers.


You were lost deeply in the sea’s blue color
And through tornadoes that shake lives
A tip of the iceberg that touch the blueness
…And of fates,


Beliefs of desires that are sinful to anyone
You were lost in the first depth of winter
Icebergs of feelings frozen in the park,
…decorating the childish life without luck
From pain
And the cold is frightened with sadness.


You were lost deeply in view
From eyes t…

~Autumn in Tirana~Agron Shele

Autumn in Tirana

Autumn,

In Tirana that is lost in water creeks,

Through extended water drips in the windows of crystals,

In the abandoned benches from all this unrest

In the naked trees all the way to forgiveness.

 Autumn

Even its returning tears of meditation instants,

Forgotten old romances in memory,

Returning painfully in the soft spirits

Yellow paper, of my diary.

Autumn,

In Tirana of the earlier steps,

Of a bench that is always naked with green flowers,

Of the last glass dropped through ridges

Pieces of lips, skies of love

Autumn

And longing for passed times,

For the deeming of light in the white soul,

For the life thrown away through angles of reflections,

For the abandoned leaves from all this demise.

Autumn

And traces in every heart beat

For her…for someone…for love,

Of after times that are knocked in so much noise

…and of autumn, e melancholic pentagram.


Agron Shele


(artwork,S.Chaplygin)



Poems by Agron Shele
AGRON SHELE was born in October 7th, 1972, in the Village of Leskaj, city of Permet. Is the a…

~Μια ηλιαχτίδα κελαηδάει κατάνυξη~Γιάννης Ποταμιάνος

Μια ηλιαχτίδα κελαηδάει κατάνυξη
===========================
Πόσο βάρος ασήκωτο έχει ένας σιναπόσπορος
Πόσο βάθος ανεξερεύνητο μια στιγμή αγάπης
Πόση μουσική μελιστάλαχτη
------------------------ μέλπει η φωνή του αηδονιού
καθώς παφλάζει ήσυχα στην όχθη
-------------------------------------- η ροή του ποταμού
Κι όταν η σκοτεινή νύχτα ζητά το μέγα έλεος
---------------------- έρχεται η έκρηξη ενός άστρου
κι ο χρόνος φοράει φτερά Αρχαγγέλου
----------------- κι έρχεται με τη σπάθα σηκωμένη
να τεμαχίζει τη συνέχεια
-------------- για να δώσει στο έρεβος συνείδηση
Ένα φωτεινό μήνυμα
--------- ανάμεσα στα φυλλώματα της ρεματιάς
----- είναι η ηλιαχτίδα και κελαηδάει κατάνυξη
Κι όταν έξω απ’ τη σκοτεινή σπηλιά
--------------------------------------- σε ουράνιο φόντο
ένα πουλί υπόσχεται αέναο μέλλον
τότε ίσως μια τέτοια ομορφιά
---------------------------- είναι υπόσχεση σωτηρίας
Γιατί όποιος …

~Μαρία Πολυδούρη,Αφιέρωση /Translated by Manolis Aligizakis

ΟΙ ΤΡΙΛΛΙΕΣ ΠΟΥ ΣΒΗΝΟΥΝ
         ΑΦΙΕΡΩΣΗ
Φίλε, του φθινοπώρου ήρθε η Ώρα
στην πόρτα μου έξω. Κίτρινο φορεί
στεφάνι από μυρτιά. Στα νικηφόρα
χέρια της μια κιθάρα θλιβερή.
Κιθάρα παλαιική που κλει πληθώρα
μέσα της ήχους και ήχους. Ιερή
κοιτίδα. Κάθε πόνος, κάθε γνώρα
που ήταν γλυκιά και γίνηκε πικρή.
Ήχος μες στην καρδιά της αποστάζει.
Φίλε, του φθινοπώρου η Ώρα εκεί
στην πόρτα μου ήρθε, δίχως να διστάζει
και το κιθάρισμά της πότε πότε
σα να 'τανε η φωνή σου η μυστική,
τους στίχους σου που μου τραγούδαες τότε.
DEDICATION
My friend the hour of autumn has arrived
just outside my door. It wears a crown
made of myrtle and in its victorious
hands it holds a sorrowful guitar.
Ancient guitar that hides inside it
many sounds and echoes, revered
beginning, each and every pain, each sweet
experience that has become bitter
sounds that dripping on its heart.
My friend the hour of autumn
has ruthlessly reached my door: no hesitation
though sometimes the vibrations
of its chords sound li…

Ελεγεία για τη νύχτα~Χριστόφορος Τριάντης

Ω , νύχτα γέννησες τη μέρα μα λίγοι ξέρουν την αλήθεια Ω ,νύχτα το άτρεπτο το κρατάς στην αγκαλιά σου ατόφιο δώρο για τους ποιητές Ω , νύχτα οι μοναχικοί τον λήθαργό σου αγαπούν που τη μοναξιά τους μεγαλώνει Ω , νύχτα την ανάσα των άστρων θυσία στους εραστές προσφέρεις για να ξεφύγουν απ’ της ημέρας τις αγέλες Ω , νύχτα οι ώρες σου σιγαλιά των ψυχών γίνονται και  στα όνειρα τους πιστούς σου ταξιδεύουν Ω , νύχτα πατρίδα της ποίησης και της μουσικής Μέσα σου δεν κλείνουν των νεκρών   τα μάτια , ορθάνοικτα περιμένουν την Ανάσταση  Ω , νύχτα δεν έχεις συρφετούς   να περιφέρονται στα χρυσοφόρα πορθμεία ψάχνοντας ψωμί και σάρκες , την πείνα να χορτάσουν Ω, νύχτα εκδικήτρια του χρόνου βυθίζονται τα μάτια στο  λυκόφως στις μουσικές σιωπές σου γεννώντας το –άχρονα- ωραίο …  
Χριστόφορος Τριάντης

Agron Shele~Ζήτησαν του λόγου να σιωπήσει~

Agron Shele

Ασλί Ερντογάν

(Τούρκαλα λογοτέχνης ανάμεσα στους συλληφθέντες απο την αστυνομία)

Ζήτησαν του λόγου να σιωπήσει

Να σωπάσει ζητήθηκε του λόγου

και των ματιών, μες την νυχτιά να κοιτούν

να ακολουθήσουν τα χνάρια των δεμόνων,

το αίμα των μαρτύρων να καταραστούν

εις το όνομα του ″τίποτα″, που δεσπόζει

το άθλιο του κόσμου πλήθος

των οπαδών

ζητωκραυγάζοντας την τρέλα του ″Καραγκιόζη!″


Της ψυχής ζητούν, τα χρώματα του βίου

το άσπρο μες στο μαύρο να συντρίψουν

όπως οι σκέψεις τους, απάνθρωπες και τερατώδης

στο χάος να βαλτώσουν

κάθε ημέρα

πεθαίνοντας από λίγο

αναγεννημένες ελπίδες

ελευθερία

την μόνη ανθρώπινη αγιότητα να σκοτώσουν.

Ζητούν του ουρανού να κρύψει τα άστρα

τον πρωινόν να μην γεννηθούν ποτέ

στον εθέρα ας γυροφέρνουν άσκοπα

δίχως μορφή

δίχως ζωή

ενδιαίτημα της τρέλας του ″άσσου″

που δεν γνωρίζει διαστήματα

μήτε σύνορα

ακέφαλος

τριγυρνάει στις παγωμένες παρυφές

σαν σκιά

συρώμενος στην σύγχρονη ματαιοδοξία

Ζητούν του ποιητή η δικιά του πένα

να μην σημάνει τις αποχρώσεις του χρόνου

να μην σπείρει τη…

Όνειρα~Χριστόφορος Τριάντης~

Ένα κομμάτι φεγγαριού   έπεσε στο χώμα και χάραξε γραμμές Πάνω τους γεννήθηκαν τα όνειρα των κοριτσιών Στα χελιδόνια ανέβηκαν και πέταξαν για τις πολιτείες του φωτός   Εκεί περίμεναν – υπομονετικά -  άντρες Γεννημένοι  από σύννεφα είχαν στα σπλάχνα τους φωτιά και μουσική   ρίμες  και τραγούδια ανάσες και  θάλασσες … Χριστόφορος Τριάντης