Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Ιωάννης Τούμπας / Παντελής Χλωρός

"Φύσα αέρα"
Φύσα αέρα δυνατά
Σκόρπισε
τις μέρες μου
Τις πίσω
πήγαινε τες πιο πίσω
Και τις μπροστινές
Πάρτες από μπροστά μου.
Ουρανέ.
Ουρανέ μου άκου.
Μιλάω
Κομπιάζω, αργώ,
Σταματώ,
τραυλίζω.
Όσες αλήθειες έμαθα
απ έξω να τις λέω
Με κορόιδεψαν.
Αλήθειες δεν ήταν.
Βρέξε ουρανέ
Να ξεπλύνεις τον έρωτά μου.
Ιωάννης Τούμπας / Παντελής Χλωρός.



(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Πρόσφατες αναρτήσεις

Ιωάννης Τούμπας / Παντελής Χλωρός

*" Τι θλίψη στα ταξίδια"
" Τι θλίψη στα ταξίδια"
Κι εμείς που γεννηθήκαμε
για ένα ταξίδι έχουμε κινήσει.
για σένα που ξεκίνησες
κάπου αλλού να πας
τ' αγκίστρια να προσέξεις.
Το δόλωμα είναι το όνειρο
πως έχεις ήδη φτάσει.
Αν κι μια στιγμή
μπορεί να αξίζει.
Εκείνη του ονείρου.
  Ιωάννης Τούμπας / Παντελής Χλωρός.

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)


 *(Μαγκρ- Καββαδίας)

Νικηφόρος Βρεττάκος

Ἡ βρύση τοῦ πουλιοῦ
Κάνε με ἀηδόνι Θεέ μου, πᾶρε μου ὅλες
τὶς λέξεις κι ἄφησέ μου τὴ φωτιά,
τὴ λαχτάρα, τὸ πάθος, τὴν ἀγάπη,
νὰ τραγουδῶ ἔτσι ἁπλά, ὅπως τραγουδοῦσαν
οἱ γρῦλοι μία φορὰ κι ἀντιλαλοῦσε
ἡ Πλούμιτσα τὴ νύχτα. Ὅπως ἡ βρύση
τοῦ Πουλιοῦ μὲς στὴ φτέρη. Νὰ γιομίζω
μὲ τὸ μουμούρισμά μου τὴ μεγάλη
κυψέλη τ᾿ οὐρανοῦ. Νὰ θησαυρίζω
τὰ νερὰ τῶν βροχῶν καὶ τὶς ἀνταύγειες
ἀπ᾿ τὸ θαῦμα τοῦ κόσμου. Νὰ μ᾿ ἁπλώνουν
τὶς φοῦχτες τους οἱ ἄνθρωποι κι ἕνας ἕνας
νὰ προσπερνοῦν. Κι ἀδιάκοπα νὰ ρέω
τὴ ζωή, τὴν ἐλπίδα, τὴ λάμψη τοῦ ἥλιου,
τοῦ ἡλιογέρματος τὸ γαρουφαλένιο
ψιχάλισμα στὰ ὄρη, τὴ χαρά,
τὰ χρώματα νὰ ρέω τοῦ οὐράνιου τόξου
καὶ τὴ βροχούλα τῆς ἀστροφεγγιᾶς.
Ὢ τί καλὰ πού ῾ναι σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο!









Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΟΥΛΙ
Το γαλάζιο πουλί που φτερούγισε στο καταχείμωνο στάθηκε στο παράθυρό μου.
Έμεινε για λίγο διστακτικό έριξε ολόγυρα διερευνητικές ματιές κοίταξε μέσα και χτύπησε με το ράμφος του το τζάμι.
Άνοιξα με προσποιητό ενδιαφέρον το παράθυρο.
Ένα μικρό τετράγωνο κομμάτι χαρτί που ήταν περασμένο με μεταξωτή κλωστή στο αριστερό του πόδι έγραφε με ανεξίτηλα γράμματα:
«ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΕΛΠΙΔΑ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΡΕΦΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΣΠΟΡΟΥΣ».
Του άφησα στο πρεβάζι τα λιγοστά ψίχουλα που είχαν απομείνει από το τραπέζι της προηγούμενης ημέρας.
Ύστερα έκλεισα το παράθυρο ερμητικά και του γύρισα την πλάτη.
Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου




 ( φωτογραφία: Ρενέ Μαγκρίτ)

Άγγελος Δημητρόπουλος

"Αβαλσάμωτος Πόθος"
Δ-ιαμα-ντε-ύω
το πορφυρό
νεύμα
της Ψυχής
να καρπίσει
στο Όνειρο
σάρκα,
κι' αν
τις
παραπεταμένες
ελπίδες
του κόσμου
όλου
κεντήσω
στης καρδιάς
τ' αποκούμπι
θα χτίσω ζωή...
Άγγελος Δημητρόπουλος
20/10/2017


 ( η φωτογραφία από:https://www.patrasevents.gr/article/)

Λουκία Πλυτά~Μη λησμονήσεις~

~Μη λησμονήσεις~
Ιδού λοιπόν η στιγμή
χυμάει πάνοπλη
να με τυλίξει
με όσα από γεννησιμιού της
άνθη φλογερά κρατάει.
Ιδού και εγώ
πελώριος και μικρός
πάνω σε πέταλα
γδέρνω
τα χειμωνιάτικα χρώματα
ενώ νιώθω τη δύναμή της
να μπολιάζει φτερά
που σμίγουν με μόχθο
άπειρα
Μη λησμονήσεις.
Λουκία πλυτά
Art:Pierre Auguste Cot  (1837–1883)

Χρίστος Ανδρ.Αλιπράνης~Τρέκλισμα~

~ΤΡΕΚΛΙΣΜΑ~ Το βλοσυρό δρομάκι σε ξέφωτο αναστεναγμού καταλήγει
Στο βάθος πίσω απ' τα ολόγιωμα σκοτάδια τρεκλίζει ακόμη η καύτρα της ζωής. Χρίστος Ανδρ.Αλιπράντης

Χρίστος Ανδρ.Αλιπράντης~Ψιχάλες~

~ΨΙΧΑΛΕΣ~ Μοιάζουμε όταν χαμογελάμε
Η χαρά μας  έχει το ίδιο χρώμα τα μάτια μας φεγγοβολούν
Κι όταν δακρύζουμε πάλι και τότε μοιάζουμε στον πόνο όταν παραδοθούμε
Γιατί τι είμαστε παρά καρδιές που χτυπούν  σκιές που ανασαίνουν την ίδια αρχή το ίδιο τέλος
Της λογικής ανυπάκουα παιδιά της καλοκαιρινής μπόρας ατίθασες ψιχάλες. Χρίστος Ανδρ.Αλιπράντης
(αναδημοσίευση από το λογοτεχνικό περιοδικό<Παριανά>>του Νίκου Χρ.Αλιπράντη)                                                              (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Γιώτα Αργυροπούλου:Λεύκες-Πάρου

ΛΕΥΚΕΣ ΠΑΡΟΥ Οι μύλοι, οι ξερολιθιές. Ασβεστωμένα καλντερίμια. Όλα είναι στη θέση τους και αυτό το καλοκαίρι.
Στην άκρη του χωριού ο παλιός ναοδόμος -η τέχνη του σε αχρηστία πια- πουλάει και φέτος του Σεπτέμβρη τη σοδειά λιαστό κρασί και σούμα.
Η κυρία Μαρία στο καφενεδάκι τής πλατείας. Η Ζαμπέτα στο μπακαλικάκι της στα Μάρμαρα. Η παραλία του Καλόγηρου με τα αργιλώδη βράχια. Γειτονιές του Αρχίλοχου.
Όλα είναι στη θέση τους και αυτό το καλοκαίρι και το σπουδαίο αληθινά  κι ευγνωμονώ για τούτο είναι ότι έλαβα τή θέση μου κι εγώ ανάμεσά τους. Γιώτα Αγρυροπούλου ''Από την ποιητική συλλογή:Για Σίκινο,Ανάφη,Αμοργό''Εκδ.Gutenberg,Αθήνα 2017.
(αναδημοσίευση από το λογοτεχνικό περιοδικό:''Παριανά''του Νίκου Χ.Αλιπράντη)
(η φωτογραφία είναι της Μαρία-Γωγώ-Ραγκούση,Λεύκες,-Ράμνος)

Μαριάνθη Πλειώνη

ΧΑΪΚΟΥ ΚΑΙ ΤΑΝΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 

στάλες σελήνης
ψιχαλίζουν απαλά
μέρες που φθίνουν.


 γλυκά χαράζει
   ο ήλιος σημαδεύει
   κίτρινα φύλλα.


 στην πρώτη βροχή
   κιτρινίζουν μέσα μου
   όλα τα φύλλα.


 βροχή ασημένια
   ανασαίνει το χώμα
   τη σάρκα των δέντρων



 ΤΑΝΚΑ

 Βραδιάζει νωρίς
   στις γειτονιές της πόλης
   φέγγουν γιασεμιά.
   Σ΄ένα σκοτάδι χλωμό
   τρίζουν κίτρινα φύλλα.


 Φεγγαροβραδιά
    χρυσά φύλλα τυλίγουν
    την πανσέληνο.
   Στου Οκτώβρη τα χνάρια
   μάγισσες νύχτες πατούν.
 Μαριάνθη Πλειώνη


(Πίνακας ζωγραφικής:Φθινοπωρινά λουλούδια κάτω από την πανσέληνο Hiroshige 1853)

Manolis Aligizakis ~Κόκκινος Θρίαμβος~

Κόκκινος Θρίαμβος
Κόκκινο σπίνου σκίρτημα
καμπάνας μελαγχολικό τραγούδι
κόκκινο ηλιοβασίλεμα
... μικρό παιδί που τόλμησε
πρώτη φορά να ισορροπήσει
στο ποδήλατο κι η γλώσσα του
στο πλάι των χειλιών
να λέει του ανέμου, τα κατάφερα
ασθμαίνει υπόγλυκα το γιασεμί
στην αντανάκλαση αχτίνας κοφτερής
που το παιδί γυρίζει το κεφάλι
να γελάσει στη μαμά του
περήφανη που καμαρώνει
κι η πέτρα γιατί βρέθηκε εκεί
το γόνατο ενάντια στο βάρος του
φρενάρει μια γρατζουνιά ολοκόκκινη
δάκρυ και κλάμα ώρας κοντής
μελίρρυτα η καλλιτέχνιδα που τραγουδά
‘ξέρω ένα παιδί π’ αγαπά το κόκκινο’
Manolis Aligizakis
Από την συλλογή "Επίγνωση"

( o πίνακας είναι της Ειρήνης Καρπικιώτη)

Rainer Maria Rilke,Ώρα σοβαρή

Ώρα σοβαρή
Όποιος, τώρα, κλαίει κάπου στον κόσμο,
Δίχως αιτία καμιά κλαίει στον κόσμο,
κλαίει για μένα.

Όποιος, τώρα, γελά κάπου στην νύχτα,
Δίχως αιτία, γελά μέσα στην νύχτα,
Με περιπαίζει.
*
Όποιος τώρα, πορεύεται κάπου στον κόσμο,
Δίχως αιτία πορεύεται μέσα στον κόσμο,
Έρχεται σε μένα.

όποιος, τώρα, πεθαίνει κάπου στον κόσμο,
δίχως αιτία πεθαίνει μες στον κόσμο,
με κοιτάζει.Από το ΩρολόγιονΓείτονα θεέ,
Αν, σε μακρυάν νυχτιάν, με χτύπους δυνατούς,
κάποτε- κάποτε ,σ’ έχω ταράξει,
ήταν γιατί σπάνια την ανάσα σου ακούγοντας, είχα τρομάξει,
και ξέρω: είσαι ολομόναχος στην κάμαρα.Αν κάτι χρειάζεσαι, κανείς δεν είναι στο πασπάτεμά σου
Να τρέξει να σου φέρει ένα νερό :
Πάντα ακρουμάζομαι, Δώσε ένα μικρό σημάδι μόνο,
Είμαι πολύ κοντά σου
Μονάχα ένας φτενός μεσότοιχος αναμεσά μας βρίσκεται, κατά τύχη.
Ας στέκει εκεί στη μέση :
Μια κραυγή μόνο από τα στόματά μας και θα πέσει
Δίχως κρότο και δίχως ταραχή . Έχει από τις εικόνες σου χτιστεί.
Κ’ οι εικόνες σου σάμπως ονόματα στέκουν εμπρός σου
Κι…

Τριάντης Χριστόφορος~Άλμπατρος~

ΑΛΜΠΑΤΡΟΣ Ο ποιητής Νιλς Ντόνερμπεργκ ήταν στενοχωρημένος.  Η βαρυθυμία τον κατέβαλε και δεν ήθελε τη συντροφιά κανενός.Έγραψε μόνο μια επιστολή στον εκδότη του και του εξηγούσε την κατάσταση. « Πέερ,ο ποιητής μοιάζει με τ’άλμπατρος,τα θαλάσσια πουλιά που πετούν ελεύθερα πάνω απ’ τους ωκεανούς,  κάνοντας κύκλους γύρω από τον ήλιο και τα σύννεφα. Ξέρεις όμως ποια είναι η τύχη τους;Όταν οι  ναυτικοί δεν έχουν κάποια δουλειά,στήνουν παγίδες και τα αιχμαλωτίζουν.Δένουν τα φτερά τους στο κατάστρωμα και τα περιγελούν,καίγοντας τα ράμφη και τα πόδια τους.Τους αρέσει να τα βλέπουν ντροπιασμένα.Λοιπόν,ο ποιητής είναι ένα αιχμάλωτο άλμπατρος,που μπορεί να‘χει γιγάντια φτερά,όμως –εύκολα- πιάνεται στα δίχτυα του όχλου.  Ένας δεσμώτης με «καμένη» περηφάνια….» Χριστόφορος Τριάντης