Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιουλίου 31, 2015

Γρηγόρης Σακαλής

''Νοσταλγία''

Σκουριασμένες πόρτες εμπρός σου
σε χωρίζουν από το χθες
αναμνήσεις σκόρπιες μέσα στο νου
γλυκές
πικρές
πλημμυρίζουν την ψυχή σου
και κλαις
ένα κλάμα βουβό
κι ύστερα ξεσπάς
σαν μικρό παιδί
εικόνες σε σκεπάζουν
το σπίτι
το τραπέζι
το κρεβάτι
θυμάσαι
τα λόγια
τα φιλιά
τις αγκαλιές
ψιθυρίζεις
δυο-τρεις λέξεις
σαν προσευχή
μάταιη νοσταλγία σε τυλίγει
παγιδευμένος
δεν βλέπεις μια καινούργια ζωή

*Νοσταλγία:δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Απόπλους Σάμου τεύχος 63-64 Ανοιξη 2015
Γρηγόρης Σακαλής


''Στα κλειστά μπαρ''

Στα κλειστά μπαρ τις νύχτες
οι λέξεις περπατούν στα νύχια
πάνω στους πάγκους
τα αισθήματα τρέχουν και κρύβονται
πίσω απ τα μπουκάλια στο ράφι
τα χάδια τελειώνουν τα μισογεμάτα
ποτήρια στα τραπέζια
και οι ανάσες χορεύουν σφιχτό βαλς
μες στο σκοτάδι.

*Στα κλειστά μπαρ:δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Οροπέδιο τεύχος 14
Γρηγόρης Σακαλής

Art Fabian Perez









''Μερόνυχτα''

Νύχτες
γεμάτες θλίψη
συναγωνίζονται.

Το φεγγάρι
καθώς χάνεται
πίσω …
ΛΙΤΣΑ ΜΟΣΚΙΟΥ






ΣΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

Σε μια λαμπρή
συχνή γιορτή
ξεφάντωναν κάθε τόσο
οι πίκρες όλες
στης θλίψης σου
το Μέγα πανηγύρι...

κι απροσκάλεστος
ερχόταν πάντα ο πόνος
χορεύοντας τρελά πάνω
στο εύθραυστο των δακρύων
μεθοκοπώντας γλυκά
στο ξέσπασμα μέσα των λυγμών...

ντυμένος επίσημα
τιμούσε στο έπακρο την ψυχή σου
με μια βαθιά υπόκλιση
έναν όρκο αιώνιας πίστης
και παντοτινής αφοσίωσης
ως την ώρα της στερνής πνοής σου...

 Λίτσα Μοσκιού





ΛΙΤΣΑ ΜΟΣΚΙΟΥ





<<Σκουριασμένα σήμαντρα>>


βαρούν την Λευτεριά
που σίγησε στα στήθη
κι ο ήχος τους απόκοσμος
τρομάζει στα περιβόλια
τους ανθούς...
κι όλοι τρέχουν πανηγυρίζοντας
χωρίς να ξέρουν τι...
κρατώντας σημαίες
που δεν ανήκουν
σε καμιά πια πατρίδα...
Μονάχα ένας ήλιος
κι ένα μάρμαρο λευκό
απέμεινε στην ψυχή
να θυμίζει κάτι από εκείνην..
Αποκοιμήσαμε
τον Μέγα θυμό
στην αγκαλιά
μιας δήθεν αξιοπρέπειας...
Σσσσσσσσ!!!!
Σωπάστε... μην τον ξυπνήσετε...

 Λίτσα Μοσκιού

***

Οι δικές μου λέξεις
είναι τόσο φτωχές
που γυρνάνε ξυπόλητες...
δεν …
Stratis Parelis
Δεν ξέρω την ρότα μου-πάω

Έτσι όπως πάω πια λαχανιασμένος στις σελίδες μου
ούτε κι ο θάνατος πια δεν με θέλει-
τι να τον κάνει έναν αθλητή που δεν ξεπέζεψε ποτέ;
Εκείνος θέλει πιο πειθήνιους υπηρέτες. Εγώ
εργολάβος απείθειας
ρημάζω το status του, τον απορυθμίζω.
Θεωρώ ευστοχία: μιλώ
την παρομοίωση που ξεδιπλώνει όλη την θάλασσα
και κάνει τον έρωτα απίστευτο δώρο-
το φιλί που καίει ως και το άηχο χαρτί
που από χτύπο καρδιάς δεν γνωρίζει.
Χωρίς κανόνες πια, χωρίς ανταμοιβές
έχω αφήσει να με παρασύρουν οι άνεμοι
του μυαλού-
δεν ξέρω την ρότα μου- πάω
σ' έναν συντελεσμένο χρόνο όπου πια ξεγράφονται
τα γραμμένα μου κι απομένει
ένα υπερσυντέλικο χάος..
Stratis Parelis



Οι λέξεις μου κουνούν άσπρα μαντήλια

Την Κυριακή το φως περισσεύει, είναι το πλέον
σίγουρο που τελείται συμβάν.
Ιερατικό κάποτε
γεμίζει τα πάντα ορθόδοξη πλησμονή, τα υπερβάλλει
όπως η αυτοκρατορία του είναι
μια ιστορία που διαρκώς επαναλαμβάνεται.
Και οι μέρες έρχονται, φεύγουν- μία πορεία
μπροστά, μες τον χρό…