Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Φανή Αθανασιάδου,Το νησί των θησαυρών

Πρόσφατες αναρτήσεις

Γιάννης Διογένης,Προσευχή

ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Τη Δύναμή Σου
Άνθρωπε
και να χα...
για να μπορώ να πω
κι εγώ!
Ου γαρ είδασει....
για να μπορώ να συγχωρώ...
για να μπορώ ν' αγαπώ,
κι αυτούς
που κακό μου 'χουν κάνει .
πως να σου μοιάσω θα θελα!
Μα είσαι τόσο μοναδικός,
κι εγώ
τόσο μικρός για να σε φτάσω.
Μα φτάνει μόνο
να οδηγείς τα βήματά μου...
Μου φτάνει
να ξέρω πως είσαι δίπλα μου
ΑΝΘΡΩΠΕ
Γιάννης Διογένης

Ιωάννης Δ.Παρασκευόπουλος

ΕΙΡΗΝΗ

Τον ήλιο παρακάλεσα
να μη βιαστεί να γύρει!
Στον ουρανό να κρατηθεί
σκοτάδι να μη γίνει!
Να μείνει ‘κει μεσούρανα
να σε φωτίζει πάντα!
Να σου στολίζει το κορμί
μ’ ολόχρυση γιρλάντα!
Τον Αίολο ικέτεψα
να μη φυσούν βοριάδες!
Να φυλακίσει στον ασκό
τους άγριους φονιάδες!
Να στείλει ούριο άνεμο
για να σε ταξιδέψει!
Στα πέρατα όλης της γης
η δόξα σου να τρέξει!
Στη θάλασσα προσέτρεξα
να κρύψει τα θεριά της!
Τη Σκύλα και τη Χάρυβδη
στη μαύρη αγκαλιά της!
Να μείνει καταγάλανη
να τη νομίζεις λάδι!
Για να ευλογείς από μακριά
τ’ ανθρώπινο κοπάδι!!!
ΙΔΠ. 21-9-2009

Ιωάννης Τούμπας/Παντελής Χλωρός

Όπως όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι πηγαίνουν στον κάτω κόσμο
έτσι και τα όνειρα ακολουθώντας παράλληλη πορεία
κατεβαίνουν στο δικό μας.
Γνωρίζουν ότι σε αδύναμες πλάτες θα φορτωθούν ότι ο δρόμος έχει ράγες
και πως τυχόν θάνατος εδώ
θα είναι ο τελευταίος...
"Κούρνιασε στην αγκαλιά μου πριν πετάξεις"
είπα στο όνειρο.
Κι ήθελα...
Ναι ήθελα για το όνειρο μου
και τη μητέρα του ψυχή...
ο θάνατος αυτός
ο τελευταίος που είναι...
Να μην είναι.. 
 Ιωάννης Τούμπας / Παντελής Χλωρός.
Γ Τ/ Χ Π

Ποίηση,Ιωάννη Σκευοφύλαξ

Την ερωτεύτηκα στο χάσιμο του φεγγαριού
την ώρα που η θάλασσα
φορούσε το χρυσαφένιο φόρεμά της.
'Ηταν ένας λευκός λεμονανθός
με μια κίτρινη απαλή μπορντούρα
στο τελείωμα των μαλλιών της.
Μια αέρινη θεότητα του απρόσμενου
μια θαλασσινή αύρα
με ομορφιά ονείρου.
Την πήρα στα μέρη τα δικά μου
εκεί που η απολυτότητα του λευκού
είναι δεδομένη.
'Ενας λεμονανθός σε μορφή γυναίκας.
&
Ιωάννης Σκευοφύλαξ
Από τη συλλογή ''ΤΑ ΕΝΤΕΚΑ ΔΑΧΤΥΛΑ''
Έτος κυκλοφορίας: 2018

Ποίηση,Ιωάννη Βέλλη

"Σιωπώ και σε σκέφτομαι,
όσο ο ήλιος, ανεβαίνει ψηλά
κλέβοντας το γαλάζιο."

"Και τι έμεινε από την Αλεξάνδρεια; τίποτα πια, ούτε καν αυτή η αύρα των φιλοσόφων/ μόνο στο παλιό λιμάνι, ξυπνάει κάποτε μια ανάμνηση, ότι εδώ γέρασαν θεοί/ ακόμα και τα κτίρια, καίγονται στον ήλιο, αδιάφορα για το όποιο παρελθόν και μέλλον/κρίμα, τόση φτώχεια μαζεμένη, όπου ο λόγος κι η τέχνη ξεχνιούνται -τι ειρωνεία- περίτεχνα".

"Κάπου κάπου κοιτούσες για λίγο ήλιο, τόσα χρόνια ρημαγμένος/ στις λακιές του προσώπου σου,μετρούσες χρόνια και πληγές/ ό,τι στην ψυχή σου μέσα χάνονταν, στη φωνή έδινε τρέμουλο κι αγωνία/ έφτανε η ώρα να πεις κουράγιο στον καθρέπτη σου, για ό,τι έμεινε πάνω του/
μια εικόνα παλιά φαγωμένη, σχεδόν αναλώσιμη πια για αλλαγές".

"Έτσι απλά, θα χτυπήσεις την πόρτα της και θα την αγκαλιάσεις/ σαν να έλειπες χρόνια, απ' τη ζωή σου, απ' την καρδιά σου." Γιάννης Βέλλης


Γιάννης Μπερούκας,Στην εποχή των αστεριών

Στην εποχή των αστεριών
Ο φεγγίτης γεμάτος με πρόσωπα
και το σπίτι χρόνια ανέγγιχτο
να ξεψυχάει στην έρημη πλατεία.
Μιλάμε με τον καιρό πίσω μας
μιλάμε μ' αυτούς
που λείπουν από κοντά μας
πυρώνοντας τις αντοχές μας
με τις ανάσες μας
που κάποιες φορές λυγίζουν στον άνεμο.
Φτάσαμε μακριά, πολύ μακριά.
Στην άκρη της πλατείας
βλέπουμε τις μέρες να μεγαλώνουν
ζούμε τον πόνο της θάλασσας
καθώς γερνάει το βράχο
και χάνουμε τη ζωή μας προτού τελειώσει.
Θα ξαναγεννηθούμε όμως κάπου αλλού
όταν η κοσμική σκόνη θα χαθεί
όταν θα λειώσουν οι πάγοι
όταν θα τελειώσει η εποχή των αστεριών.
Θα περιπλανηθούμε ανυπεράσπιστοι
μέχρι να βρούμε ξανά το γόνιμο χώμα
όταν ο ήλιος θα γυροφέρνει πάλι στις γειτονιές
όταν η ζωή θα μας δίνει αυτό που μας αξίζει
και πάντα κάποια γυναίκα θα μας περιμένει.
Γιάννης Μπερούκας
10/12/2017